Semua Bab ตัวร้าย ชาตินี้ไม่คิดแย่งชิงอีกแล้ว: Bab 91 - Bab 100

“จินจินในบ้านมีดินสอกับสมุดหรือเปล่า”“มีค่ะ คุณนายน้อยต้องการหรือคะ”อิ้งเยว่พยักหน้า “เธอช่วยไปหยิบมาให้ฉันหน่อยสิ”“ได้ค่ะ ฉันจะไปหยิบให้รอสักครู่นะคะ”อิ้งเยว่มองตามหลังสาวใช้หลบออกไปอีกด้านหนึ่งของกำแพงจินจินคือสาวใช้ที่โจวหมิงเป็นคนหามาด้วยตัวเอง ทำหน้าที่คอยรับใช้และอำนวยความสะดวกให้กับเธอโดยตรงนับตั้งแต่วันที่เขาประกาศต่อหน้าครอบครัวว่าจะปกป้องเธอ โจวหมิงก็เริ่มทำอย่างที่พูดจริง ๆ แม้จะไม่ถึงขั้นจัดการเปลี่ยนสาวใช้ในบ้านแต่ก็เพิ่มสาวใช้ที่เชื่อใจและไว้ใจได้ให้เข้ามาช่วยงานข้างกายแทนคนของมารดาที่ส่งมาอยู่ในเรือนเล็กสำหรับอิ้งเยว่แล้วการกระทำนี้ของเขาช่วยเธอได้มากจริง ๆอิ้งเยว่ยอมรับว่าการมีคนไว้ใจได้คอยช่วยอยู่ข้างกายเป็นอะไรที่ทำให้รู้สึกสบายใจมาก ไม่ต้องมาคอยกังวลว่าการกระทำของเธอจะไปถึงหูคนอื่น แถมยังไม่ต้องกลัวว่าความลับที่ไม่อยากให้คนอื่นรู้จะหลุดออกไป“คุณนายน้อยสมุดกับดินสอค่ะ”อิ้งเยว่รับมาพลิกหน้ากระดาษเปิดออกดูถึงจะไม่ได้เรียบเนียนเท่ากระดาษในยุคปัจจุบันแต่ก็ถือว่าดีมากเลยทีเดียวได้สมุดมาแล้วอิ้งเยว่ก็เริ่มลงมือขีดเขียนสิ่งที่ตัวเองต้องการลงไปทันทีหลังนอนคิดอยู

ไม่รู้เพราะการพูดคุยกันในห้องนั่งเล่นวันนั้นหรือเปล่า ถึงทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับโจวหมิดูคล้ายจะสนิทสนมกันมากขึ้น?แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุอะไรอิ้งเยว่ก็ไม่รังเกียจที่เธอกับสามีสนิทกันขึ้นมาอีกสักนิด ไม่มีคนปกติที่ไหนชอบให้คนอื่นใจร้ายและเย็นชากับตัวเองใช่ไหมล่ะ ซึ่งเธอก็เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกันแถมการที่เขาใจดีด้วยยังช่วยให้อะไรหลาย ๆ อย่างรอบตัวเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการกระทำของคนรับใช้ทั้งชายและหญิง ท่าทีของพวกเขารวมถึงการแสดงออกเวลาพบหน้าไปจนถึงการสั่งให้ทำงานซึ่งบางครั้งอยู่นอกเหนือความรับผิดชอบของพวกเขาแต่ก็ยอมทำให้โดยดีไม่มีการแสดงความไม่พอใจออกมา“อืม...อยากออกไปเลือกซื้อผ้าด้วยตัวเองจังแฮะ จะว่าไปเรามาอยู่ที่นี่นานแล้วแต่ยังไม่เคยออกไปนอกกำแพงตระกูลโจวเลย” อิ้งเยว่พิงหลังกับพนักพิงของโซฟา แหงนหน้าพิงขอบด้านบนตั้งแต่วันนั้นอิ้งเยว่ได้ลองร่างภาพชุดที่อยากจะตัดออกมา แถมยังร่างแบบร้านที่อยากให้เป็นออกมาหลายรูปแบบสำหรับมอบให้โจวหมิง เวลาเขาสั่งให้คนจัดเตรียมร้าน ร้านจะได้ออกมาตามที่เธอต้องการทุกอย่างใครใช้ให้เธอไม่มีเงินติดตัวเลยสักบาท เรื่องร้านจึงต้องรบกวนโจวห

“เห้อ...!!” อิ้งเยว่ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาหลังกลับจากออกไปเที่ยวเล่นกับโจวหมิงวันนี้เกิดเรื่องขึ้นเยอะจนไม่รู้อะไรเป็นอะไรแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการตกแต่งร้าน ซื้อเครื่องไม้เข้าร้าน แล้วไหนจะไปดูร้านผ้าหลาย ๆ ร้านเพื่อเปรียบเทียบคุณภาพและราคา จากเรื่องราวมากมายที่กล่าวมาสิ่งที่ทำให้อิ้งเยว่หมดพลังงานไปด้วยมากที่สุดกลับเป็นท่าทีของโจวหมิงไม่รู้เกิดอะไรขึ้นกับเขาและก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไรหลังเธอเหม่อให้กับรอยยิ้มสดใสของอีกฝ่าย จากนั้นก็ได้เห็นแววตาพึงพอใจและรอยยิ้มมีความสุขของเขาอยู่ตลอดนอกจากนี้โจวหมิงยังชอบเข้ามาพูดคุยใกล้ ๆ ข้างหูด้วยเสียงทุ้มเซ็กซี่น่าฟัง ทุกครั้งที่เขาทำอย่างนั้นเธอจะอดรู้สึกเขินขึ้นมาไม่ได้ และเหมือนปฏิกิริยาตอบรับนี้จะไปถูกใจส่วนไหนของอีกฝ่ายก็ไม่ทราบได้ เขาถึงชอบทำให้เธอหน้าแดงอยู่ตลอดพึ่งเคยลองใช้เวลาด้วยกันเกินครึ่งวันครั้งแรก โจวหมิงก็ทำให้เธอหน้าแดงไปแล้วไม่น้อยกว่าสิบครั้งขืนต่อไปยังเป็นอย่างนี้คงมีสักวันที่เธอหัวใจวายตายไปก่อนจะได้แก่ตายคนถูกทำให้ขัดเขินจนอ่อนเปลี้ยไปทั้งตัวซุกหน้ากับหมอนบนโซฟาถอนหายใจยาวออกมาทั้งที่ใบหูแดงก่ำแค่นึกไปถ

หวานหว่านมองโจวหมิงที่อยู่ ๆ ก็เงียบไปราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ แล้วจู่ ๆ ในหัวก็มีภาพใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งผุดขึ้นมาซูหวานหว่านรับรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณถึงโจวหมิงจะดูเหมือนวันวานแต่ความรู้สึกของเขาอาจจะไม่ได้หนักแน่นเหมือนหลายปีก่อนอีกแล้วหวานหว่านที่รู้สึกถึงความไม่แน่นอนในใจรีบเอ่ยปากขึ้นมาว่า “โจวหมิงพวกเราไม่ได้เจอกันนานไปกินข้าวเย็นกันสักมื้อดีไหมฉันเลี้ยงนายเอง”โจวหมิงมองใบหน้าออดอ้อนที่เขาชอบมองอยู่ตลอดแต่พอมาได้เห็นอีกครั้งหลังไม่ได้เห็นมานานกลับไม่ได้เอ่ยปากตอบรับไปในทันที ในหัวฉุกคิดไปถึงใบหน้าของผู้หญิงอีกคนที่เขาปล่อยให้กลับบ้านเพียงลำพังหวานหว่านเห็นโจวหมิงเผลอเหม่อขึ้นมาอีกครั้งเขย่าแขนเรียกความสนใจ “โจวหมิงว่าอย่างไรไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อได้ไหม? ฉลองที่พวกเราได้กลับมาเจอกันอีกครั้งไง”โจวหมิงอึกอักตัดสินใจไม่ถูกว่าจะตอบรับหรือปฏิเสธออกไปดี แต่ทันทีที่ได้เห็นใบหน้าเศร้าใจของผู้หญิงที่รักมานานหลายปีจึงตัดสินใจไปกินข้าวเย็นกับเธอในท้ายที่สุดซูหวานหว่านดีใจมากที่เขาตอบตกลง รอยยิ้มงดงามประดับบนใบหน้า ฉีกยิ้มกว้างให้โจวหมิง เอื้อมมือมาคว้าแขนหวังกอดเอาไว้แน่นเหมือนอ

อิ้งเยว่หันขวับมองเขา ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาฉายแววไม่เข้าใจจู่ ๆ ทำไมถึงเอ่ยขอโทษขึ้นมาล่ะ เขาไม่ได้ทำอะไรที่ต้องขอ โทษสักหน่อยถ้าจะบอกว่าขอโทษเพราะเรื่องกลับค่ำ แต่ก็ไม่ได้ถือเป็นความผิดจนต้องขอโทษเลยนี่นา อย่างไรเสียการแต่งงานระหว่างเธอกับเขาก็ไม่ได้เกิดจากความรัก แค่ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอแล้วแม้หัวสมองอิ้งเยว่จะคิดอย่างนั้น ทว่าในใจกลับรู้สึกดีขึ้นมาอย่างน่าประหลาดดวงตาสีอ่อนมองสีหน้ารู้สึกผิดของอีกฝ่าย เม้มปากพูดอะไรไม่ออกชั่วขณะที่เขาขอโทษเพราะรู้สึกผิดกับมันจริง ๆ ใช่ไหม“เธออุตส่าห์เข้าครัวทำกับข้าวรอฉันแท้ ๆ แต่ฉันกับกลับมาช้า”“คุณ...กินกับข้าวที่ฉันทำเมื่อวานด้วยเหรอ”โจวหมิงพยักหน้าขึ้นลง “อร่อยมากเลยนะ ฉันชอบมาก”เท่านี้อารมณ์ขุ่นมัวในใจก็ถูกสายลมแห่งความอ่อนโยนเป่าทิ้งจนหมดเขากินข้าวที่เธอทำด้วย ทั้งที่มันเย็นชืดขนาดนี้แท้ ๆ แถมยังเอ่ยปากชมว่าอร่อยมากอีกอิ้งเยว่ที่ก่อนหน้ายังรู้สึกไม่อยากเจอหน้าอีกฝ่าย ไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไรดี หลังได้ยินคำพูดนี้กลับเผยยิ้มกว้างออกมา“ไว้คราวหน้าฉันจะทำให้กินใหม่นะ”โจวหมิงที่คิดหนักตลอดทั้งคืนว่าจะพูดภร