Semua Bab ตัวร้าย ชาตินี้ไม่คิดแย่งชิงอีกแล้ว: Bab 101 - Bab 110

“สนุกหรือเปล่า”“หืม...?”ดวงตากลมโตกะพริบปริบ ๆ มองคนข้างกายที่เอ่ยถามขึ้นมาไม่มีที่มาที่ไป“ได้รู้จักหยางซูมีความสุขไหม”“สนุกดี เพื่อนของคุณคนนี้คุยสนุกจริง ๆ ไม่รู้ใช้ชีวิตมายังไงถึงได้มีเรื่องมาพูดให้ฟังไม่หยุด”“หึ...ตามประสาคุณชายครอบครัวมีฐานะ หยางซูชอบความรื่นเริงและเรื่องสนุก ๆ จึงมักไปเที่ยวที่ต่าง ๆ บ่อย ๆ”“อย่างนี้นี่เอง”“อยากลองไปไหม?”“อะไรเหรอ”“ไปเที่ยวน่ะอยากจะลองไปดูไหม ฉันเห็นแววตาเธอเป็นประกายเชียวตอนหยางซูพูดถึงน้ำตก”อิ้งเยว่ยิ้มขัดเขิน ไม่คิดว่าเขาจะสังเกตเห็นด้วย“ใจจริงก็อยากลองไปดูสักครั้ง คงจะสวยน่าดู”แค่ได้ฟังคำพูดของหยางซูอิ้งเยว่ก็จินตนาการถึงความสวยงามนั้น ถ้าได้ไปเห็นกับตาคงจะมีความสุขไม่น้อยชาติก่อนเพราะฐานะทางบ้านไม่ดีเท่าไร จึงไม่ได้ไปเที่ยวไหนบ่อยนัก นาน ๆ ครั้งถึงจะเก็บเงินพอให้ไปเที่ยว กระนั้นตัวเธอก็เลือกจะเก็บเงินไว้ใช้จ่ายในชีวิตประจำวันแทนที่จะใช้เงินไปกับอะไรที่สิ้นเปลืองครั้นได้มีโอกาสอาศัยในบ้านคนมีฐานะก็อยากจะลองไปเที่ยวสถานที่ต่าง ๆ ดูบ้าง“ไว้ฉันหาเวลาว่างได้แล้วจะพาเธอไปดีไหม”อิ้งเยว่หันมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา สองมือวางทับมื

“โจวหมิงฉันแต่งตัวเสร็จแล้วพวกเราไปกันเลยไหม หรือต้องรอไปพร้อมคนอื่น ๆ ในครอบครัว” อิ้งเยว่เอ่ยถามขณะเดินมาหาชายหนุ่มซึ่งรออยู่หน้าบ้านโจวหมิงหันมอง ทันทีที่สายตาเขาสบเขากับแววตาใสกระจ่างของคนเป็นภรรยาชายหนุ่มก็ชะงักงันไปทันทีดวงตาดำขลับสั่นไหวเล็กน้อยสะท้อนภาพใบหน้างดงามของอิ้งเยว่วันนี้อิ้งเยว่สวมใส่ชุดกระโปรงปักลายดอกไม้สีขาวเข้ารูป อวดรูปร่างเพรียวบางงดงามของเธอ ผมสีดำยาวที่ปกติมักจะถูกรวบขึ้นมัดทรงหางม้าวันนี้กลับเกล้าขึ้นเผยให้เห็นลำคอเรียวระหงชัดเจน บนศีรษะยังสวมทับด้วยหมวกสีขาวใบเล็กขับเน้นให้ใบหน้างดงามมีเสน่ห์มากขึ้นอีกหลายส่วนนอกจากนี้อิ้งเยว่ยังได้แต่งแต้มแก้มทั้งสองข้างให้แดงเรื่อเล็กน้อย ทำให้ใบหน้าดูมีเลือดฝาดอย่างคนสุขภาพดี ใบหน้าซึ่งปกติโจวหมิงมองว่าเนียนใสวันนี้กลับดูสดใสอิ่มน้ำไม่ต่างจากผิวเด็กยิ่งเวลาอิ้งเยว่แย้มยิ้มออกมาทำเอาคนมองรู้สึกว่ารอบกายอีกฝ่ายถูกห้อมล้อมไปด้วยบรรยากาศของฤดูใบไม้ผลิสดใสมีชีวิตชีวา แค่เพียงมองก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาอย่างน่าประหลาด“โจวหมิง?” อิ้งเยว่เลิกคิ้วน้อย ๆ โบกมือไปมาตรงหน้าสามี คนเหม่อมองได้สติ ยกยิ้มน้อย ๆ ส่งไปให้“คุณไม่ได้เป็

แววตาที่มองมาของโจวหมิงจริงจังมากจนเธอต้องสูดหายใจเข้ายาวไม่กล้าพูดอะไรออกมาชั่วขณะหนึ่ง มีแวบหนึ่งในหัวที่อิ้งเยว่อยากจะเอ่ยหยอกเย้าออกมาทำลายบรรยากาศจริงจังแสนกดดันรอบตัวโจวหมิง แต่ลางสังหรณ์กลับบอกว่าอย่าได้ทำอย่างนั้นอีกอย่างการที่เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังหนักแน่นกลางบรรยากาศงานเลี้ยงแบบนี้ แสดงว่าเรื่องที่ต้องการจะพูดไม่ใช่เรื่องที่จะปล่อยผ่านไปได้ง่าย ๆ“เรื่องผิดที่ว่าร้ายแรงมากหรือเปล่า”โจวหมิงพยักหน้าขึ้นลงช้า ๆ“ถึงขั้นคุณไปทำผู้หญิงคนอื่นท้องแล้วไม่ได้บอกฉันไหม”คราวนี้โจวหมิงส่ายหน้า “ผมไม่มีทางทำเรื่องเหลวไหลแบบนั้น”“ถ้างั้น...บางทีฉันอาจจะให้อภัยคุณได้ ขอแค่ไม่ใช่การนอกใจนอกกายก็พอ”แล้วการที่เขาแต่งงานกับเธอเพราะเห็นเธอเป็นตัวแทนของรักแรกถือเป็นการนอกใจหรือเปล่า?โจวหมิงไม่กล้าเอ่ยถามคำถามนี้เลยด้วยซ้ำ เขากลัวว่าหลังถามออกไปจะได้รับแววตาผิดหวังจากเยว่เยว่อิ้งเยว่เห็นความกังวลในแววตาคนตรงหน้า จับมือเขามาตบเบา ๆ “โจวหมิงเรื่องบางเรื่องต้องพูดออกมาก่อนถึงจะตัดสินใจได้ ฉันยังไม่ได้ฟังสิ่งที่คุณต้องการจะบอกจึงไม่สามารถให้สัญญาหรือตัดสินอะไรได้ แต่มีอย่างหนึ่งที่ฉันให้คุ

โจวหมิงมองใบหน้างดงามที่ครั้งหนึ่งเขามองว่าคล้ายคลึงรักครั้งแรก แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่เขามองว่าใบหน้านี้ไม่เหมือนใบหน้าของซูหวานหว่านเลยสักนิดเมื่อเทียบกับซูหวานหว่านใบหน้าของอิ้งเยว่มีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่าใบหน้าของเธอไม่มีแก้มกลมเกลี้ยงแต่ก็ไม่ได้ซูบตอบ กลับกันใบหน้านี้เรียวสวยงดงาม เวลายิ้มจะเผยลักยิ้มเล็กน้อยข้างแก้มที่เห็นแล้วรู้สึกว่ามีเสน่ห์มากส่วนดวงตาคู่นี้ที่เขาเคยมองว่าคล้ายแต่ความจริงแล้วกลับแตกต่างยิ่งกว่าใบหน้าเสียอีกแววตาของซูหวานหว่านจะเป็นประกายสดใสในขณะที่แววตาของอิ้งเยว่ให้ความรู้สึกเป็นผู้ใหญ่มากกว่า เป็นดวงตาที่มองแล้วให้ความรู้สึกมั่นคงชายหนุ่มมองพิจารณาแววตาภรรยาที่จนถึงตอนนี้ยังคงไร้ซึ่งประกายไม่พอใจ มีเพียงร่องรอยของความชอบใจซุกซ่อนอยู่ในนั้นเขายกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าภรรยาเบา ๆ ราวกับกลัวว่าถ้าเผลอจับแรงเกินไปสิ่งที่เห็นตรงหน้าจะสลายหายไปประดุจภาพฝัน แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นบนฝ่ามือถึงได้มั่นใจว่าเป็นความจริง“เห็นไหมถ้าฉันไม่พอใจจริง ๆ คงไม่ยอมให้คุณจับหรอก แล้วก็นะ” อิ้งเยว่ที่ได้ทีเอาใหญ่ขยับขาก้าวขึ้นนั่งคร่อมโจวหมิงบนโซฟา สองมือถือวิสาสะคล้อ

ผ่านมาเกือบสองสัปดาห์แล้วนับตั้งแต่วันที่โจวหมิงสารภาพสาเหตุที่แท้จริงของการแต่งงานระหว่างคนทั้งสอง แต่ละวันที่ผ่านมาความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับโจวหมิงคืบหน้าไปมากทีเดียว“คุณจะไปดูร้านเหรอ”“ใช่ เฟอร์นิเจอร์สำหรับตกแต่งร้านจะเข้ามาส่งวันนี้ฉันว่าจะไปตรวจสอบสักหน่อย”“ถ้างั้นก่อนเลิกงานผมไปรับนะ”“งั้นวันนี้ถือโอกาสกินข้าวนอกบ้านดีไหมคะ สองวันก่อนฉันเห็นร้านอาหารเปิดใหม่บรรยากาศในร้านไม่เลวเลย”“ได้สิ เอาตามที่คุณว่าแล้วกัน”อิ้งเยว่ยิ้มให้เขา ก้าวเข้าไปช่วยจัดชุดทำงานให้ ก่อนจะเขย่งเท้าจุ๊บแก้มโจวหมิงเร็ว ๆ ทีหนึ่ง“เดินทางไปทำงานดี ๆ นะคะ ฉันจะรอคุณที่ร้าน”“ได้ ผมจะรีบไปหานะ” เขาก้มลงมาจุ๊บแก้มภรรยาก่อนผละห่าง จากนั้นหันไปเปิดประตูก้าวออกจากบ้านไปนี่เป็นกิจวัตรประจำวันที่เพิ่มขึ้นมาระหว่างเธอกับเขาหลังพูดคุยเรื่องในวันนั้นตอนแรกไม่ได้จะทำถึงขนาดนี้แต่ไม่รู้โจวหมิงไปได้ยินได้เห็นสิ่งนี้มาจากไหน ไป ๆ มา ๆ ก็กลายมาเป็นอย่างทุกวันแล้วแต่ก็ใช่ว่าอิ้งเยว่ไม่ชอบการเดินมาส่งเขา พูดคุยกันสองสามประโยคก่อนจะไปทำงานส่งโจวหมิงออกไปทำงานแล้วอิ้งเยว่ก็สั่งจินจินให้ไปเตรียมรถสำหรับออกไปข้างนอกร