7

ฟ่างจะมาร้านไหม

เอ่อ...ว่าจะไปอยู่จ้ะ

ผมคิดถึงฟ่างจัง อยากจะนัดเจอก็ไม่มีเวลา ต้องให้ฟ่างมาหาแต่เวลางาน

ฟ่างว่าจะลาหยุดวันมะรืน...เห็นว่าคิระหยุด มาเจอกันไหม?

ฉันรอคำตอบแล้วก็หน้าแดงก่ำ...อา...มันจะเป็นการพบกัน อยู่ด้วยกันแบบเต็มๆ โดยไม่ต้องใช้เงิน...มันจะพิสูจน์ว่า เขาเห็นฉันเป็นคนพิเศษ แล้วพี่สุก็คิดผิด

เอาสิ

เห็นไหม? อาคิระไม่ได้หวังแต่เงินของฉันหรอก

ฉันปลื้มใจเหลือเกิน

ฉันมัวแต่ปลื้ม เดินหลับหูหลับตาจนชนกับเฮียสม แล้วก็ถึงกับเซเพราะเฮียเป็นคนตัวใหญ่ เฮียดึงแขนฉันไว้ ฉันเลยไม่ล้ม ฉันเอ่ยขอบคุณเฮีย แล้วยิ้มให้เขา

"เดี๋ยวสิฟ่าง"

เฮียสมยังคงไม่ปล่อยแขนฉัน ฉันกลืนน้ำลาย ก่อนจะมองหน้าเขาตาแป๋ว

"คะเฮีย เฮียมีอะไรกับฟ่างหรือคะ"

"เอ่อ..."

เฮียสมดูอึกอัก แต่แล้วก็ดึงฉันไปกอด ฉันถึงกับตกใจจนตัวแข็ง

"เฮียอยากคุยกับหนู เฮียชอบหนูมาก ฟ่าง"

"ตะ แต่ เอ่อ เฮีย"

ฉันอึกอักตะลึงกับสิ่งที่เขาทำ เฮียสมไม่ได้ทำอะไรมากกว่านั้น เขาคลายกอด แล้วยิ้มอ่อนโยนให้ฉัน ขณะที่ฉันใจเต้นเหมือนกับจะหลุดออกมา เพราะความตกใจ!

"เก็บไว้คิด ถ้าตกลงกับเฮีย เฮียมีข้อเสนอพิเศษให้นะฟ่าง"

"คะ คือ"

ฉันเหลือบตามองหน้าเขา แน่นอนว่า...ฉันรู้ว่าเขาจะเสนออะไรให้ฉัน แต่มันไม่ได้จริงๆ ฉันไม่ได้มาขายตัว ฉันมาทำงานพิเศษ

เขาถอนใจ แล้วเอื้อมมือลูบหัวฉัน ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อน ตาของเขาที่มองฉัน มันอ่อนโยน ไม่มีวี่แววของความกระหายหื่น มันถึงทำให้ฉันไม่ตกใจไปมากกว่านี้แล้วเผ่นวิ่งไป

"เฮียรักหนู ฟ่าง เฮียรักที่หนูขยันน่ารัก...เอ่อ...แต่เฮียก็...เฮ้อ...เอาเถอะ เป็นอันว่าเฮียไม่ได้บังคับอะไร ถ้าฟ่างคิดว่าจะชอบเฮียบ้างสักนิด หรือเดือดร้อนก็บอกเฮียได้"

"ถ้าหนู...เอ่อ...หนู"

ฉันอึกอัก ก่อนจะเอ่ยออกไปเสียงรัวเร็ว

"หนูไม่ตกลงกับเฮีย หนูยังทำงานได้ไหมคะ"

"ได้สิ หึๆ เฮียชอบหนูถึงอยากได้...อยากเป็นมากกว่าเฮีย แต่ถ้าหนูไม่ชอบเฮีย เฮียก็อกหัก แต่ก็ทนได้จ้ะ"

อา...

ฉันอาจจะต้องหางานพิเศษที่อื่น

แต่เมื่อตอนเลิกงานเฮียสมมีซองพิเศษให้ฉันอีกสามพันบาท

มันก็ทำให้ฉัน...ยังตัดใจจากงานตรงนี้ไม่ได้