All Chapters of สถานะของตายคนโปรด: Chapter 11 - Chapter 20

ยามตะวันกลับมาฉายแสงในเช้าวันใหม่ นลิษาก็ตื่นขึ้นมาตามลำพังเหมือนอย่างเคย ทว่าในวันนี้ภายในอกมีอาการโหวงหวิวและอ้างว้างกว่าทุกวัน แล้วค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นมาพิงแผ่นหลังกับหัวเตียง ดวงตาคู่สวยมองออกไปนอกหน้าต่าง บรรยากาศดูหม่นหมอง พลางคิดถึงเรื่องหนึ่งอย่างหนัก ก่อนลุกไปมองหาสมาร์ตโฟนที่น่าจะวางไว้บนโต๊ะอาหาร มือเล็กหยิบมันขึ้นมากดเข้าอินสตาแกรมเพื่อทำตามคำสั่งของปรมะ แต่เมื่อกดไปยังหน้าโพรไฟล์ที่เพิ่งติดตามไม่นานมานี้ก็ต้องแสยะยิ้ม เธอคงชักช้าเกินไป ชายหนุ่มจึงทำแทนด้วยการบล็อกเธอไม่ให้เข้าไปวุ่นวายได้อีก แบบนี้คงยืนยันได้ว่ามธุรามีความสำคัญ แต่จะถึงขั้นไหน เธอไม่อาจแน่ใจ นลิษาจมอยู่กับความคิดได้ไม่นานก็ต้องดึงตัวเองกลับมา ด้วยเธอยังมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ หญิงสาวหอบร่างซึมเซาของตัวเองไปจนถึงโต๊ะทำงาน ก่อนจะเห็นว่ามธุราและจันทร์เจ้ามาถึงแล้วและกำลังส่งยิ้มมาทักทาย เธอยิ้มกลับนิดๆ แล้วหันไปกดเปิดคอมพิวเตอร์ ในจังหวะนั้นเพื่อนร่วมงานอีกคนก็เดินตามมาสมทบ “คุณมี่กินขนมไหมคะ ปาล์มซื้อมาฝาก” ปาริตาวางแผนไว้ว่าจะตีสนิทกับเด็

ปิ๊บๆเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกให้หญิงสาวหลุดออกจากภวังค์ความคิด “อาหารมาส่งครับ” “คะ? ไม่ได้สั่งนะคะ น่าจะโทร.เบอร์ผิดแล้วค่ะ” หญิงสาวบอก เธอยังไม่ได้กดสั่งอะไรเลย ตอนนี้ท้องก็ไม่ได้รู้สึกหิวเลยสักนิด “แต่ผมมาตามหมุดที่ปักนะครับ คุณอยู่ห้อง 12... ชื่อคุณลิษาใช่ไหมครับ” “ใช่ค่ะ” นลิษาแปลกใจอยู่ชั่วครู่ แล้วก็เริ่มคิดถึงคนหนึ่ง “เขาเหรอ” จากนั้นหญิงสาวก็จำใจเดินลงไปยังชั้นล็อบบีเพื่อรับอาหาร แค่เห็นถุงกระดาษวางไว้ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นร้านโปรดของเธอ นลิษากลอกตามองบน นี่สินะวิธีการของเขา ดูแลเป็นอย่างดี ให้ความใส่ใจเหมือนคนสำคัญ แต่สุดท้ายก็เป็นได้แค่ของที่เขายังใช้อยู่ มือเล็กถือถุงกระดาษไปวางไว้บนโต๊ะแล้วเดินไปนั่งมองดวงดาวที่มีความหมายกับเธอตรงระเบียงห้อง สมองหวนคิดถึงเรื่องหนึ่งที่กำลังตัดสินใจ พอเริ่มรู้สึกหิวก็เดินตรงไปยังห้องครัวที่มีของอำนวยความสะดวกครบครัน กระทั่งเวลาล่วงเลยผ่านไปราวๆ ครึ่งชั่วโมง เสียงทาบคีย์การ์ดก็ดังขึ้น “แล้วของที่สั่งมาให้ไปไหน” คนที

เมื่อมารดาต้องรักษาตัวในโรงพยาบาล ปรมะคอยช่วยดูแลจัดการให้ทุกอย่าง โดยแนะนำตัวกับท่านว่าเป็นเจ้านายและยังคอยให้กำลังใจเสมอ หลังการผ่าตัดอาการของมารดาเธอไม่ดีขึ้นและคล้ายจะแย่ลง เขาจึงขอย้ายท่านไปยังโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง ทำให้เสียเงินไปอีกมากโข เพราะต้องผ่าตัดอีกรอบ และรักษาตัวในโรงพยาบาลต่ออีกเกือบเจ็ดเดือน ในที่สุดท่านก็ได้กลับบ้านที่ปรมะซื้อคืนกลับมาให้ ทว่ากลับมาเพียงเถ้าธุลี ในวันหนึ่งท่านหลับไปแล้วไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย นลิษาพยายามยิ้มออกมา เพราะเวลานี้ทั้งบิดาและมารดาไม่ต้องเหนื่อยอีกแล้ว พลางหันมองไปยังบ้านข้างๆ ของมนสิกา เพื่อนบ้านที่ใจดีกับเธอเสมอมา แล้วหยิบกุญแจไขเข้าไปด้านใน ร่างระหงเดินตรงไปยังเปียโนตัวเก่าที่ปรมะไปไถ่คืนมาให้ วางกล่องกระดาษลงพื้นแล้วนั่งบนเก้าอี้ ใช้มือลูบไล้เบาๆ บนคีย์บอร์ดอย่างคิดถึง ก่อนดวงตาจะมองไปยังโซฟาไม้ที่บิดาเคยนั่งสอนเธอร้องเพลงและดีดกีตาร์ สมัยเด็กเธอก็ถือว่าเป็นนักล่ารางวัลตามเวทีต่างๆ มีทั้งแพ้ทั้งชนะสลับกันไป นลิษานั่งรำลึกถึงความสุขในอดีตอยู่หลายชั่วโมงกว่าจะขยับตัวลุกขึ้น ก่อ

“โทรศัพท์ของลิษาไม่ได้พัง มันแค่แบตหมดค่ะ” เธอรีบแย้งไป ไม่อยากได้สิ่งของใดๆ จากเขาอีกแล้ว เข็ดขยาดไปถึงหัวใจ “อย่าให้มันเกิดขึ้นอีก ไม่งั้นฉันจะซื้อโทรศัพท์ให้เธออีก” เขาจะทำมันอีกแน่หากครั้งหน้านลิษาทำให้ต้องเป็นห่วงเช่นนี้ “ไม่ต้องกลัวว่าลิษาจะหนีไปหรอกค่ะ เพราะลิษาจะหาเงินมาคืนคุณก่อน เราจะได้ไม่ติดค้างกันอีก และจะได้ต่างคนต่างอยู่” “อวดดี รู้ไหมว่าเธอกำลังทำให้ฉันไม่อยากกลับมาที่นี่” ปรมะใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม เธอก็รู้ว่าเขาห่วง แต่กลับทำตีรวนใส่ ทำให้เขาเครียดยิ่งกว่าเดิม แค่เรื่องที่กำลังถูกกดดันก็ชวนปวดหัวจนแทบจะระเบิดแล้ว “งั้นก็ไม่ต้องกลับมาสิคะ” นลิษาตอบกลับไปอย่างเร็วไว เธอไม่ได้ขอร้องให้เขากลับมาเสียหน่อย “ลืมอะไรไปหรือเปล่าลิษา ที่นี่เป็นของฉัน” “งั้นลิษาจะกลับไปอยู่บ้านค่ะ คุณจะได้ไม่ต้องทนเห็นหน้าลิษาอีก” สิ้นคำพูดหญิงสาวก็พลิกตัวหมายจะเดินจากไป “อย่ามาอวดดีลิษา เธอจะกลับไปอยู่ได้ยังไงคนเดียว” เท้าหนักเดินฉับๆ ไปคว้าข้อมือเล็กไว้ แล้วเค้นเสียงถามราวกับอยากให้นลิษามีสติ

“มันเป็นของหนูจริงๆ เหรอ” เจ้าของบ้านไม่พูดเปล่า แต่หยิบแหวนวงหนึ่งออกมา ขณะที่หัวใจของนลิษากำลังเต้นไวอย่างชัดเจน ดวงตาโตขึ้นเป็นประกายยามมองไปยังแหวนที่เธอตามหา ก่อนจะรับมาพิจารณา “ใช่มันจริงๆ ด้วย” แหวนแทนใจของบิดาและมารดาที่ป้าของเธอขโมยไปขาย ก่อนหน้านี้ปรมะตามหาให้เท่าไรก็ไม่เจอ จนเธอตัดใจจากมันไปแล้ว ทันใดนั้น หญิงสาวก็น้ำตารื้นขึ้น แล้วมองไปยังปรมะ ไม่คิดว่าเขาจะยังตามหามันให้อยู่ ก่อนจะหันไปตอบคนที่เฝ้ารอ “จริงค่ะ ของลิษาเอง ลิษาเปิดภาพให้ดูได้” นลิษาคว้าสมาร์ตโฟนออกมาเปิดภาพแหวนของมารดาให้อีกฝ่ายได้ดู เธอเคยถ่ายมันไว้ตอนที่บิดาป่วยแล้วต้องหาเงินมารักษา มารดาจึงให้นำแหวนไปขาย แต่สุดท้ายเธอก็ตัดใจขายมันไม่ได้จริงๆ จึงพยายามหาเงินจากทางอื่นแทน เจ้าของแหวนรับสมาร์ตโฟนมาพิจารณา เมื่อได้เห็นภาพก็ยืนยันได้ว่าอีกฝ่ายเป็นเจ้าของแหวนที่แท้จริง “ตอนแรกฉันไม่กล้าขายให้ เพราะกลัวพ่อหนุ่มคนนี้จะเป็นมิจฉาชีพ” ในตอนนี้พวกมิจฉาชีพกำลังระบาดหนัก คนแก่จึงระวังตัวเป็นพิเศษ “ผมจ่ายได้ไม่อั้นครับ คุณป้าเรียกราคา