ปิดฉากรักลวงโลก のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

“นาย......นายฆ่าฉันไม่ได้นะ!” หลินเวยร้องเสียงแหลม เธอกลัวจนพูดจาแทบไม่รู้เรื่องแล้ว“ลู่หยวนเฉิ่ง! ลู่จิ่ง! พวกนายก็ไม่ใช่คนดีเหมือนกัน! คนหนึ่งมีชู้ เย็นชาใส่เมียตัวเอง ส่วนอีกคนก็อกตัญญู ยอมรับชู้เป็นแม่! พวกนายมีสิทธิ์อะไรมาด่าฉัน? พวกนายสองพ่อลูกทำให้มู่ซูหนิงเจ็บปวดจนตาย! เป็นเพราะพวกนาย!”คำพูดของเธอเหมือนมีดอาบยาพิษ แทงเข้ามาในหัวใจลู่หยวนเฉิ่งกับลู่จิ่ง โดนจุดที่เจ็บปวดที่สุด โดนความจริงที่พวกเขาไม่อยากยอมรับมันแววตาลู่หยวนเฉิ่งมืดทะมึน เห็นความอาฆาตแค้นอย่างชัดเจนหลินเวยเห็นแล้วยิ่งตกใจจนทำอะไรไม่ถูก พยายามดิ้นรนเฮือกสุดท้าย “ลูก! ลู่หยวนเฉิ่ง ฉันเคยท้องลูกของนาย! ถึงนายเกลียดฉัน แต่ยังไงลูกก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของนาย! นายฆ่าฉันไม่ได้นะ! อีกอย่าง......นายลืมไปแล้วหรือไงว่าลูกตายเพราะอะไร? เพราะนายไง! หลังจากมู่ซูหนิงไปจากที่นี่ นายก็เอาแต่ดื่มเหล้าแล้วก็เป็นบ้า ไม่สนใจฉันสักนิด! สภาพจิตใจฉันแย่มาก ฉันเลยออกไปเที่ยวคลายเครียด ทำให้เกิดอุบัติเหตุจนแท้ง แล้วนายจะโทษฉันได้ยังไง?!”ตอนเธอไม่พูดถึงลูก ลู่หยวนเฉิ่งยังพอมีสติอยู่บ้าง แต่พอพูดถึงลูกขึ้นมา โดยเฉพาะเด็กคนที่แท้

การโต้เถียง ทะเลาะกันอย่างไม่จบไม่สิ้น กลายเป็นวิธีสื่อสารเพียงอย่างเดียวของสองพ่อลูก“ทุกอย่างคือความผิดของพ่อ!” ลู่จิ่งปาแจกันโบราณในห้องอีกแล้ว ตวาดใส่ลู่หยวนเฉิ่งที่วิ่งเข้ามาห้ามเขา “เพราะพ่อนอกใจแม่! พ่อพาคนชั้นต่ำอย่างหลินเวยเข้ามาในบ้าน! พ่อทำให้น้องตาย! พ่อทำให้แม่ตาย! ตอนนี้มาทำเป็นรักแม่ทำไม? พ่อเก็บศพแม่ไว้เพื่ออะไร? แม่ไม่มีวันฟื้นขึ้นมาแล้ว! แม่เกลียดพ่อ! ถึงตายไปแล้วแม่ก็ยังเกลียดพ่อ!”“หุบปาก!” ดวงตาลู่หยวนเฉิ่งแดงก่ำ บนตัวมีกลิ่นเหล้ารุนแรงด้วยความวุ่นวายที่บริษัทกับความทรมานในใจ ทำให้เขาใกล้หมดความอดทนแล้วเหมือนกัน “เป็นเพราะความโง่ของนาย! ถ้านายไม่โดนหลินเวยหลอกจนหลงเชื่อ ถ้านายไม่ช่วยเธอรังแกแม่นาย แม่นายคงไม่ผิดหวังในตัวนายขนาดนี้หรอก! ในวันสุดท้ายของชีวิตแม่นาย คนเป็นลูกชายอย่างนายทำอะไรไว้กับแม่บ้าง?! ลู่จิ่ง นายต่างหากที่ทำให้แม่นายกดดันจนทนไม่ไหว!”“ผมโดนหลินเวยหลอก! ตอนนั้นผมยังไม่รู้จักแยกแยะถูกผิด!” ลู่จิ่งน้ำตานองหน้า ทึ้งผมตัวเองอย่างเจ็บปวด “แล้วพ่อล่ะ?! พ่อเป็นผู้ใหญ่! เป็นพ่อผม! พ่อรู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่ถูกต้อง แต่พ่อก็ไม่เคยห้าม! แถมพ่อยังช่วยหลินเ

สภาพของสองพ่อลูก ทำให้ความหวังอันริบหรี่ของลู่ซื่อกรุ๊ปที่ใกล้จะพังเต็มทีดับมอดลงในพริบตาลู่หยวนเฉิ่งที่สติไม่ค่อยครบถ้วนสมบูรณ์เอาเอกสารลับมาเปิดเผย บริษัทคู่แข่งใช้เงินจำนวนมากดึงตัวทีมที่เป็นกำลังสำคัญของบริษัทไป ธนาคารเริ่มดำเนินการอายัดทรัพย์สิน ศาลส่งหมายเรียกมาอย่างต่อเนื่อง......อาณาจักรธุรกิจที่เคยรุ่งเรืองในอดีต กำลังดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งหายนะที่เรียกว่าล้มละลายคฤหาสน์ทรุดโทรมอย่างรวดเร็วเพราะไม่มีคนดูแล ส่วนเจ้าของก็อยู่ในอาการคลุ้มคลั่งหญ้าในสวนดอกไม้รกรุงรัง น้ำพุแห้งขอด เฟอร์นิเจอร์ราคาแพงฝุ่นเกาะจนหนาเตอะคฤหาสน์สุดหรูเหมือนอสูรยักษ์ที่ใกล้จะสิ้นใจ หลงเหลือเพียงเสียงสะท้อนที่ไร้การตอบกลับและความเศร้าหมองที่ไม่อาจลบเลือนได้ค่ำคืนที่เกิดพายุฝนฟ้าคะนอง ในที่สุดปัญหาและความบ้าคลั่งที่สะสมไว้ก็พุ่งถึงขีดสุดวันนั้นศาลส่งจดหมายแจ้งชำระหนี้มาให้ลู่หยวนเฉิ่ง เพราะโปรเจกต์ที่ลงทุนไปมหาศาลพังพินาศเขาขังตัวเองไว้ในห้องหนังสือ ดื่มเหล้าดีกรีแรงหมดไปสองขวด อาการเห็นภาพหลอนทวีความรุนแรงกว่าทุกครั้งเขาเห็นมู่ซูหนิงยืนอยู่ตรงหน้าเขา ตัวเธอเต็มไปด้วยเลือด เอาแต่ถามเขาว่าทำไม

ชีวิตเหมือนคลื่นทะเลที่พัดเข้าฝั่งอย่างแผ่วเบา ก้าวไปข้างหน้าอย่างสงบสุขแต่มีปมในใจบางอย่าง แม้ถูกกั้นด้วยชีวิตและความตาย แม้อยู่กันคนละโลก มันก็ยังตามหลอกหลอนไม่เลิกมู่ซูหนิงสะดุ้งตื่นเพราะความรู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจตาย เธอลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว จากนั้นเธอถึงกับสะดุ้ง เพราะเหมือนมีเงารางๆ สองเงายืนอยู่ตรงมุมมืดในห้อง! เงาหนึ่งสูงใหญ่ ส่วนอีกเงาซูบผอมมาก โครงหน้าดูคุ้นตามาก คุ้นจนเธอรู้สึกเย็นเฉียบไปทั่วร่างกาย นั่นคือลู่หยวนเฉิ่งกับลู่จิ่ง!พวกเขาไม่ได้แต่งตัวดูดี ไม่ได้ดูเหมือนวัยรุ่นหัวดื้อเหมือนตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่มาในรูปร่างประหลาด เป็นเงาเลือนราง ใบหน้าซีดเผือด แววตาว่างเปล่าและเจ็บปวด เหมือนมีรอยไหม้เกรียมบนตัวด้วยพวกเขาจ้องเธอเขม็ง อ้าปากพะงาบๆ แต่ไม่มีเสียงดังออกมา มีเพียงจิตที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง อ้อนวอน และไม่พอใจ ถาโถมใส่ประสาทสัมผัสของมู่ซูหนิงเหมือนคลื่นที่เย็นยะเยือก“หนิงหนิง......ให้อภัยฉันเถอะ......”“แม่......ผมผิดไปแล้ว......ผมสำนึกผิดแล้ว......”“แม่กลับมาเถอะ......กลับมาเถอะนะ......”“เราผิดไปแล้ว......เราได้รับกรรมแล้ว......”“ดูสิ เราตาย

วันนั้นพวกเขาเห็นผู้ชายใส่เสื้อเชิ้ตสีอ่อน บุคลิกดูสะอาดสะอ้านและอบอุ่น หอบหนังสือเป็นกองเดินเข้าไปในร้านหนังสือเหมือนชายหนุ่มรู้จักมู่ซูหนิง ทั้งสองคนคุยกันไม่กี่ประโยค จู่ๆ มู่ซูหนิงก็ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่สดใสและดูเป็นธรรมชาติมาก ไม่มีความเศร้าหมองแม้แต่น้อย ก่อนชายหนุ่มจะกลับ ทั้งสองคนนัดกันว่าวันหยุดจะไปหอศิลป์ที่เพิ่งเปิดใหม่ด้วยกันวิญญาณของลู่หยวนเฉิ่งบิดเบี้ยวทันที ความอิจฉาและความหึงหวงอย่างบ้าคลั่งผุดขึ้นในใจเหมือนเถาวัลย์พิษ“เขาเป็นใคร?! เขากล้าดียังไง! หนิงหนิงเป็นของฉัน! เธอเป็นภรรยาฉัน!” เขาพยายามกระแทกม่านป้องกัน แต่ก็โดนดีดกลับมาอย่างไรเยื่อใยอีกครั้ง เขาเห็นมู่ซูหนิงยิ้มบางๆ มองผู้ชายคนนั้นเดินออกไปจนลับสายตา แววตาเธอดูมีความสุขกับการได้เข้าสังคมแบบปกติทั่วไป ซึ่งเธอไม่ได้เป็นแบบนี้มานานมากแล้วหลังจากนั้นชายคนนั้นก็โผล่มาบ่อยขึ้นเรื่อยๆ เขาชื่อหลินอั้น เป็นนักวาดภาพประกอบอิสระ แล้วก็เป็นลูกค้าประจำของร้านหนังสือเขาชื่นชมความสุขุมใจเย็นของมู่ซูหนิง รวมถึงไหวพริบที่เธอแสดงออกมาให้เห็นเป็นบางครั้ง เขาชอบขนมที่เธออบ เขาชอบคุยเรื่องหนังสือและภาพวาดกับเธอ ชวนเธอไ