All Chapters of สถานะของตายคนโปรด: Chapter 41 - Chapter 50

ในทุกๆ สัปดาห์ที่สองของเดือนปรมะจะตรงไปยังที่หนึ่งเสมอ รถคันหรูขับเคลื่อนไปจอดยังหน้าบ้านของนลิษาที่เขาหมั่นมาทำความสะอาด เขาดูแลที่นี่เป็นอย่างดี รอวันที่เจ้าของจะหวนกลับมาให้เขาได้กล่าวคำขอโทษ ชายหนุ่มเดินลึกเข้าไปด้านในบ้าน มองเปียโนที่หญิงสาวบอกว่าชอบลากเก้าอี้มานั่งดูบิดาเล่นดนตรี แล้วเลื่อนไปมองกีตาร์โปร่งที่มีความเก่าแต่ยังคงดีดได้ ก่อนเดินไปหยิบไม้กวาดขึ้นมาทำความสะอาดบ้าน ในช่วงที่ผ่านมาฝนตกหนักเพราะพายุเข้า ทำให้มีน้ำรั่วจากหลังคาลงมาไม่น้อย แต่ปรมะก็ได้ตามช่างมาซ่อมเรียบร้อยแล้ว โชคดีที่เม็ดฝนไม่ได้โดนพวกเครื่องดนตรีจนเกิดความเสียหาย หลังจากปรมะปัดกวาดเช็ดถูเสร็จแล้วก็มานั่งพักอยู่ตรงโต๊ะปูนใต้ต้นสารภี มองไปยังพื้นที่ด้านข้างที่เคยมีบ้านหลังเก่า แต่เวลานี้ได้ถูกทุบแล้วสร้างขึ้นมาเป็นบ้านสไตล์นอร์ดิก เจ้าของคนใหม่เคยติดต่อมาของซื้อบ้านจากเขา เพราะเป็นครอบครัวใหญ่ จึงต้องการพื้นที่ค่อนข้างมาก แต่แน่นอนว่าเขาปฏิเสธไป จะไม่ขายบ้านที่นลิษารักเป็นอันขาด วินาทีต่อมาเขาก็หันมองสมาร์ตโฟนที่มีคนหนึ่งโทร.เข้ามาหา “เฮีย” น้ำเส

“นั่นไงครับครูดาว” ปรมะหัวใจเต้นไวเมื่อเห็นแผ่นหลังของผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ห่างออกไป สองเท้ารีบก้าวไปหา แต่หัวใจกลับตงิดนิดๆ เมื่อใกล้ถึง ก่อนจะคว้ามือนุ่มเอาไว้ “ลิษา” “คะ” ทันใดนั้นคนที่ถูกรั้งไว้ก็พลิกตัวมามองด้วยความตกใจ พร้อมรีบสะบัดมือออก แถมยังถอยหลังไปอีกหลายก้าว “คุณเป็นใครกันคะ ” “คุณ...คือครูดาวหรือครับ” ด้านคนที่มีความมั่นใจเริ่มห่อเหี่ยวลง “ค่ะ ฉันคือครูดาว” “ใช่ไหมเฮีย” กันต์ธีร์ที่เดินไวๆ ตามมาร้องถามทันที แต่ก็พอเดาออกได้จากสีหน้าแล้วว่ามีเปอร์เซ็นต์ผิดหวังค่อนข้างสูง “ไม่ใช่” ชายหนุ่มตอบแล้วค้อมศีรษะลงขอโทษหญิงสาว สีหน้าเศร้าลงถนัดตา สุดท้ายแล้วก็ไม่ใช่นลิษาจริงๆ “เศร้าเลยงานนี้” กันต์ธีร์หันไปบอกกับคนเป็นพี่ นึกสงสารแต่ก็ไม่รู้จะช่วยได้อย่างไร ทว่าเสี้ยวนาทีนั้นกลับมีสิ่งที่ดึงความหวังให้สูงขึ้นมาอีก “มาหาครูดาวอีกคนหรือเปล่าคะ” “ที่นี่มีครูชื่อดาวสองคนหรือครับ” ชายหนุ่มหน้าเศร้าถามกลับ “ใช่ค่ะ มีครูดาวอีกคนที่อยู่มาก่อน

หญิงสาวตรงไปยังโต๊ะไม้เล็กๆ ที่เธอวางโน้ตบุ๊กไว้ ก่อนจะกดสวิตช์เปิดเริ่มการทำงาน แม้บ้านหลังนี้จะมีข้าวของเครื่องใช้ไม่มาก แต่เธอก็มีความสุขดี ในช่วงสามเดือนแรกที่จากมาเธอติดตามมนสิกาขึ้นไปอยู่บนดอย เป็นครูอาสากับอีกฝ่ายในระยะเวลาสั้นๆ พอใจเริ่มเจ็บน้อยลงก็ย้ายลงมาหาบ้านพักอยู่เพื่อเริ่มทำงาน เธอรับออกแบบผลิตภัณฑ์และรับตัดต่อ โดยได้ไปลงเรียนออนไลน์มาเพิ่มเติม ใจจริงก็อยากลองทำวล็อกดูบ้าง แต่ยังไม่มีเวลา แม้เงินที่ได้มาอาจจะไม่ได้มากมายแต่ก็สบายใจดี หากมีเวลาว่างก็มักขึ้นไปหาเด็กๆ ด้านบนเสมอ บางครั้งที่มีพวกครูอาสาขึ้นมาทำกิจกรรมก็จะช่วยเป็นแม่ครัวให้คู่กับชาวบ้านที่นั่น และในตอนนี้เธอก็ชอบกับชื่อครูดาวของตัวเอง เพราะทำให้รู้สึกเหมือนมีบิดามารดาอยู่ใกล้ๆ หญิงสาวนั่งทำงานไปสักพัก หัวใจก็เผลอคิดถึงเขาคนนั้น ทำให้สีหน้ามีความกรุ่นโกรธ ครุ่นคิดถึงสาเหตุการมาที่แท้จริงของปรมะ “รักเธอเหรอ” จะให้เชื่อได้อย่างไร ถ้ารักจริงเขาคงไม่หลอกกัน คำว่ารักที่กล่าวออกมาก็คงเหมือนกับการยกให้เธอเป็นคนโปรด แต

“ในเมื่อมึงเห็นกูแล้ว มึงก็ต้องตาย” เมื่อถอยไม่ได้ก็ฆ่าเสียให้ตายจะได้สิ้นเรื่อง มือสากหยิบอาวุธร้ายปลายแหลมออกมาแล้วพุ่งไปหาคนที่สะเออะมาเห็นเข้า เมื่อวานตนได้มาดูลาดเลาแล้ว พบว่าบ้านหลังนี้มีผู้หญิงอยู่ตามลำพัง แต่กลับผิดแผนเสียได้ ปรมะกระโดดหลบอย่างเร็วไว จะไม่ยินยอมให้คนร้ายเข้าไปด้านในบ้านแล้วทำร้ายนลิษาเด็ดขาด แต่จังหวะต่อมามีดก็ห่างจากอกของเขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร นลิษาแทบกรีดร้องลั่น แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ ในอดีตชายหนุ่มก็เคยปกป้องเธอจากคมมีดของคนเป็นป้าที่ตามมาเอาเรื่อง โดยที่เขาไม่ลังเลเลยสักนิด หญิงสาวหัวใจสั่นไหวอย่างรุนแรงด้วยความหวาดกลัว เพราะในตอนนั้นชายหนุ่มพลาดท่าถูกแทงเข้าที่หน้าอกจนต้องนอนโรงพยาบาลอยู่เกือบสองสัปดาห์ “โอ๊ย” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดึงให้หญิงสาวหลุดจากภวังค์ เธอไม่แน่ใจว่าเป็นเสียงของปรมะหรือคนร้าย สองเท้ารีบวิ่งตรงไปยังประตูอย่างลนลาน พร้อมคว้าไม้ถูพื้นมาเป็นอาวุธด้วย “คุณโปรด” เธอส่งเสียงเรียกหาเขา “เข้าบ้านไปลิษา มันอันตราย และรีบโทร.แจ้งควา

“ไม่เป็นไรค่ะพี่บอล ไว้เจอกันใหม่นะคะ” เธอส่ายหน้า ไม่อยากให้บดินทร์มีเรื่องมีราว เพราะอีกไม่นานก็จะถึงวันดีแล้ว แต่หากมันเกินกว่าเธอจะจัดการจริงๆ จะขอความช่วยเหลือแน่นอน “ถ้ามีอะไรโทร.หาพี่นะ” นายตำรวจเคารพการตัดสินใจของหญิงสาว แล้วค่อยๆ ขับรถห่างออกไป ส่วนเจ้าของบ้านหันไปเผชิญหน้ากับคนที่ไม่ต้องการ “ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ต้องมาที่นี่อีก” “แต่ฉันเอาเค้กมาให้ เค้กที่ฉันสัญญาไว้ว่าจะเป็นคนทำมันด้วยตัวเอง สุขสันต์วันเกิดนะลิษา” ปรมะกล้ำกลืนความเจ็บปวด พยายามยิ้มให้กับวันสำคัญของนลิษา มือหนายื่นเค้กไปด้านหน้าหวังว่ามันจะถูกรับไว้ เจ้าของวันเกิดขบเม้มปากแล้วนึกถึงคำสัญญาของเขา “ปีหน้าเธออยากได้อะไรเป็นของขวัญ” “ลิษาไม่อยากได้อะไรเลยค่ะ” เธอจำได้ว่าปฏิเสธไป ไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น ขอแค่มีเขาอยู่ข้างๆ กันก็พอ “แต่ฉันอยากให้ คิดมาสักอย่างลิษา” ชายหนุ่มตีหน้าดุใส่ แล้วทำน้ำเสียงบังคับนิดๆ “งั้นปีหน้าขอเป็นเค้กก็ได้ค่ะ แต่ต้องเป็นเค้กที่คุณโปรดเป็นคนทำนะคะ” “ได้สิ ปีหน้าฉันจะทำเค้กให้เธอ”