All Chapters of สถานะของตายคนโปรด: Chapter 31 - Chapter 40

“กูหมายถึงพ่อของคุณมี่ เขาอาจจะเล่นมึงถึงตาย” “อื้อ” ปรมะรู้ดีว่าบิดาของมธุราร้ายพอตัว เผลอๆ มากกว่าบิดาของเขาเป็นสิบเท่า ที่ผ่านมาจึงไม่อยากให้นลิษาสนิทกับมธุรา “กูไหว ก็แค่คนไม่สำคัญหายไปจากชีวิต” ปรมะอ่านสายตาของเพื่อนออกว่า พวกมันกำลังคิดอะไร ภพธรและกนต์ระพีไม่ได้กล่าวคำใดอีก ปล่อยให้คนอวดดีปากเก่งต่อไป จะเฝ้ารอดูอีกฝ่ายเห่าเอ๋งๆ เหมือนหมา ใจจริงก็อยากบอกให้มันหัดเห่าเสียตั้งแต่ตอนนี้เลย ในเช้าวันใหม่ในเวลาประมาณแปดโมง ปรมะเดินไวๆ เข้ามาในบริษัทผลิตสื่อโฆษณา แล้วตรงมายังห้องของผู้กุมบังเหียน “ลมอะไรหอบมึงเข้าบริษัทได้วะ” คนที่นั่งอยู่บนเบาะหนังหรี่ตามองเพื่อนที่เพิ่งห่างจากกันมาไม่ถึงห้าชั่วโมง “ลิษามาทำงานไหม” “ไม่มาและน่าจะไม่มาแล้ว” กนต์ระพีเบะปากตบท้าย ไหนบอกว่าแค่คนไม่สำคัญหายไปจากชีวิต แล้วทำไมถึงต้องมาตามหาแต่เช้า “มึงหมายความว่ายังไง” คนที่แทบจะไม่ได้นอนเลยตั้งคำถาม เขาพยายามข่มตาหลับแล้ว แต่หัวใจกลับทรยศเอาแต่นึกถึงนลิษา ไม่ว่าจะมองไปมุมไหนก็มีภาพของหญิงสาวซ้อนทับจนเขาต้องลุกขึ้นนั

“ถ้าไม่รักเขา มึงคงยอมหมั้นกับคุณมี่ไปแล้ว บ้านนั้นก็ทั้งรวย ทั้งมีหน้าตาทางสังคมเทียบมึงได้ทุกอย่างนี่” กนต์ระพีบอก ทำให้คนเจ็บลึกกัดปากอย่างแรง “มึงมันก็แค่กลัวและขี้ขลาด เพราะเรื่องพี่ปรัช มึงถึงไม่อยากยอมรับ” ใจจริงเขาก็ไม่ได้อยากยกเรื่องน่าเศร้าขึ้นมาพูดอีก แต่เพราะเรื่องนั้นทำให้หัวใจของปรมะปิดตาย นัยน์ตาของปรมะเศร้าลงทันทีเมื่อนึกถึงพี่ชายที่ตายจากกันไป สาเหตุมาจากเขาที่ช่วยสนับสนุนในความรักที่ต่างชนชั้น ในตอนนั้นเขามองโลกในแง่ดี ว่าแม้ฐานะจะต่างกันแค่ไหนก็รักกันได้ แต่สุดท้ายความรักก็ทำลายทุกอย่าง เมื่อคนรักตีจากไปหาผู้ชายคนใหม่ที่รวยและมั่งมีกว่า พี่ของเขาที่ทุ่มเทให้ทุกอย่างจึงทำใจไม่ได้เลยตัดสินใจจบชีวิตของตัวเอง นับตั้งแต่นั้นมาปรมะจึงปิดผนึกหัวใจอย่างแน่นหนาและไม่เชื่อว่ารักมีจริง เพราะเห็นแล้วว่าเงินทองสำคัญกว่า “กูถามจริง ถ้าไม่นับของที่มึงประเคนให้เขาเอง ทั้งที่เขาก็บอกว่าไม่จำเป็นต้องเอามาคืนให้ เขาเคยเรียกร้องอะไรจากมึงบ้าง เขาเคยขอเงินมึงอีกไหม” คำถามนี้ทำให้คนขี้ขลาดชะงักตัวอย่างแรง ราวกับหัวใจถูกสะกิดด้ว

“ผมไม่ได้ขอให้คุณมายอมรับ เพราะคุณก็สนแต่เงินเท่านั้น” คำพูดนี้คล้ายๆ ย้อนเข้าตัวของชายหนุ่มเองด้วย เมื่อที่ผ่านมาเขาก็เป็นเช่นนั้น คิดว่าเงินสำคัญเป็นที่หนึ่ง “อย่ามาเถียงฉัน แกลืมไปหรือไงว่าชีวิตของแกเป็นของฉัน” อัศนัยตวาดก้อง นัยน์ตาเริ่มมืดดำ มุมปากแสยะยิ้มเมื่อลูกชายหลงลืมหัวข้อนี้ไป “แกคงลืมไปสินะว่าแกทำให้พี่ชายต้องตาย เพราะนังผู้หญิงจนๆ คนนั้นที่แกช่วยและสนับสนุน” อัศนัยย้ำด้วยเสียงเย็นเยียบ ด้านคนถูกย้ำหลับตาลง เพราะยังรู้สึกผิดอยู่เสมอและคิดถึงพี่ชายเป็นอย่างมาก ก่อนจะลืมตามองจ้องคนที่ไม่เคยโทษตัวเองเลย “ผมจำได้ แต่ผมคิดว่าผมชดใช้ให้คุณมาพอแล้ว บริษัทที่ผมบริหารก็รุ่งเรืองขึ้นทุกวัน” มันคงถึงเวลาแล้ว ที่ผ่านมาหลายปีเขาชดใช้ให้ทุกอย่างตามที่บิดาต้องการ ไม่เคยปริปากขัดแย้งเลย ขณะที่บิดากลับไม่เคยมองเลยว่าสาเหตุหลักนั้นมาจากเจ้าตัวที่กดดันทุกๆ คน โดยเฉพาะพี่ชายของเขา ทำให้ความรักในครั้งนั้นต้องหลบๆ ซ่อนๆ “ไม่มีวันพอ เพราะถ้าตาปรัชอยู่ฉันคงได้มากกว่านี้ ไม่ใช่ลูกชายนอกคอกอย่างแก” อัศนัยกลั้วหัวเราะ มั่นใจว่า

ในที่สุดวันที่ปรมะรอคอยก็มาถึง เขารีบขับรถตรงดิ่งไปยังบ้านที่เคยไปในจังหวัดระยอง พอถึงก็เห็นคนที่น่าจะเป็นเจ้าของบ้านกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ “สวัสดีครับคุณป้า” เสียงทักทายถูกส่งไป “มาหาใครล่ะพ่อหนุ่ม” หญิงที่ยืนอยู่ในรั้วบ้านเอ่ยถาม สายตามองอย่างไม่ไว้ใจนัก “ป้าชื่อป้าน้อยใช่ไหมครับ” “ใช่แล้ว” “ผมมาตามหาลิษาครับ ลุงสมานบอกผมว่าคุณป้าเจอลิษา” ปรมะรีบอธิบาย มองอีกฝ่ายอย่างตั้งความหวัง เมื่อได้ยินอย่างนั้นป้าน้อยก็พยักหน้า รู้เรื่องของชายหนุ่มตรงหน้าจากทางสมานและเพื่อนบ้านแล้ว “จะเรียกว่าเจอก็ไม่ถูกนักหรอก เพราะเห็นแค่แวบๆ ป้าก็ไม่รู้ว่าจำผิดหรือเปล่า” “คุณป้าเจอลิษาที่ไหนหรือครับ” อย่างไรเสียเขาก็ยังมีความหวัง “เจอที่ตลาดคนเดินน่ะ อยู่ห่างจากที่นี่ไปไม่มากหรอก พ่อของลิษาเคยทำงานและเช่าบ้านอยู่แถวนั้น เดี๋ยวป้าเอาที่อยู่ให้นะ” คนที่เป็นความหวังของชายหนุ่มพลิกตัวเข้าไปหยิบกระดาษมาจดที่อยู่แล้วยื่นให้ “ขอบคุณมากเลยครับ” มือหนารับกระดาษมาด้วยสายตาเป็นประกาย สองมือพนมขึ้นไหว้แล้วรีบก้าวเท้

หนึ่งปีผ่านไป “ไอ้กลาง” ภพธรตะโกนเรียก ทำให้กนต์ระพีต้องก้าวเท้าไวๆ ออกไปด้านหน้าบ้าน สายตามองตรงไปยังเพื่อนที่ยืนอยู่หน้ารถคันหรู “กูจะกำลังเสร็จแล้ว” กนต์ระพีเอ่ยบอก “กูบอกให้มึงเตรียมของตั้งแต่เมื่อคืนไง” “กูลืม พอดีแอปฯ มีปัญหา กูก็เลยคุยกับทีมพัฒนาทั้งคืน” กนต์ระพีรีบแก้ปัญหาจนลืมเตรียมของในวันสำคัญ แล้วยกมือขึ้นห้ามเพื่อนที่กำลังจะบ่นอีก ก่อนพลิกตัวเข้าบ้านเพื่อไปหยิบของใส่ถุง จากนั้นก็เดินมาขึ้นรถ ในวันนี้พวกเขาจะไปทำบุญให้คนที่จากไป จีพีเอสนำพาทั้งสองไปยังวัดแห่งหนึ่งที่มีความสงบและร่มรื่น ผู้คนไม่มากนัก แล้วไปจอดเทียบคู่กับรถยนต์คันหนึ่งที่คุ้นตา “ไอ้โปรด...” “กูคิดว่าพวกมึงจะไม่มาเสียแล้ว” ปรมะมองเพื่อนทั้งสองที่มาช้ากว่ากำหนดเล็กน้อย แล้วระบายยิ้ม ดีใจที่พวกมันมาด้วย “พวกกูต้องมาดิ พวกกูก็อยากทำบุญเหมือนกัน” ภพธรเดินไปกระแทกไหล่ของปรมะที่เวลานี้ร่างกายหายดีแล้ว พร้อมกับเรื่องร้ายๆ ที่ได้พัดผ่านจนจางหายไป คดีความนั้นสิ้นสุด บิดาของมธุราไม่สามารถหนีพ้นความผิดไปได้ หนำซ้ำยังมีค