All Chapters of กำเนิดนิติเวชหญิงแห่งต้าหาน กลิ่นโลหิตใต้แสงโคม: Chapter 91 - Chapter 100

ฉับพลัน รอยสรวลสำราญพระราชหฤทัยก็พลันเลือนหาย กลายแปรเปลี่ยนเป็นแววเนตรคมปลาบที่แฝงความจัดจ้านและผ่านโลกมาอย่างโชกโชนในชั่วพริบตา พระองค์โน้มพระวรกายมาข้างหน้าเล็กน้อย ทอดพระเนตรหลานชายด้วยสายตาสายหนึ่งที่ทรงอำนาจและจับผิดในคราเดียวกัน“แต่อย่าคิดว่าเจิ้นจะยอมพยักหน้าให้อย่างง่ายดายนะเฉิงอวี้ ของแบบนี้มันดาบสองคม หากเจ้าทำสำเร็จ ศาลต้าหลี่จะรุ่งโรจน์และบ้านเมืองจะสงบสุข แต่หากเจ้าทำพังแล้วเกิดความวุ่นวายขึ้นมากลางเมืองหลวง ราษฎรลุกฮือขึ้นมาประท้วงเพราะความงมงายเรื่องภูตผีปีศาจขึ้นมาจริงๆ... เจ้าจะรับมืออย่างไร?”มู่เฉิงอวี้สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย เขานิ่งสงบก่อนจะประสานมือคำนับ “หากเกิดความผิดพลาดขึ้นจริง หม่อมฉันในฐานะเสนาบดีศาลต้าหลี่ผู้เสนอแผนการนี้ ขอรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียวพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันยินดีคืนตำแหน่งและรับราชอาญาจากฝ่าบาททุกประการ ไม่มีข้อแก้ตัว”“ดี! พูดได้ดี!” มู่เหวินหลงพยักพระพักตร์แรงๆ ด้วยความพอพระทัย ทรงจุ่มพู่กันลงในหมึกสีชาดแล้วประทับตราพระราชวินิจฉัยลงบนม้วนแผนงานนั้นทันทีอย่างไม่ลังเล “ในเมื่อเจ้ากล้าเอาตำแหน่งเสนาบดีศาลต้าหลี่เป็นเดิมพัน เจิ้นซึ่งเป็นอาผู้ผ่า

แต่ความเงียบงันภายในตำหนักอักษรก็ดำรงอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนที่พระโอษฐ์ของโอรสสวรรค์จะแย้มสรวลกว้างออกมาด้วยความรู้สึกที่ทั้งขบขัน ระอาใจ และนึกสนุกไปพร้อมๆ กัน“เอาเถอะ ในเมื่อนางสารพัดประโยชน์ถึงปานนั้น แล้วเจิ้นจะหักหาญน้ำใจหลานรักได้อย่างไรเล่า”“ขอบพระทัยฝ่าบาท เฉิงอวี้จะดูแลนางอย่างดี ไม่ให้ก่อเรื่องอันใดให้เป็นการเสื่อมเสียไปมากกว่านี้พ่ะย่ะค่ะ”มู่เหวินหลงมุมปากกระตุก ที่เห็นว่าหลานชายตัวดีก็รู้อยู่ว่าที่ทำอยู่มันเสื่อมเสีย แต่ก็ยอมเอาชื่อเสียงของตัวเองเป็นประกันให้อู่จั้วหญิงต่ำต้อยผู้หนึ่งอยู่ดี‘เห่อ ดูเหมือนเจิ้นคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้วสินะ นานๆ ทีจะมีเรื่องน่าสนุกกว่างานราชการ’พอคิดได้ดังนั้น มู่เหวินหลงก็โบกพระหัตถ์“เอาล่ะๆ เจ้ากลับไปได้แล้ว เจิ้นจะได้พักผ่อนเสียที พรุ่งนี้ก็จัดการเรื่องงานในหน้าที่ให้ดี อย่ามัวแต่กังวลสวัสดิภาพของอนุเจ้าอย่างเดียวล่ะ ไม่อย่างนั้น เจิ้นได้ไล่นางไปจริงๆ แน่”มู่เฉิงอวี้ปรับอารมณ์ให้กลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว แล้วรีบออกจากห้องทรงอักษรราวกับกลัวว่าถ้าตนเองก้าวเท้าช้ากว่านี้โอรสสวรรค์จะเปลี่ยนใจไล่ม่านฉือไป…………………ครั้นรุ่งอรุณมาถึง ในท้องพ

เมื่อเห็นทีมมือปราบสาธิตการกั้นพื้นที่จำลองจนเสร็จและเป็นระเบียบเรียบร้อยดีแล้ว ถังเฟิงก็หันไปผายมือไปยังเบื้องหน้า ส่งสัญญาณให้อู่จั้วของศาลต้าหลี่ก้าวเข้ามาด้านในร่างเพรียวบางในชุดอาภรณ์เรียบง่ายแต่ทะมัดทะแมงของม่านฉือ ก้าวเดินเคียงคู่มากับกู้เฉิน รุ่นพี่อู่จั้วผู้มีสีหน้าสุขุมนุ่มลึก ทั้งสองคนก้าวข้ามผ่านเส้นเชือกป่านสีขาวเข้ามายังพื้นที่ด้านในที่ถูกจำกัดไว้อย่างรวดเร็วแต่บรรดาเหล่ามือปราบจากทั้งสองศาลที่ยืนมองอยู่รอบนอกกลับไม่ได้แสดงความชื่นชมอันใด สายตานับสิบคู่ที่มองตรงมายังพวกเขาสองคนเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย และเจือด้วยความดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง สำหรับพวกเขาแล้ว อู่จั้วเป็นเพียงอาชีพชั้นต่ำที่ต้องคลุกคลีกับศพและกลิ่นคาวเลือด ยิ่งเวลานี้หนึ่งในผู้ที่จะมาสาธิตวิธีใหม่ในการจัดการกับที่เกิดเหตุกลับเป็นสตรีตัวเล็กๆ ที่เพิ่งถูกรับเข้ามาทำงานในหน่วยงานสำคัญได้ไม่นาน ย่อมทำให้พวกมือปราบชายอกสามศอกเหล่านี้รู้สึกกังขาในความสามารถอย่างยิ่ง ว่าสตรีเช่นนางจะมีความรู้อะไรมาสอนสั่งพวกเขากู้เฉินกวาดสายตามองท่าทีเหยียดหยามและสายตาเยาะหยันที่ส่งมาจากรอบด้านเล็กน้อย แต่เขาก็หาได้ใส่ใจไม่ ก่

แสงอาทิตย์ยามบ่ายเคลื่อนคล้อยต่ำลง ความร้อนระอุในลานฝึกศาลต้าหลี่เริ่มบรรเทาลงบ้าง ทว่าบรรยากาศโดยรอบกลับยิ่งทวีความตึงเครียดและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เหล่ามือปราบจากศาลไคเฟิงและศาลต้าหลี่ต่างยืนเข้าแถวจัดระเบียบกันอย่างเงียบกริบและเป็นระเบียบเรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่มีเสียงพูดคุยหรือเสียงหัวเราะเยาะเช่นช่วงเช้าหลงเหลืออยู่อีก มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างระมัดระวังและความหวาดหวั่นที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าของทุกคนแต่ในขณะที่ลานฝึกเบื้องล่างกำลังชุลมุนด้วยความกดดัน บรรดาเบื้องบนผู้มีอำนาจตัดสินชี้ขาดกลับไม่ได้ปรากฏตัวเดินเข้าไปเผชิญหน้าท่ามกลางความโกลาหลนั้นตั้งแต่แรกที่หอตรวจการณ์ชั้นสองที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมลานฝึก บานหน้าต่างไม้แกะสลักถูกเปิดออกกว้างพอให้มองเห็นทัศนียภาพเบื้องล่างได้อย่างถนัดตา บนระเบียงด้านบนนี้เอง ร่างสูงสง่าในอาภรณ์หรูหราของมู่เฉิงอวี้ ยืนทอดสายตาลงมาเบื้องล่างด้วยแววตานิ่งสงบ ด้านข้างมีเหยาจิ้นทง และเฉินเหวินอาลักษณ์หนุ่มยืนอยู่ไม่ห่าง ทุกคนต่างทอดมองความเคลื่อนไหวของเหล่ามือปราบจากมุมสูง โดยที่ไม่มีผู้ใดทางด้านล่างล่วงรู้เลยแม้แต่น้อยว่าทุกอิริยาบถของตนก

จังหวะรักในอ่างอาบน้ำเริ่มดำเนินขึ้นอย่างเนิบนาบ ทว่าลึกซึ้งและหนักหน่วงขึ้นทีละน้อย มู่เฉิงอวี้ใช้นิ้วมือเรียวยาวลูบไล้สำรวจกลีบกุหลาบชุ่มฉ่ำที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ผิวกาย นวดคลึงและกระตุ้นเร้าหยอกเย้าจนช่องทางนุ่มนิ่มขับเมือกใสหล่อลื่นออกมาผสมกับน้ำในอ่างจนชุ่มฉ่ำ ร่างบางสะท้านเฮือกยามที่นิ้วแกร่งกดลึกเข้าไปด้านในเป็นจังหวะหมุนวน นางต้องเชิดหน้าขึ้นริมฝีปากอ้าค้างส่งเสียงครางเครือด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งพล่านไปทั่วร่าง“อือ... อ๊าส์... พี่เฉิงอวี้... อย่าเพิ่ง...” ม่านฉือส่งเสียงประท้วงปนหอบสะท้าน เมื่อจู่ๆ ชายหนุ่มก็ถอนนิ้วออกแล้วจัดตำแหน่งกายให้เข้าที่ ท่อนลำแกร่งที่พองขยายใหญ่โตและร้อนระอุแนบชิดอยู่กับปากทางเข้าที่พร้อมรับการเติมเต็มมู่เฉิงอวี้ไม่ปล่อยให้รอนาน ท่อนลำแกร่งดันสอดแทรกเข้าไปจากด้านหลังอย่างช้าๆ ทว่ามั่นคง ความใหญ่โตคับแน่นทำให้ช่องทางตอดรัดตึงเครียดจนคนทั้งคู่ต้องสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมกัน น้ำในอ่างกระฉอกซัดสาดกระทบขอบไม้ดังฉ่าๆ เคล้าไปกับเสียงเนื้อกระทบกันและเสียงครางกระเส่าของคนทั้งคู่"อื้อ... อ๊า..." ม่านฉือจิกเล็บลงกับขอบอ่างไม้จนนิ้วมือสั่นเทา ยามที่มู่เฉิงอวี้เริ่มข