All Chapters of บุปผาซ่อนไฟ: Chapter 91 - Chapter 100

ไม่มีคำใดเอ่ยจากสองผู้ติดตาม ทั้งคู่ทำเพียงก็กระชับอาวุธในมือ เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ นี่เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ สำหรับหน้าที่ผู้ติดตาม ยิ่งผู้เป็นนายมีอำนาจมากเพียงใด หน้าที่ของพวกเขายิ่งหนักอึ้งมากเท่านั้น สายตาของทั้งคู่ไม่ได้ละไปจากความมืดตรงหน้า พวกเขาคือเป้าหมายที่ชัดเจน ดังนั้นทุกประสาทสัมผัส ย่อมต้องเปิดให้กว้างเข้าไว้ ม่อเหลียว ก้าวออกไปเบื้องหน้า พลองในมือถูกควงเป็นวงล้อ ในสายต่างคนทั่วไป การกระทำของเขา คือความโอหัง มั่นใจในฝีมือตนเอง จึงรีบแสดงตนอย่างลำพองใจ แต่ในความเป็นจริงแล้ว การทำให้คู่ต่อสู้รู้สึกย่ามใจ และรู้สึกว่ากำลังถือไพ่เหนือกว่าเด็กคนหนึ่ง นั่นต่างหากคือความหละหลวม ที่จะเปิดช่องโหว่ให้เขา และสองผู้ติดตาม สามารถกำชัยได้ ต่อให้เก่งเพียงใด กำลังคนที่น้อยกว่า ย่อมเรียกว่าเสียเปรียบ คนพวกนี้กำลังตั้งใจ ทำให้นายหญิงของเขา ต้องแบกรับความเจ็บปวดและความอัปยศ ในวันสำคัญเช่นนั้นหรือ ต่อให้เค้าต้องตายในเวลานี้ สิ่งนั้นก็จะไม่มีวันเกิดขึ้นเป็นอันขาด! “ช่างน่าเห็นใจนัก ฮ่า ๆ ดูท่าสกุลหลิว จะขาดแคลนองครักษ์เหลือเกินนะ ถึงจะกล้าให้เด็ก คนหนึ่ง

“ข้าปลอดภัยดี แต่เจ้า...” ท่านมหาเสนาบดี ตอบเด็กหนุ่ม ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ยิ่งเห็นสภาพของม่อเหลียวในตอนนี้ ความรู้สึกหวาดหวั่นภายในใจ พลันบังเกิดขึ้นในทันที ม่อเหลียวต้องมีความสำคัญ ต่อบุตรสาวคนรองของเขาเป็นอย่างมาก มิเช่นนั้นนางคงไม่เลือก ให้เด็กหนุ่มอายุเพียงสิบห้า เป็นภูมิคุ้มกันเขากลับจวน “ข้าน้อยไม่เป็นไรครับ ยาของคุณหนูล้ำเลิศยิ่งนักขอรับ” ม่อเหลียวตอบกลับ เพื่อคลายกังวลให้แก่ท่านมหาเสนาบดี ก่อนที่เขาจะหันหลัง ให้แก่นายท่านอีกครั้ง การต่อสู้ยังคงเป็นไปด้วยความตึงเครียด เพราะจำนวนของคนไล่ล่า มีไม่น้อยเลย หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่เกินสองก้านธูป คงยากที่จะต้านทานได้แล้วจริง ๆ “เจ้าเด็กโง่ ไยไม่หลบไป!” ในจังหวะที่ม่อเหลียว กำลังจะพลาดท่า เสียงตะโกนด่าทอมาด้วยความกรุ่นโกรธ ดังแทรกมาจากความมืด นั่นจึงทำให้ชายชุดดำ ที่พุ่งเข้าหาม่อเหลียว เสียสมาธิไปชั่วขณะหนึ่ง เคร้ง! เสียงอาวุธกระทบกันดังสนั่น ท่ามกลางความมืด ก่อนที่ร่างสูงของชายหนุ่ม จะก้าวมายืนอยู่ระหว่าง ม่อเหลียวและชายชุดดำ “อย่าให้ข้าเห็น ว่าเจ้าทำเช่นนี้อีก ไม่เช่นนั้น ข้า

เรือนรับรองปีกตะวันออก เจียมสือเพียงก้าวพ้นประตูเรือนเข้ามา เข่าสองข้างทรุดลงกระแทกพื้นอย่างแรง มือข้างหนึ่ง ยันกายมิให้ทรุดล้มลงไปอีก อีกข้างวางอยู่ยังแผ่นอกหนา ที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง เขาถูกพิษตั้งแต่ตอนต่อสู้ ฮึ! คนพวกนี้ต่ำช้าเหลือเกิน ไม่สนวิธีในการกำจัดพวกเขาเลยแม้แต่น้อย หากไม่คิดว่าต้องรั้งรอ เพื่อหาตัวการใหญ่ มีหรือเขากับพี่สาว จะอดทนมาจนถึงทุกวันนี้ ชายหนุ่มขบกรามแน่น จนกรามหนาเป็นสันนูน เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้า ดวงตาร้อนผ่าวราวไฟแผดเผา ช่างเป้นความทรมานที่ยากจะบรรยายจริง ๆ “คุณชายไหวหรือไม่ขอรับ”บ่าวคนสนิท รีบภลาเข้าประคองผู้เป็นนายเอาไว้ ด้วยมืออันสั่นเทา ก่อนจะพยุงให้คุณชายของเขาลุกขึ้น แล้วจึงพาเดินไปยังเก้าอี้ยาว เจียงสือไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เขาทำเพียงเอนกายลงนอน ตามความยาวของเก้าอี้ โดยมีหมอนหยกเย็นรองศีรษะเอาไว้ เหลยกงรีบกุลีกุจอ ไปนำผ้าชุบน้ำ มาเช็ดตามใบหน้า ที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดของผู้เป็นนาย “ข้าถูกพิษ เจ้าจงไปตามหมอจาง แต่จำไว้ให้ดี อย่าให้เรื่องนี้รู้ไปถึงหูของท่านอาหญิง กับท่านอาเขยเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่” ชายหนุ่มเอ่ยก

จวนแม่ทัพจ้าว ภายในเรือนหอที่ยังมีโคมแดง ประดับประดาส่องสว่างไปทั่วทั้งลานเรือน ทว่ากลับมีเพียงความเงียบ ที่ครอบคลุมไปทั่วทั้งเรือน โดยเวลานี้คู่บ่าวสาว ได้เข้าหอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว บรรดาบ่าวไพร่ จึงได้แยกย้ายกัน เข้าเรือนพักของตนเองเช่นเดียวกัน เงาร่างหลายสาย ได้พุ่งผ่านเข้ามาในเขตเรือน ทุกคนต่างหมอบราบ อยู่ภายในความมืด สายตาที่คุ้นชินกับยามค่ำคืน ได้มองสำรวจทั่วบริเวณ ซึ่งมิใช่ปัญหาเลย เพราะโดยรอบนั้น มีทั้งคบไฟและโคมไฟ ที่ประดับประดาส่องสว่าง สมกับเป็นวันงานแต่งของเจ้าของเรือน “งานนี้อย่าให้พลาด หาไม่แล้วชีวิตของพวกเจ้า คงอยากจะรักษาไว้ได้” หนึ่งในชายชุดดำที่เป็นหัวหน้า ขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก ความผิดพลาดที่เกิดขึ้น กับ ครอบครัวสกุลหลิว ในเส้นทางกลับจวน นั่นก็ทำให้ผู้เป็นหัวหน้าใหญ่โกรธกริ้ว จนแทบจะสังหาร ท่านเจ้าสำนัก ที่ไม่อาจกำจัดสกุลหลิวได้สำเร็จ “ข้าน้อยทราบแล้วครับ”ชายชุดดำรับคำ ทั้งที่ในใจของเขานั้น มั่นใจเพียงแค่ไม่กี่ส่วนเท่านั้น เพราะนี่ไม่ต่างจากเดินเข้าสู่ใต้คมดาบมัจจุราชชัด ๆ “จำไว้...ถ้าเอาชีวิตไม่ได้ ก็จงทำให้

“งดงามเยี่ยงนั้นรึ! สตรีอย่างเจ้า ตรงไหนที่เรียกว่างดงาม เพ้อฝัน!” ชายชุดดำเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน แม้ว่าความกลัวของเขา มันเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น จนมิอาจควบคุมอาการสั่นเทานั้นเอาไว้ได้ แต่มีหรือคนเยี่ยงเขา ที่เป็นบุรุษเต็มกาย จะมาพ่ายให้แก่สตรี ที่เป็นสาวใช้ชั้นต่ำคนหนึ่ง “ในแดนเหนือ ข้าก็มั่นใจว่ามิเป็นรองผู้ใด”หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงขบขัน นางมิได้อวดอ้างไร้สาระ หากกับหญิงงามทั่ว ๆ ไป นางมิได้ด้อยกว่าผู้ใดเลย แต่ถ้าเทียบกับคุณหนู นางย่อมเป็นรองอยู่หลายส่วน “สตรีหลงตัวเอง สาวใช้ชั้นต่ำเยี่ยงเจ้า อึก!” “เก็บปากของเจ้า เอาไว้ไปพูดกับยมบาลดีกว่า อย่ามาเห่าหอน รบกวนค่ำคืนอันแสนล้ำค่าของนายข้า” ชุ่ยผิง เอ่ยเสียงเบา ๆ ให้ได้ยินกันเพียงสองคน ค่ำคืนแสนหวานของคู่บ่าวสาว ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ทำลาย ชายชุดดำมีหรือจะยินยอม เขารวบรวมพลังลมปราณ ไปที่ฝ่ามือก่อนจะเหวี่ยงหมัดออกไปเต็มแรง หมายจะชกเข้าที่สีข้างของหญิงสาว ทว่า... กำปั้นของเขา กลับถูกรวบกำเอาไว้ด้วยฝ่ามือบางของหญิงสาว ทว่ามันกลับแข็งแกร่งเกินมือของสตรี เรียวปากงามแสยะออก ม