All Chapters of สถานะของตายคนโปรด: Chapter 51 - Chapter 60

“หนูดาว” นาทีนั้นก็มีเสียงทักทายที่คุ้นเคยดังขึ้น หญิงสาวจึงหันไปส่งยิ้ม “ออกมาทำอะไรแต่เช้าลูก” คนที่เดินออกกำลังกายไปมาทั้งเช้าและเย็นนั้นทำสีหน้าอยากรู้ “ดาวมารอพี่บอลค่ะ แล้วคุณป้าล่ะคะ” ในวันนี้เธอมีนัดกับคนสำคัญ เพราะต้องไปเลือกชุดในงานแสนพิเศษ “ป้าเดินออกกำลังกายน่ะ” ป้าหมวยทำท่าแกว่งแขนโชว์ จังหวะนั้นก็ได้ยินเสียงรถมอเตอร์ไซค์ดังใกล้เข้ามาให้รู้ว่าควรปลีกตัวไปได้แล้ว “งั้นป้าไปก่อนนะ” สองเท้านั้นก้าวขยับแต่เชื่องช้า คล้ายอยากรู้บทสนทนาของคู่ชายหญิงที่กำลังทักทายกัน “ออกมารอพี่นานหรือยัง...” “เมื่อกี้เองค่ะ” “งั้นเราไปกันดีกว่าก่อนฝนจะตก พี่อยากเลือกชุดเจ้าบ่าวจะแย่แล้ว” บดินทร์เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่วันนี้เมฆครึ้มมาตั้งแต่เช้า กลัวว่าไปไม่ทันถึงร้านฝนจะเทลงมาให้เปียกปอนเสียก่อน นลิษาได้ยินดังนั้นก็รีบก้าวเท้าขึ้นรถอย่างเร็วไว ส่วนคนสอดรู้สอดเห็นทำตาโต ข่าวดีแบบนี้เธอควรกระจายให้ทั่วหมู่บ้านได้รู้ แล้วเดินไวๆ กลับบ้านไปอย่างอารมณ์ดี บทที่ 15 ห่วงเธอเหลือเกิน

ภพธรไม่ขัด เพราะคิดว่าสิ่งที่เพื่อนพูดมาก็มีเหตุผล ขนาดพูดคุยกันต่อหน้ายังสามารถสื่อสารและตีความกันผิดพลาดได้ เขาได้แต่ภาวนาขอให้เป็นแค่ข่าวมั่ว ไม่เช่นนั้นปรมะคงจมอยู่กับน้ำตาเป็นพันเป็นหมื่นหยดแน่ คนมีอาการเจ็บลึกฝืนพาตัวเองเข้าบ้าน ขณะนั้นเม็ดฝนก็โปรยปรายลงมา แต่เขาไม่ได้ให้ความสนใจ เพราะนึกถึงแต่ว่าจะรีบติดต่อไปยังนักสืบเพื่อเร่งเวลา ชายหนุ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้เพราะอยากรู้ความจริงโดยเร็ว ไม่รู้จะทำอย่างไรดีให้หัวใจเลิกกระวนกระวาย หรือจะบุกไปถามจากผู้ชายคนนั้นเลย มือหนายกขึ้นขยี้ผมอย่างหงุดหงิดและรู้สึกเจียนจะบ้า ไม่ทันให้ได้คิดอะไรต่อก็เห็นคนหนึ่งมายืนอยู่หน้าประตูรั้วบ้าน แล้วภพธรก็เป็นคนเดินไวๆ ไปเปิดให้เข้ามา “ทำไมเฮียโปรดทำหน้าแบบนั้น” ผู้มาใหม่เอ่ยถาม ใบหน้ามีความเหนื่อยล้านิดๆ หลังจากสองวันที่ผ่านมาขึ้นไปทำกิจกรรมเป็นครูอาสาอีกรอบ “เรื่องมันยาวว่ะ” ภพธรไม่รู้จะเริ่มเล่าตรงไหนก่อนดี สายตาเหลือบมองเพื่อนที่กำลังคอตก “ยาวแค่ไหนเฮีย ถึงทำให้เฮียโปรดเหมือนจะร้องไห้ได้” กันต์ธีร์ยังคงไม่คลายความสงสัย ไม่กี่วันที่ผ่าน

“กี่ครั้งแล้วที่มันเกือบจะตายเพราะช่วยคุณ ครั้งนี้ที่มันเจ็บก็เพราะน้องชายของผมบอกว่าคุณป่วย มันเลยอยู่เฉยไม่ได้ กลัวว่าคุณจะเป็นอะไรร้ายแรง มันเลยรีบขึ้นไปหาคุณ” เขาไม่ได้จะทวงบุญคุณแทนเพื่อน แค่อยากบอกเล่าก็เท่านั้น “ฉันไม่เคยบอกให้เขามาช่วยหรือมาดูแล” นลิษาเถียงออกไป แต่ครั้งนี้เสียงเบาเหลือเกิน ปรมะช่วยเธออย่างไม่ลังเลใจมาถึงสองครั้งเต็มๆ แล้ว มันมีผลต่อเธอทุกครั้ง แต่ยังทำเป็นไม่ยอมรับ “งั้นมันก็คงสาระแนเอง” กนต์ระพีบอกหน้าเรียบ “ฉันไม่ได้…” นลิษาส่ายหน้า เธอไม่ได้จะหมายความเช่นนั้น “แต่ผมก็มีอีกเรื่องที่อยากบอกให้คุณรู้ไว้ มันไม่ได้หมั้นกับคุณมี่ มันถูกหลอกว่าต้องไปประชุม พอมันรู้ มันก็รีบกลับไปหาคุณ แต่คุณไม่อยู่แล้ว แถมมันยังถูกยิงเกือบตายอีก เพราะหักหน้าพ่อของคุณมี่ มันยืนกรานว่ายังไงมันก็จะไม่หมั้น เพราะมันไม่อยากทำให้คุณเสียใจ และมันรักคุณ แต่ทั้งหมดก็คือความผิดของมันนั่นแหละ เพราะมันปากหนักเลยทำให้มันต้องเสียคุณไป” นลิษาที่ได้ฟังยืนนิ่งแล้วขบเม้มปาก มีอาการตกใจที่ปรมะถูกทำร้าย “แต่ถ้าคุณไม่ห่วงมันแ

คนที่ได้ฟังในส่วนที่ไม่เคยรับรู้มาก่อนนั้นนิ่งไปเล็กน้อย “ถ้ามันยังมีโอกาส ผมอยากให้คุณลองให้โอกาสมัน” กนต์ระพีเอ่ยทิ้งท้าย หวังว่าเพื่อนของเขาจะยังมีโอกาสนั้น นลิษาระบายยิ้มคล้ายๆ เป็นคำตอบ เธอเลือกได้ตั้งแต่วิ่งกลับมาหาแล้ว ก่อนจะค้อมศีรษะลงเป็นการขอบคุณที่กนต์ระพีช่วยทำให้ใจของเธอเบาลง พลันขยับตัวลุกขึ้นเพื่อเดินเข้าไปหาปรมะ เพียงแค่ก้าวเท้าเข้าไปก็ได้ยินเสียงเรียกหาอย่างดีใจ “ลิษา” “อย่าเพิ่งลุกค่ะ” เธอรีบปรี่เข้าไปหาชายหนุ่มที่กำลังจะกระโจนลงจากเตียงมาหากัน “ลิษาปลอดภัยไหม แล้วดีขึ้นหรือยัง” ชายหนุ่มยิ้มกว้าง เนื้อเต้นตั้งแต่ภพธรกับกันต์ธีร์เดินกลับมาบอกว่าหญิงสาวมาหาเขาแล้ว ก่อนเห็นทั้งสองเดินหลบฉากออกไป “คุณควรห่วงตัวเอง ไม่ใช่ฉัน” นลิษาตำหนิ เธอก็แค่ป่วยเป็นไข้หวัด แต่เขาถึงขั้นประสบอุบัติเหตุ โชคดีที่ไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรง “ฉันห่วงลิษา” ปรมะอยากให้รู้ไว้ว่าเขาห่วงเธอเสมอ นัยน์ตาฉายแววขอโทษที่เคยทำตัวไม่ดีใส่ “แต่ฉัน...ไม่ต้องการ” หญิงสาวเอ่ยบอกด้วยสีหน้าและน้ำเสียงหนั

ไลน์ ปรมะหูผึ่งอีกครั้งในช่วงเวลาเกือบจะสี่ทุ่ม แล้วเห็นไลน์ที่แอดมาหาเมื่อช่วงบ่ายส่งบางอย่างมาให้ เขาจึงรีบหยิบโทรศัพท์มาเปิดดูด้วยมือสั่นๆ DAO-LISA : ส่งรูป PROD : สวยมากเลยครับ สิ่งที่นลิษาส่งมาคือภาพท้องฟ้าในยามค่ำคืนที่มีดวงดาวสุกสกาวพราวระยับ ดูจากภาพแล้วหญิงสาวน่าจะยืนถ่ายจากหน้าบ้านของตัวเอง หลังจากนั้นนลิษาก็ไม่ได้พิมพ์อะไรตอบกลับมาอีก ส่วนปรมะก็ไม่ได้ชวนเธอคุยต่อ เพราะอยากให้ความสัมพันธ์นั้นค่อยเป็นค่อยไปทีละขั้นตอนตามความต้องการของฝ่ายหญิง แม้มันอาจจะเรียบง่ายไม่มีอะไรหวือหวา แต่ก็ทำให้หัวใจของเขาพองฟูไม่น้อย ชายหนุ่มอมยิ้มแล้วเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างสุขใจ ในเช้าวันต่อมาปรมะตื่นขึ้นพร้อมกับพบว่าบรรยากาศรอบตัวสดใสขึ้น หัวใจกระชุ่มกระชวย แม้จะเป็นวันที่รถติดหนักจนทำให้เขาต้องอยู่บนท้องถนนมานานร่วมครึ่งชั่วโมงแล้วก็ยังไม่รู้สึกหงุดหงิดเลย “ยังไม่เลิกยิ้มอีกเหรอมึง” ภพธรเอ่ยถามทันทีที่คนอารมณ์ดีเปิดประตูห้องทำงานเข้ามา บนโต๊ะมีเอกสารปึกใหญ่อีกเช่นเคย “ต่อจากนี้กูจะยิ้มทุกวัน” ปรมะทิ