Semua Bab ตัวร้าย ชาตินี้ไม่คิดแย่งชิงอีกแล้ว: Bab 111 - Bab 120

ซูหวานหว่านกลับไปแล้วกลับไปโดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ ถึงอย่างนั้นสีหน้าสุดท้ายก่อนอีกฝ่ายจะออกจากร้านไปก็ถือเป็นสัญญาณที่ดีความคิดคาดหวังว่าทุกสิ่งอย่างจะยังคงเดิม ทั้งที่เวลาผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว ไม่รู้จะบอกว่าอีกฝ่ายไร้เดียงสาหรือมั่นใจในตัวเองดีอย่างไรก็ตามอิ้งเยว่ไม่คิดเก็บความคิดของซูหวานหว่านมาใส่ใจ เพราะตามเนื้อเรื่องเดิม เธอกับโจวหมิงได้ครองคู่กันจริง ๆ แต่แค่เส้นเรื่องที่กำลังดำเนินอยู่ตอนนี้แตกต่างไปจากเดิมมาก ตอนนี้ความคิดนั้นของเธอจึงไม่มีทางเกิดขึ้นนอกจากนี้...ดวงตางดงามหันมองมุมหนึ่งนอกประตูร้าน ก้าวขาออกมาข้างนอก“คุณได้ยินหมดแล้วเหรอ?”เอ่ยถามโจวหมิงที่ไม่รู้ว่ามายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไรและได้ยินไปมากน้อยแค่ไหนแล้วอิ้งเยว่รู้เพียงว่าหลังละความสนใจจากซูหวานหว่านก็มองเห็นเงาร่างคุ้นเคยหลบอยู่มุมหนึ่งโจวหมิงยิ้มกระดากอาย ก้าวเข้าหาภรรยา “ก็ตั้งแต่เยว่เยว่บอกว่าไม่ถือสา”ถ้าอย่างนั้นก็เกือบจะทั้งหมดเลยนะสิหญิงสาวไม่ซักไซ้ต่อ เพียงแค่เอ่ยถามว่า “คุณทำไมถึงมาเร็วนักล่ะคะยังไม่ถึงเวลาเลิกงานนี่”“พอดีออกมาทำธุระแถวนี้พอดีเลยถือโอกาสแวะมาดูเยว่เยว่หน่อย ไม่คิดเลยว่า”“

“คุณแม่เยว่เยว่จะไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ”“ร้อนใจอะไรกัน แม่ก็เคยผ่านมาแล้วยังไม่เป็นอะไร เมียแกแข็งแรงกว่าแม่เมื่อก่อนอีก คลอดได้สบายอยู่แล้ว”“แต่ผ่านมานานแล้วคุณหมอยังไม่ออกมาเลยนะครับ”“รอหน่อยสิคลอดลูกนะไม่ใช่ถ่ายหนักจะได้เบ่งครั้งเดียวแล้วออกมาเลย”โจวหมิงมองมารดาอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน นี่ยังใช่คุณแม่ผู้เคร่งครัดในมารยาทของเขาจริง ๆ เหรอ ทำไมคำพูดคำจาถึงได้แตกต่างจากเดิมมากถึงขนาดนี้“ได้สติแล้วก็ไปนั่งรอนิ่ง ๆ เดินวนไปมาแบบนี้ชวนให้ปวดหัวจริง ๆ”โจวหมิงไปนั่งตามคำพูดมารดาอย่างว่าง่าย แต่สายตายังไม่ละห่างจากหน้าประตูห้องฉุกเฉินจ้าวอันดึงสายตาจากลูกชายกลับมายังบานประตูถึงปากจะบอกลูกว่าอย่างกังวล แต่ในใจเธอก็ใช่จะสงบนิ่งเป็นปกติผู้หญิงเวลาคลอดลูกก็เหมือนก้าวข้ามธรณีประตูยมโลกไปแล้วครึ่งก้าว และความเจ็บปวดทรมานนั้นรู้จักมันดีในใจจึงหวังให้ลูกสะใภ้ของเธอคนนี้ไม่เจ็บปวดมากไปนักหลังเวลาแห่งความกดดันผ่านไปเกือบสองชั่วโมง ในที่สุดแสงไฟของห้องประตูฉุกเฉินก็ดับลง พร้อมเสียงร้องไห้ของเด็กทารก“คุณแม่ดูเหมือนเยว่เยว่จะคลอดลูกแล้วนะครับ!”เขาพึ่งเอ่ยออกมาอย่างยินดี บุรุษพยาบาลก

“คงไม่ใช่ว่าบุตรสาวของพวกเจ้าไม่อยากแต่งงานถึงได้ชักช้าดึงเวลาออกไปใช่ไหม”“จะใช่อย่างนั้นได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ เยว่เอ๋อร์ของพวกเราหาได้เป็นเด็กเช่นนั้น”“หาไม่แล้วเหตุใดนางถึงยังไม่มาอีก จะปล่อยให้ข้ารอไปถึงเมื่อใด!”คนในห้องสะดุ้งโยงแรงโทสะของเขามากพอทำให้พวกเขาหวาดกลัวในเมื่อไม่พอใจบุตรสาวพวกตนเหตุใดถึงได้มาเยือนตระกูลหยางเล่า ไม่ไปหาสตรีที่ตนพึงใจตบแต่ง คนตระกูลหยางได้แต่ขบเคี้ยวเขี้ยวฟันอดกลั้นความรู้สึกไม่พอใจเอาไว้ เกิดทำให้ตัวแทนตระกูลเซียนไม่พอใจไม่รู้ว่าจะส่งผลเช่นไรต่อตระกูลหยางบ้างพวกเขาตายไปยังไม่เท่าใด ห่วงก็แต่เยว่เอ๋อร์นางพึ่งเติบโตมาได้ไม่กี่ปี พวกเขาไม่อยากเป็นต้นเหตุดึงนางมาตายไปด้วยกัน“ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ข้ามาแล้วเจ้าค่ะ”ขณะที่บรรยากาศภายในห้องโถงกำลังร้อนระอุแทบลุกเป็นไฟประตูห้องโถงพลันเปิดออกเผยให้เห็นผู้มาใหม่หญิงสาวในอาภรณ์สีชมพูอ่อนปักลวดลายหงส์ทยานแหวกว่ายบนหมู่เมฆ ใบหน้างดงาดหมดจน ริมฝีปากเล็กอวบอิ่ม จมูกเชิดขึ้นดูรั้นเล็กน้อย นางก้าวเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจ เชิดหน้าอย่างพอเหมาะไม่ให้ดูเย่อหยิ่งจนเกินไปแต่ก็ไม่ได้แสดงความถ่อมตนจนเกินควร

หยางจี้เยว่เดินขนาบข้างกุยโม่ฉีนิ่งเงียบฟังคำอธิบายเกี่ยวกับสถานที่ภายในตระกูลเฉินตระกูลเฉินแบ่งออกด้วยกันทั้งหมดหกส่วนทุกส่วนขึ้นตรงกับผู้นำตระกูล มีห้าส่วนที่มีเรือนหยกตั้งอยู่กระจายออกไปสี่ทิศ เหนือ ใต้ ออก และตก ส่วนที่ห้าคือเรือนหลักของผู้นำตระกูลซึ่งภายในเรือนหลักจะเป็นที่อยู่อาศัยของเชื่อสายหลักเท่านั้น ส่วนเชื่อสายรองหรือเครือญาติจะอยู่อาศัยในเรือนทั้งสี่ทิศแทนส่วนส่วนที่หกจะเป็นสถานที่ฝึกซ้อมกลางล้อมรอบด้วยเรือนทั้งห้า เป็นจุดที่ถ้าหยางจี้เยว่เข้าทางประตูหน้าจะเห็นเป็นอย่างแรกก่อนจะเดินมาถึงเรือนหลักของผู้นำตระกูลหยางจี้เยว่ฟังคำอธิบายพลางพยักหน้าตอบรับเป็นครั้งคราว สายตาอยากรู้อยากเห็นมองพื้นที่รอบข้างระหว่างเดินทางไปหาว่าที่สามีของนางเส้นทางทอดยาวประดับประดาด้วยต้นไม้ ดอกไม้นานาชนิดชูช่อบานสะพรั่งไปจนถึงสมุนไพรวิญญาณที่ถูกปลูกไว้เป็นอย่างดีใช้เวลาไม่นานนักก็เดินมาถึงส่วนด้านหลังของเรือนหลังใหญ่ ทันทีที่ก้าวมาถึงภาพที่เห็นตรงหน้าพลันแปลกแยกจากส่วนก่อนหน้านี้มากนัก กระทั่งบรรยากาศรอบกายยังเปลี่ยนเป็นหนาวเย็นไม่คิดเลยว่าหลังเรือนหลังใหญ่จะมีเรือนแยกอีกทีเรือนตรงหน้าหาได

“แม่หนูหยางพอใจสินสอดที่แม่มอบให้หรือไม่ ? หากต้องการอะไรเพิ่มบอกมาได้เลยไม่ต้องเกรงใจ ตระกูลเฉินร่ำรวยมีเงินมากมายของวิเศษเองก็มีให้ใช้ไม่ขาด ขอแค่แม่หนูเอ่ยปาก แม่จะมอบให้ทันที”หยางจี้เยว่มองรายการสินสอดสลับกลับมองสีหน้ายิ้มแย้มมีความสุขของกุยโม่ฉี ดวงตาเมล็ดซิ่งเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ แทบจะถลนออกมาคราแรกที่ยอมเดินทางมาเพราะรู้ว่าไม่ว่าอย่างไรก็คงไม่อาจปฏิเสธการแต่งงานครั้งนี้ได้ ทว่าในความเป็นจริงแล้วพวกเขากลับไม่คิดบังคับนางแต่งงานกับบุตรชายเลย เพียงแค่ไร้ซึ่งหนทางหาคู่ให้อีกฝ่ายถึงได้ยกเรื่องสัญญาหมั้นหมายเมื่อหลายพันปีก่อนขึ้นมาพูดและเมื่อได้เห็นว่าที่เจ้าบ่าวหยางจี้เยว่พลันเกิดความคิดว่า แต่งให้เขาก็ไม่แย่เท่าใดนัก ถึงเขาจะมีนิสัยเย็นชาไปสักนิดแต่พ่อแม่สามีกลับดีมาก แต่งให้ตระกูลเฉินบางทีอาจจะดีก็ได้ส่วนเรื่องที่อาจมีปัญหากับเครือญาติ ใช่ว่าหยางจี้เยว่จะยอมอยู่เชยปล่อยให้คนอื่นรังแก นางหาใช่ลูกพลับนิ่มเสียหน่อย อะไรที่คิดว่าเกิดเลยย่อมหาทางแก้แค้นเอาคืนอยู่แล้ว และหากมีบางเรื่องไม่สามารถแก้ไขด้วยตนเอง หยางจี้เยว่ก็จะใช้ความเอ็นดูที่ท่านทั้งสองมีให้เป็นประโยชน์ถึงอย่างนั้นควา