All Chapters of สถานะของตายคนโปรด: Chapter 61 - Chapter 70

“ค่ะป้าหมวย” คนที่ส่งเสียงมาทักทายไม่ใช่คนอื่นไกล แต่เป็นเพื่อนบ้านที่เกือบจะนำความเข้าใจผิดไปกระจายทั่วหมู่บ้าน กระนั้นเธอก็ไม่ได้ถือสาหาความ คนเรามีทั้งข้อดีและข้อเสียในตัวเอง ในครั้งหนึ่งที่เธอป่วย ป้าหมวยก็เคยหิ้วโจ๊กร้อนๆ กับผลไม้มาให้ แล้วก็ครั้งที่เธอลืมปิดหน้าต่างอีก เธอมองว่าท่านคงเหงามากกว่า เพราะไม่มีลูกหลานหลงเหลืออยู่เลย แต่ก็ควรรู้ลิมิตในสิ่งที่ทำด้วย “ออกมายืนทำอะไรตรงนี้ล่ะลูก” ป้าหมวยที่ไม่เห็นหน้าเห็นตานลิษามาหลายวันนึกสงสัย “ดาวเพิ่งกลับมาจากงานแต่งพี่บอลกับพี่มนค่ะ” “เรื่องนั้นป้าขอโทษนะลูก ป้าสัญญาว่าจะไม่เอาเรื่องที่ไม่รู้จริงมาพูดอีกแล้ว” ป้าหมวยรู้สึกผิดที่ฟังไม่ได้ศัพท์แล้วจับไปเล่าเป็นเรื่องราว และยิ่งรู้สึกว่าควรปรับปรุงตัวเมื่อเพื่อนบ้านตรงหน้าไม่ได้ตำหนิตนเลย “ไม่เป็นไรค่ะ” หญิงสาวระบายยิ้มบางๆ “แล้วเพื่อนหนูเขาย้ายไปแล้วเหรอลูก” ป้าหมวยอดจะถามไปถึงอีกคนไม่ได้ “ค่ะ ป้าหมวยมีอะไรหรือเปล่าคะ” “เปล่าลูก แค่คิดถึงน่ะ” พอมีคนย้ายมาอยู่ข้างๆ บ้านก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมา อีกอย่างพ่

“มองโทรศัพท์ตาหวานเชียวเฮีย รอแฟนโทร.มาหาเหรอครับ” “ยังไม่ได้กลับมาเป็นแฟนกันเลย” ปรมะส่ายหน้า เวลาผ่านมาจะห้าเดือนแล้ว แต่เขาและหญิงสาวยังคงอยู่ในสถานะเดิม “ยังอีกเหรอเฮีย” กันต์ธีร์ที่ไม่ค่อยได้อัปเดตหัวใจของพี่ชายทำตาโต “ลิษากับเฮียอยากค่อยเป็นค่อยไปน่ะ” แม้การก้าวไปข้างหน้าจะช้าเสียหน่อย แต่เขารู้สึกมั่นคงมากกว่าเมื่อก่อน มุมปากคลี่ยิ้มให้กับคำบอกของน้อง “เฮียดูรักเธอมากเลย” “อื้อ รักมาก โคตรรัก” เขาไม่ลังเลที่จะยอมรับความในใจ แต่รักในครั้งนี้เติบโตขึ้นมาก คอยเซฟใจของกันและกัน “งั้นผมไปรอเฮียกลางที่ห้องทำงานดีกว่า...” กันต์ธีร์แค่แวะมาขอกำลังใจจากปรมะก็เท่านั้น แล้วเดินแยกตัวไป ส่วนชายหนุ่มนั้นก็ได้รับสายสำคัญพอดี เป็นสายโทร.เข้าที่ทำให้เขายิ้มได้ทุกครั้ง “ตื่นแล้วหรือครับลิษา” “ค่ะ คุณโปรดยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ” เสียงใสๆ เอ่ยถาม วันนี้เธอต้องส่งงานให้กับลูกค้า กว่าจะตรวจทานเสร็จและกดส่งก็เกือบจะตีสามเข้าไปแล้ว ทำให้ตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวในเวลาเกือบบ่ายโมง “เปล่าครับ ลิ

“รับไปสิครับ คุณเจ้าของบ้าน” หญิงสาวมองกุญแจบ้าน ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตากับปรมะ “ขอบคุณนะคะ” หญิงสาวกล่าวขอบคุณจากใจที่เขาช่วยดูแลให้เรื่อยมา แล้วไขกุญแจรั้วเข้าไปด้านใน สายตามองต้นสารภีที่ดูเหมือนจะสูงขึ้นเล็กน้อย มองเก้าอี้ มองชั้นวางรองเท้าหน้าบ้าน ทุกอย่างถูกจัดวางในที่เดิม มีเพียงบ้านหลังข้างๆ ที่แปลกตาออกไป เมื่อเข้าไปในบ้านหญิงสาวก็ตรงไปยังเปียโนเป็นอันดับแรก มือลูบไล้เบาๆ อย่างคิดถึง แล้วเดินสำรวจไปรอบๆ ดีใจที่ได้กลับมา อีกทั้งยังกลับมาพร้อมเขา เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ถึงพากันเดินออกไปนั่งใต้ต้นสารภี นลิษาอดไม่ได้ที่จะเล่าถึงเรื่องราวในวัยเด็ก สมัยที่เธอขึ้นประกวดร้องเพลง ส่วนชายหนุ่มก็เล่าถึงเรื่องของพี่ชายที่เวลานี้เขาปล่อยวางได้มากแล้ว พอเริ่มหิวก็เลือกสั่งอาหารผ่านแอปพลิเคชัน หลังตกลงกันว่าจะเปลี่ยนโต๊ะเก่าๆ หน้าบ้านให้เป็นที่ปิกนิก หญิงสาวเดินเข้าบ้านไปรื้อค้นหาผ้าปูโต๊ะออกมาปัดๆ ถูๆ แล้วนำมากาง ส่วนปรมะจำได้ว่าตอนมาทำความสะอาดเขาเห็นแจกันเปล่าใบใหญ่วางอยู่ จึงกดสั่งอะไรบางอย่าง ไม่นานเกินรออาหารแ

“มือไปโดนอะไรมาหรือครับ ทำไมถึงแดงๆ” ปรมะคว้ามือนุ่มไปดู เขาสังเกตเห็นตั้งแต่เมื่อตอนก่อนช่วยกันแพ็กของ จำได้ว่าเมื่อวานเย็นยังปกติอยู่เลย “ลิษากำลังฝึกปัก Punch Needle อยู่ค่ะ” เธอร้องอธิบาย “มันคืออะไรหรือครับ” “เป็นพวงกุญแจไหมพรมค่ะ คล้ายๆ การปักผ้านั่นแหละค่ะ” หญิงสาวเสริมเข้าไปอีกนิด เมื่อวานเป็นวันแรกที่เธอลองหัดปัก ขอบอกเลยว่าเจ็บและเมื่อยมือมาก “ทำไมถึงอยากทำล่ะครับ” “ไม่บอกค่ะ” “อ้าว…” ปรมะที่ถูกแกล้งยู่หน้าแล้วทำท่าทางอ้อนๆ เพราะไม่อยากค้างคาใจ “พร้อมเมื่อไหร่ลิษาจะเอาให้ค่ะ” นลิษาอมยิ้ม “ลิษาทำมันให้ผมเหรอครับ” “ใช่ค่ะ ของคุณโปรด เดี๋ยวเสร็จแล้วจะเอาให้นะคะ” เธอตั้งใจทำมันให้เขา แต่ไม่รู้ว่าจะทำเสร็จเมื่อใด เมื่อไม่ค่อยมีความสามารถเรื่องงานฝีมือสักเท่าไร แล้วจู่ๆ ชายหนุ่มก็ยื่นหน้าเข้ามามองตากันใกล้ๆ “ลิษา” “อะไรคะ” เธอดันหน้าคมเข้มออก แต่ปรมะกลับไม่ยอม “ผมจะจีบลิษาแล้วนะ” ชายหนุ่มเอ่ย พลางยกมือขึ้นมาทำท่าจีบประกอบคำพูดด้วย เขาอยากบอกอี

จากนั้นการออกเดินทางก็เริ่มต้นขึ้น มุ่งหน้าไปสู่สถานที่ที่หญิงสาวเป็นคนเอ่ยชวน ปรมะขับรถไปเรื่อยๆ อย่างไม่ได้เร่งรีบ ส่วนนลิษานั้นชวนพูดคุยไปตลอดทาง บางทีก็ส่งเสียงร้องคลอไปกับเพลงที่เจ้าของรถเปิด เมื่อไปถึงทั้งสองก็ได้ปะทะกับสายลมที่มีไอร้อนนิดๆ กิจกรรมแรกที่ตกลงกันไว้ไม่พ้นการออกไปหยอดหอยหลอด ซึ่งต้องซื้ออุปกรณ์และนั่งเรือออกไป นลิษานึกถึงสมัยเด็ก แม้จะมีความทรงจำที่ไม่สมบูรณ์เต็มร้อย แต่จำได้ดีว่าตอนนั้นเธอก็ตื่นเต้นเช่นตอนนี้ ปรมะประคองหญิงสาวลงเรือ ก่อนคนทั้งคู่จะยกสมาร์ตโฟนขึ้นมาถ่ายเก็บบรรยากาศ เมื่อเรือแล่นไปถึงจุดที่มีผู้คนกำลังหยอดหอยหลอดอยู่นั้นก็ก้าวเท้าลงไป “คุณโปรดว่าวันนี้เราจะได้หอยสักตัวไหมคะ” เธอเห็นเด็กๆ หิ้วหอยมาเต็มถุงจึงหันไปถามคนข้างกาย เพราะมีแววน่าจะได้อับอาย “ต้องได้สักตัวละครับ ว่าแต่เรามาแข่งกันไหม” “รางวัลเป็นอะไรล่ะคะ” เธอถาม ก่อนจะเห็นชายหนุ่มตาวาวขึ้น คนเจ้าเล่ห์อย่างเขาต้องคิดถึงผลรางวัลมาแล้วแน่นอน “ถ้าลิษาชนะ ผมจะยอมให้ลิษาหอม ถ้าผมแพ้ ผมก็จะยอมให้ลิษาหอม...เป็นอันว่าตกลงนะครับ ผมไปหาหอยก่อน