All Chapters of สถานะของตายคนโปรด: Chapter 21 - Chapter 30

คนที่กำลังล้ำเส้นแค่ไหวไหล่ ก่อนจะกดยิ้มลึกอีกเมื่อกุญแจห้องถูกมือนุ่มคว้าไป นลิษายิ้มให้ความขมในใจพร้อมเดินไวๆ ตรงดิ่งเข้าบ้าน ฟากปรมะนั้นอยากจะคำรามลั่นแต่ทำก็ไม่ได้ เพราะเขามีเรื่องต้องเคลียร์ให้เรียบร้อยก่อน กระนั้นก็อดห่วงไม่ได้ จึงหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาพิมพ์ข้อความ PROD : กลับห้องของเรา PROD : ลิษา PROD : อย่าดื้อ เดี๋ยวฉันรีบกลับไป ปรมะส่งข้อความไปรัวๆ ไม่นานก็ถูกอ่าน แต่ไม่มีข้อความตอบโต้กลับมา พานให้หัวใจเขายิ่งหงุดหงิด ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวไปหาบิดาที่กำลังจะลิดรอนความเป็นส่วนตัวเขาจนแทบหมดสิ้น “คุณยุ่งกับชีวิตผมมากไปแล้ว” ปรมะเปิดฉากกับบิดาทันทีที่มาถึง “แกลืมไปแล้วหรือไงว่าชีวิตของแกเป็นของฉัน แกยกให้ฉันแล้ว” อัศนัยชี้นิ้วขึ้น นัยน์ตาฉายแววเกรี้ยวกราดเมื่อลูกชายไม่อยู่ในโอวาท การเปิดฉากปะทะอารมณ์ของสองพ่อลูกทำให้มธุราตาโต แม้จะรู้มาบ้างว่าอัศนัยก็ไม่ต่างจากบิดาของตัวเอง ก่อนต้องถอยห่างออกมาตามการลากจูงกึ่งบังคับของบิดา “ใจเย็นๆ นะคะคุณพ่อ แกด้วยโปรด” ปวีญาหนักใจเมื่อคนที่รักกำลังทะเลาะกัน แล

ชายหนุ่มเงียบ แต่ใช้สายตานิ่งๆ ตอบแทน “ก็ได้ค่ะ งั้นลิษาจะหาเงินจากทางอื่นแทน” สายตาของปรมะบอกได้ดีว่า เขาจะขัดขวางไม่ว่าวิธีใด เธอไม่อยากทำให้คนอื่นมาเดือดร้อนไปด้วย และก็ไม่คิดว่าบ้านจะถูกขายด้วยราคาสูงลิบขนาดนั้น ปรมะคิดอะไรอยู่ถึงยอมซื้อกลับมา โดยหลังจากนี้เธอก็จะส่งต่อของเหล่านั้นคืนให้เขาตามต้องการ “เธอจะหาเงินมาคืนฉันทำไม แค่อยู่กับฉันต่อก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว” ปรมะมองอย่างไม่เข้าใจในการพยายามขวนขวายหาเงินของหญิงสาว “ลิษาอยู่ไม่ได้ค่ะ” เธอตอบเสียงเฉียบ “ทำไมจะอยู่ไม่ได้ ที่ผ่านมายังอยู่ได้” “เพราะที่ผ่านมาคุณไม่ได้มีใครไงคะ แล้วถ้าวันหนึ่งคุณต้องแต่งงาน ลิษาจะทำยังไง” การเริ่มต้นของเธอและเขาคือต่างฝ่ายต่างไม่มีใครทั้งคู่ แต่ในวันนี้เขามีมธุราเป็นคนสำคัญแล้ว ฉะนั้นเธอควรไป โดยยินดีจะชดใช้ค่าฉีกสัญญาให้ แล้วเขายังต้องการอะไรอีก “ลิษายินดีจะเป็นคนที่คุณไม่รักค่ะ แต่ลิษาจะไม่เป็นเมียน้อยหรือแย่งแฟนของใครแน่” ไม่รักไม่ว่า แต่อย่าให้เธอถูกตราหน้าว่าแย่งของคนอื่นเลย หากในตอนนั้นมารดาไม่เจอกับเรื่องร้า

นลิษารีบเคลียร์งานให้เสร็จโดยเร็วที่สุด เพราะต้องออกไปดูหนังกับเขาตามหน้าที่ เงยหน้ามาอีกทีก็เป็นเวลาสามทุ่มเข้าไปแล้ว มือกดพับหน้าจอโน้ตบุ๊กลงแล้วเดินตรงไปยังโซฟาเพื่อบอกคนที่นั่งรออยู่ “ลิษาพร้อมแล้วค่ะ” “ไปสิ” ปรมะกระเด้งตัวขึ้นทันทีด้วยกลัวว่าจะไปไม่ทัน เพราะหนังรอบสุดท้ายคือรอบสามทุ่มสี่สิบห้านาที ดีที่เขาเลือกดูที่ห้างสรรพสินค้าที่อยู่ใกล้ๆ ที่พัก ก่อนหน้านี้เขาและเธอก็เคยมาดูหนังด้วยกันบ้าง ทว่าไม่บ่อยนักเพราะเขาค่อนข้างงานยุ่ง อีกทั้งไม่อยากให้ใครมาเห็นเข้า “ลิษาจะเข้าไปก่อนค่ะ” หญิงสาวบอกเมื่อเดินออกจากลิฟต์ ทุกครั้งเธอจะเดินเข้าไปก่อน แล้วชายหนุ่มจะเดินตามไปทีหลัง “รอเข้าไปพร้อมกันก็ได้” ในครั้งนี้ปรมะหยุดเท้าเล็กไว้ “คนเห็นเข้าจะไม่ดีค่ะ” เธอแย้งไป ก่อนหันไปมองรอบๆ “ช่างเถอะ ดึกป่านนี้แล้ว แล้วเธอดูสิ มีคนที่เรารู้จักเสียที่ไหน” ในตอนนี้มีคนรอดูหนังไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ ไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์จึงไม่คึกคักนัก “คุณโปรด” หญิงสาวครางเสียงหลง เมื่อจู่ๆ เขาก็ยื่นมือมากุมมือเธอไว้ แล้วรีบสะบั

“งั้นลิษาขอตัวเลยนะคะ” เธอหมดหน้าที่และสิ่งที่อยากจะตอบแทนแล้ว “อย่าเพิ่งไป รอกลับพร้อมกันเลย” ประโยคถูกย้ำหนัก เพราะกลัวว่านลิษาจะหนีกลับก่อน “ลิษาไม่สะดวกค่ะ หลังจากนี้ลิษาจะไปซื้อของใช้ส่วนตัวนิดหน่อย” เธอปฏิเสธเสียงหนัก และเน้นที่คำว่าส่วนตัว แล้วก้าวเท้าออกจากร้านไปทันที แม้จะได้ยินเสียงบอกไล่หลังมา “งั้นฉันจะกลับไปรอที่ห้อง แล้วจะสั่งข้าวเย็นไว้รอ ร้านโปรดเธอ” ปรมะถอนหายใจเบาๆ กับการกระทำของนลิษาที่ทำเหมือนไม่อยากอยู่ใกล้เขา หัวใจรู้สึกโหวงหวิวขึ้นมา ส่วนหญิงสาวที่เดินออกจากร้านมาได้ไม่ทันไรหูนั้นก็ได้ยินเสียงแว่วขึ้นให้แสยะยิ้ม “พี่โปรด... ” “มี่” เธอพอจำได้ว่าเป็นเสียงของมธุรา นึกดีใจที่รีบปลีกตัวออกมา แล้วจ้ำอ้าวห่างออกไปโดยไวที่สุดและไม่หันหลังไปมองแม้แต่น้อย พยายามไม่ใส่ใจ เพราะอีกไม่กี่วันเธอก็จะได้อิสระคืนแล้ว แม้จะได้รับข้อความจากเขาหลังจากนั้นก็เลือกจะไม่ตอบกลับ KHUN : ฉันกลับไปกินข้าวเย็นด้วยไม่ได้แล้ว ฉันติดธุระด่วน บทที่ 8 ถึงเวลาจบ “เหงาหรือไงถึงชวนกูออกมาอีกแล้ว”

“ปวดหัวไม่ใช่หรือไงคะ ไปนั่งเถอะค่ะ” เธอดันตัวของปรมะให้เดินไปนั่ง ชายหนุ่มยอมถอย เพราะรู้สึกปวดหัวมากจริงๆ แล้วไปทิ้งตัวพิงแผ่นหลังกับโซฟา ก่อนจะปิดตาลง ขอพักสักนิดน่าจะดีขึ้น “คุณโปรดคะ...” “เสร็จแล้วเหรอ” แรงสะกิดเบาๆ ที่หัวไหล่ทำให้ปรมะค่อยๆ ขยับตัวขึ้น แล้วได้กลิ่นหอมของข้าวต้มที่ทำให้มองไปยังโต๊ะเบื้องหน้า มียาไมเกรนถูกวางไว้ในจานใบเล็กพร้อมกับน้ำอีกหนึ่งแก้วด้วย “เธอไปนอนเถอะ เดี๋ยวฉันล้างเอง ขอบคุณนะลิษา” เขาเอ่ยบอก ด้วยเข้าใจว่านลิษาคงเหนื่อยมากแล้ว จึงไม่อยากกวนอีก หญิงสาวถอยห่างไปเข้าห้องนอน แต่ก็ไม่วายมองชายหนุ่มอย่างนึกห่วง หวังว่าเช้ามาอาการของเขาจะดีขึ้น ปรมะฝืนตัวเองยกช้อนขึ้นตักข้าวต้มใส่ปากจนหมด ก่อนจะลุกไปอาบน้ำแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง เฝ้ามองแผ่นหลังนุ่มที่นอนอยู่อีกฝั่งอย่างไม่เข้าใจว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ทำไมต้องยอมอ่อนข้อให้หญิงสาวด้วย คิดได้ไม่นานก็ต้องข่มใจลงนอน เพราะอาการปวดหัวทวีคูณขึ้น “คุณโปรด...” เสียงเรียกนี้ทำให้คนที่มีอาการปวดหัวขยับลุกไ