《ฉันเธอเขาเราจบที่ตันหา》全部章節：第 1 章 - 第 10 章

"ฟ่าง เอาไปเสิร์ฟโต๊ะ 4 ที""ค่ะ"ฉันขานรับ เคลื่อนกายไปตามคำสั่งอย่างคล่องแคล่ว ฉันทำงานมาเกือบสี่ชั่วโมงแล้วแทบไม่ได้หยุด วันนี้ลูกค้าเยอะมากจริงๆ เดินไปโต๊ะโน้น โต๊ะนี้ ตามคนเรียก รับออเดอร์ ส่งแผนกครัว รับมาเสิร์ฟ ทำเหมือนหุ่นยนต์ ยิ้มเหมือนหุ่นยนต์ มันเหนื่อยแทบใจขาด เหมือนการออกกำลังหนักๆ กันเลยคุณ ยามที่มีลูกค้ามากมายแทบจะล้นร้านแบบนี้ "เอ้า ค่าแรง อ้อ...มีทิปด้วยนะ พี่ผู้จัดการให้มา" พี่อรที่เป็นบัญชียัดเงินใส่มือฉัน แล้วบุ้ยใบ้ไปทางผู้จัดการร้านซึ่งเป็นชายร่างสูง เขายังคงดูดีในวัยห้าสิบกว่าปี เขามองจ้องมายังฉัน ด้วยนัยน์ตาชนิดหนึ่ง ที่ทำให้ฉันต้องหลบตาเขาฉันไม่ได้ไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่านัยน์ตานั้นส่งมาถึงอะไร"ขอบคุณค่ะ"ฉันยกมือไหว้พี่อร และเดินไปไหว้พี่ผู้จัดการด้วย ฉันต้องถนอมน้ำใจไปมาลาไหว้ไว้ เพื่อจะได้มาทำงานพิเศษนี้ได้บ่อยๆ นอกจากงานประจำ"ขยันจังเลยนะฟ่าง มาทำเต็มวันเลยก็ได้นะ ขยันๆ แบบนี้เฮียจะให้ทิปดีๆ" พี่ผู้จัดการ หรือ 'เฮียสม' ว่าเมื่อฉันไปไหว้ ฉันเพียงแค่ยิ้มให้กับเขา แน่ละฉันมีงานประจำอยู่แล้ว แต่งานประจำของฉันรายได้ไม่พอต่อความต้องการของฉัน...ฉันจึงต้องมาหา

ก่อนหน้านั้น 3 เดือน"ยัยฟ่าง นี่มันทำแกขนาดนี้เลยหรือ"เสียงของพี่สุดังขึ้นเมื่อเห็นหน้าฉันชัดๆ ฉันถึงกับน้ำตาคลอ ปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ฉันโผเข้ากอดพี่สุ พี่สุปลอบฉันไป ปากก็ด่า...อดีตคนรักของฉันไปด้วย"ไอ้เหี้ย ไอ้ชั่ว เลวระยำจริงๆ นอกจากปอกลอกเงินแก มันยังซ้อมแกอีกด้วย หน็อย พี่จะให้พี่หริ ตามจัดให้สักที""ไม่ต้องไปยุ่งกับมันหรอกค่ะพี่สุ" ฉันสะอื้น ร้องขอพี่สุไว้ เพราะพอจะรู้ว่าพี่สุเป็นใคร พี่สุเป็นบ้านเล็กของนายตำรวจผู้มีอิทธิพลคนหนึ่ง แน่นอนว่าถ้าฉันออกปาก...มันคงเละแต่เวรควรจะระงับด้วยการหยุดแค่นี้พี่สุไปรับฉันมาจากคอนโด คอนโดที่...ฉันออกเงินครึ่งหนึ่ง แต่โดนเฉดหัวออกมาจากที่ตรงนั้น ใช่มันไล่ฉันออกมา มันซ้อมฉัน...นั่นก็เพราะมันมีผู้หญิงคนใหม่ และนังนั่นกำลังท้อง"เอาเถอะ ไม่ยุ่งก็ไม่ยุ่ง" พี่สุพูดแบบนั้น แต่ตาเป็นประกายวาว และฉันมารู้หลังจากวันนั้นว่า แกไปขอให้ผัวแกส่งคนไปกระทืบไอ้อาร์มจนมันเข้าโรงพยาบาล...ช่างเถอะ ก็สมน้ำหน้ามันแล้ว ฉันเกลียด อยากจะตัดใจจากคนเหี้ยนั่น ไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวอะไรกัน "ไป งั้นคืนนี้ฉันจะพาแกไปฉลองโสด"พี่สุว่า แล้วไล่ฉันไปอาบน้ำแต่งตัว

ฉันตัวสั่นไปหมดทั้งตัว ขณะที่ถูกเขาวางลงบนเตียงนุ่ม เขายิ้ม แล้วลงมานอนข้างๆ ขณะที่ฉันเกร็ง เขาจึงจับมือฉันไปจูบ แล้วเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ"เจ้าหญิงไม่เคยมาเที่ยวอะไรแบบนี้หรือ""อะ อื้อ อย่าเรียกฟ่างว่าเจ้าหญิงเลย มันฟังแล้วแบบ..."ฉันย่นจมูกน้อยๆ หน้าแดงก่ำ ขณะที่มองสบตาเขา อา...ตอนนี้ฉันสร่างเมาไปแล้วเรียบร้อย ฉันกล้าให้พี่สุออฟเขาออกมาให้ฉันได้ยังไงกันนะ ทำไมฉันถึงทำอะไรลงไปแบบนี้ ข้าวฟ่าง"มันเหมาะกับฟ่างแล้ว"เขาจูบนิ้วฉัน เขากำลังทำให้ฉันรู้สึกเลอค่าเป็นเจ้าหญิงขึ้นมาจริงๆ ฉันเม้มปากแน่น หน้ายังคงแดง ใจเต้นระทึกไปหมด"ฟ่างไม่ใช่เจ้าหญิง""คืนนี้ผมจะทำให้ฟ่างรู้สึกเหมือนเจ้าหญิง กลัวหรือ ตัวสั่นเลย" เขาว่า แล้วไล้แก้มฉันเบาๆ ฉันถึงกับจนลุกเกรียว มองใบหน้าหล่อเหลานั่น นี่ฉันฝันไปหรือเปล่าหนอ ถ้าเป็นฝันก็เป็นฝันที่มีความสุขมากล้นเหลือเกิน จนไม่อยากตื่น ผู้ชายที่หล่อ...สุุภาพ ยิ้มสวย และถนอมฉัน ราวกับฉันเป็นสิ่งสำคัญที่สุดของเขา เขา...ทำให้ฉันเหมือนล่องลอยไปในฝันสีกุหลาบ...ฝันหรือ...เขาทำให้ฉันตกลงไปในหลุมลึกต่างหาก"เอ่อ...เรานอนคุยกันเฉยๆ ก็ได้นะ"ฉันว่าเสียงอ้อมแอ้ม เขาหัวเรา

ฟ่างจะมาร้านไหมเอ่อ...ว่าจะไปอยู่จ้ะผมคิดถึงฟ่างจัง อยากจะนัดเจอก็ไม่มีเวลา ต้องให้ฟ่างมาหาแต่เวลางานฟ่างว่าจะลาหยุดวันมะรืน...เห็นว่าคิระหยุด มาเจอกันไหม?ฉันรอคำตอบแล้วก็หน้าแดงก่ำ...อา...มันจะเป็นการพบกัน อยู่ด้วยกันแบบเต็มๆ โดยไม่ต้องใช้เงิน...มันจะพิสูจน์ว่า เขาเห็นฉันเป็นคนพิเศษ แล้วพี่สุก็คิดผิดเอาสิเห็นไหม? อาคิระไม่ได้หวังแต่เงินของฉันหรอก ฉันปลื้มใจเหลือเกินฉันมัวแต่ปลื้ม เดินหลับหูหลับตาจนชนกับเฮียสม แล้วก็ถึงกับเซเพราะเฮียเป็นคนตัวใหญ่ เฮียดึงแขนฉันไว้ ฉันเลยไม่ล้ม ฉันเอ่ยขอบคุณเฮีย แล้วยิ้มให้เขา"เดี๋ยวสิฟ่าง"เฮียสมยังคงไม่ปล่อยแขนฉัน ฉันกลืนน้ำลาย ก่อนจะมองหน้าเขาตาแป๋ว"คะเฮีย เฮียมีอะไรกับฟ่างหรือคะ""เอ่อ..." เฮียสมดูอึกอัก แต่แล้วก็ดึงฉันไปกอด ฉันถึงกับตกใจจนตัวแข็ง"เฮียอยากคุยกับหนู เฮียชอบหนูมาก ฟ่าง""ตะ แต่ เอ่อ เฮีย" ฉันอึกอักตะลึงกับสิ่งที่เขาทำ เฮียสมไม่ได้ทำอะไรมากกว่านั้น เขาคลายกอด แล้วยิ้มอ่อนโยนให้ฉัน ขณะที่ฉันใจเต้นเหมือนกับจะหลุดออกมา เพราะความตกใจ!"เก็บไว้คิด ถ้าตกลงกับเฮีย เฮียมีข้อเสนอพิเศษให้นะฟ่าง""คะ คือ"ฉันเหลือบตามองหน้าเขา แน่นอน

คิระไปเที่ยวกับลูกค้าเหรอ​ไปรู้มาจากไหน ผมมาหาแม่ต่างหาก​มีคนบอก...ว่าคิระไปเที่ยวกับลูกค้า ลูกค้าเหมาไป​​พอฉันพิมพ์ไปแบบนั้น สักพักเขาก็ถึงกับโทรมา ฉันตกใจแต่ก็กดรับ แล้วลุกจากโต๊ะทำงานเพื่อนร่วมงานหันมองฉันก่อนจะขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจนัก เพราะมีกฎห้ามรับโทรศัพท์ส่วนตัวระหว่างทำงาน แต่ฉันกำลังฝ่าฝืน ฉันเดินเข้าไปในห้องน้ำ แล้วถามเขาเสียงเบา​“เอ่อ ตอนนี้เวลางานจ้ะ ไว้แชตคุยกันได้ไหม”​“ไม่ได้ อยากคุยเดี๋ยวเจ้าหญิงของผมจะเข้าใจผมผิด” เสียงของเขาดูร้อนรน“จริงๆ ผมอยากวีดีโอคอลกับฟ่าง แต่ก็ไม่สะดวกเพราะเกรงใจแม่ แต่ว่าผมน่ะ...เอ่อ...ผมไปกับลูกค้าจริงๆ เพราะอยากได้เงินพิเศษ ผมต้องการด่วนอย่างที่บอกฟ่าง แล้วก็ไปกับเขาแค่วันเดียว นี่ผมก็กลับมาหาแม่มาดูแม่”​“อ้อ...ฟ่างก็ไม่ได้ว่าอะไร”​“เข้าใจผมนะฟ่างจ๋า”​“จ้ะ แล้วเงินคิระพอไหม เรื่องรักษาแม่”​“เฮ้อ...ตอนนี้แม่เจออาการแทรกซ้อนเพิ่ม ก็คงต้องใช้เงินอีกมากเลย ถ้าผมจะไปกับลูกค้าบ้าง รับงานนอกบ้าง จนพักนี้เราอาจจะไม่ค่อยได้เจอกันหรือคุยกัน ฟ่างเข้าใจนะ”​“คิระ เงินขาดอีกสองแสนใช่ไหมจ๊ะ”​“อืม ก็ประมาณนั้นละ ผมเลยต้องทำงานหนักหน่อย รักนะครั