All Chapters of บุปผาซ่อนไฟ: Chapter 81 - Chapter 90

“สตรีที่ไม่ทำตามธรรมเนียมปฏิบัติ คู่ควรแล้วหรือที่จะยืนอยู่เคียงข้าง บุตรชายคุณโตของข้า” จ้าวฮูหยินมีหรือจะยินยอมเสียหน้า ยิ่งเห็นบุตรชายแสดงความใส่ใจ ในตัวของภรรยาความชิงชังก็ยิ่งทวีคูณอยู่ภายในใจ “เวลานี้ ท่านจึงนึกได้หรือ ว่าสามีข้าคือบุตรชายคนโตของท่าน แต่อีกเรื่องที่ข้ามั่นใจ ฟังมาไม่ผิด คือท่าน...กับสามีของข้า แยกบ้าน และตัดสัมพันธ์ แม่ลูกไปแล้ว มิใช่หรือเจ้าคะ” หญิงสาวหันกลับไปเอ่ยกับแม่สามี นางรู้ดีว่าการมาปรากฏตัวที่นี่ ของสกุลสายรอง ย่อมมีเป้าหมายเพียงเพื่อ จะเกาะเกี่ยวอำนาจของสามี และครอบครัวของนาง เพื่อความยั่งยืนในราชสำนัก โดยที่พวกเขาไม่รู้เลยหรือว่า นางนั้น...เป็นสตรีที่ไร้เมตตาเป็นที่สุด “แล้วอย่างไร สายเลือดไม่มีทาง ตัดกันขาดได้อย่างแน่นอน” “ใช่เจ้าค่ะ สายเลือดย่อมตัดกันขาดได้ แต่ผู้ที่เลือกก้าวออกจากที่นี่ด้วยตนเอง คือฮูหยินไม่ใช่หรือเจ้าคะ ต่อให้วันนี้มาเรียกร้อง ถึงความสำคัญ ย่อมยากที่จะได้รับ ฮูหยินพูดออกมาตรง ๆ เลยดีกว่าเจ้าคะ ว่าต้องการสิ่งใดกันแน่ เพราะข้าไม่มีทางเชื่อว่าท่านกับบุตรชาย มาที่นี่เพื่ออวยพรและยินดี” “เ

รถม้าสกุลสายรอง ภายในรถม้าหนิงเชียว นั่งใบหน้าบึ้งตึง สองมือกำหมัดแน่น ก่อนที่นางจะตวัดสายตามองไปยังสามีผู้ไร้ค่า ช่างไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย ไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม มิเคยทำได้สำเร็จ เมื่อก่อนนางดวงตา มืดบอดหรืออย่างไรกัน จึงได้เลือกคนเช่นนี้มาเป็นสามี “หยุดสายตาเช่นนั้นของเจ้าเสียหนิงเชียว ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็คือสามีของเจ้า หน้าที่ของภรรยา คือการสนับสนุนข้า มิใช่มาตำหนิข้าด้วยสายตาเยี่ยงนี้” จ้าวเทียนหลง ตวาดภรรยาเสียงกร้าว เมื่อนางกล้าที่จะมองเขา ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหยามหยัน เขาคือสามีของนาง ไม่ว่าเขาจะเป็นเช่นไร นางไม่มีสทธิ์ที่จะมองเขาต่ำต้อยกว่าผู้อื่น “เหอะ ๆ สนับสนุนอย่างนั้นหรือ เจ้าคิดว่าจะมีสิ่งใด ที่จะเอามาแลกให้ข้าเสียเวลากับเรื่องของท่านอีก วันนี้ยังอับอายไม่พออีกหรืออย่างไร” หญิงสาวแค่นี้หัวเราะอย่างเย้ยหยัน นางเหลือจะเชื่อกับความคิดของจ้าวเทียนหลง เขายังคิดว่าตัวเอง เหนือกว่านางอยู่อีกหรือ จึงคิดจะใช้อำนาจคำว่าสามี บีบบังคับนางให้ยอมจำนน “ตราบใดที่เจ้า ยังเป็นภรรยาของข้า ทุกอย่างที่ข้าเรียกร้อง เจ้ามิอาจปฏิเสธได้”

ยามค่ำคืน ณ ห้องหอจวนแม่ทัพจ้าว แม่ทัพหนุ่มเวลานี้ ได้เข้ามานั่งอยู่ในห้องหอเป้นที่เรียบร้อยแล้ว เขานั่งอยู่ขอบเตียง โดยมีภรรยาหมาด ๆ นั่งเคียงข้าง ภายในห้องมีแสงเทียนสว่างไสว ทว่ากลับไม่มีการพูดคุยใดเลย กว่าครึ่งก้านธูประหว่างคู่สามีภรรยา จนกระทั่งจ้าวเทียนฉี เห็นอาการนั่งโอนเอนของภรรยา เขาจึง คลี่ยิ้มน้อย ๆ ดูเหมือนนางจะทรงตัวไม่อยู่เสียแล้ว “สุรามงคล ยังมิได้ดื่ม ภรรยาข้าก็เมามายเสียแล้วหรือ” จ้าวเทียนฉีเอ่ยเย้าภรรยาสาว มิใช่เขาดูถูกที่นางเป็นสตรี แต่ดื่มจนเมามาย แต่เขากลับรู้สึกขอบคุณนาง ที่ดื่มสุรากับแขกในงานแทนตัวเขา ด้วยเหตุผลที่เขายังต้องดื่มยารักษาขา จึงไม่เหมาะที่จะดื่มสุรามากไป แต่เขาก็มิอาจปฏิเสธน้ำใจ ของแขกที่มาร่วมอวยพรได้เช่นกัน ดังนั้นเจ้าสาวของเขา จึงเลือกที่จะเป็นคนแบกรับภาระนี้ด้วย “เช่นนั้น ท่านพี่ไยไม่รีบเปิดผ้าคลุมหน้า แล้วดื่มสุรามงคลเล่าเจ้าคะ เราจะได้เข้านอนกันเสียที” ด้วยอาการที่เมามาย หญิงสาวมิได้สนธรรมเนียม แบบหญิงสาวในหอห้อง ที่ต้องสงบปากสงบคำ อยู่อย่างเหนียมอาย แต่นางกลับเป็นฝ่ายเอ่ยปาก เร่งให้เขาเปิดผ้าคลุมหน้

หลิวหนวนหนวนในเวลานี้ นางได้ลงมาหยุดยืนอยู่กลางถนนอันมืดมิด แสงโคมไฟจากรถม้า เริ่มห่างออกไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ หญิงสาวกวาดสายตามองภายในความมืด ซึ่งมันไม่ใช่ปัญหาสำหรับนาง ทางด้านหลินอี้ สาวใช้คนสนิท ที่นั่งอยู่ข้างคนขับรถม้า เวลานี้ก็ได้ลงมายืนอยู่เคียงข้างผู้เป็นนาย สองนายบ่าวขยับหันหลังชนกันในทันที เมื่อรับรู้ได้ถึงการโอบล้อมของกลุ่มคน ที่ไล่ล่ารถม้าสกุลหลิว และนี่คงเป้นเพียงแค่บางส่วนเท่านั้นทั้งคู่ยืนอยู่กลางวงล้อมของศัตรู แม้จะเห็นเพียงเป็นเงาร่าง แต่สำหรับพวกนาง ที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก ย่อมมองเห็นอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน เช่นเดียวกับเหล่าคนชุดดำ ที่มองเห็นทั้งคู่ภายใต้ความมืดมิดเบื้องหน้า “ไม่คิดว่าคุณหนูรองหลิว ผู้ร่างกายอ่อนแอ จะมีความสามารถถึงเพียงนี้” เพราะไม่รู้ถึงฝีมือ ที่แท้จริงของหญิงสาวทั้งสอง ชายชุดดำจึงไม่รีบผลีผลามลงมือ แต่เลือกที่จะเอ่ยหยั่งเชิงออกไปก่อน เพื่อมองหาช่องโหว่ของพวกนาง สตรีให้หอห้อง ไหนเลยจะมีฝีมือเทียบเท่าบุรุษ แต่เพราะนางเติบโตอยู่ไกลถึงชายแดน พวกเขาจึงไม่ควรประมาทฝีมือของนาง เพราะถ้าบุตรชายหญิงสกุลหลิวไร้สามารถจริง คงสิ้นลมหายใจกันไปนา

ทางด้านรถม้า สกุลหลิว เวลานี้มีเพียงผู้ติดตามคุ้มกันแค่สองคน รวมถึงคนขับรถม้าอีกหนึ่งคน นั่นเท่ากับว่า ไม่มีผู้อื่นที่คอยคุ้มกันสองภรรยาสกุลหลิวแล้ว ม่อเหลียวยังคง ควบคุมรถม้า ได้เป็นอย่างดี แม้ว่าความเร็วจะเกินกว่าที่เคยวิ่ง ซึ้งเขาไม่กลัวว่าจะพลาดในการควบคุม เพราะก่อนการเดินทาง เขาได้ขี่ม้าไปกลับเส้นทางนี้ จนแม้แต่หลับตาก็รู้ว่าตรงไหนมีหลุมบ่ เขาใช่คนที่ไม่เคยเตรียมพร้อมเสียเมื่อไหร่กัน ไม่อย่างนั้นคืนนี้จะเป็นเขาหรือ ที่ขับรถม้าพาครอบครัวหลิวกลับจวน แทนคนขับรถม้าเดิมของสกุลหลิวเมื่อการไหล่ล่า ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง เช่นนั้นก็คงต้องเป็นเขา ที่หยุดการไปต่อเองแล้ว เด็กหนุ่มยกยิ้มมุมปาก เมื่อนึกถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นนับจากนี้ หนทางข้างหน้ายังอีกไกล กว่าจะพ้นเขตป่านี้ออกไปได้ ในเมื่อการหลบหนี มิได้ทำให้โอกาสรอดชีวิตมากพอ เช่นนั้นก็ต้องเก็บชีวิตเอาไว้ เสี่ยงดวงกันดู ว่าผู้ที่ไล่ลามาอย่างกระชั้นชิด กับตัวเขาและภูมิคุ้มกันอีกสองคน จากสกุลหลิว จะสามารถจัดการเรื่องนี้ได้หรือไม่รถม้าที่ห้อทะยานตรงไปตามเส้นทาง บัดนี้มันค่อย ๆ เริ่มชะลอตัวช้าลง นั่นทำให้ผู้ติดตามอีกสองคน ที่ควบม้าเคียงข้าง ก็ชะล