جميع فصول : الفصل -الفصل 80

มือหนาข้างหนึ่งยึดสะโพกคอดกิ่วไว้มั่น ป้องกันไม่ให้ร่างบางขยับหนีแรงปรารถนาที่กำลังปะทุขึ้น ส่วนมืออีกข้างลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนนุ่ม ไล่ต่ำลงมาบีบเคล้นสะโพกอิ่มผ่านสายน้ำอุ่น สัมผัสวาบหวามที่ถูกกระตุ้นด้วยน้ำและไอร้อนจากร่างกายทำให้ม่านฉือสะท้านเยือก ผิวเนื้อกายสาวขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่ามอง หยาดน้ำเกาะพราวตามลาดไหล่และเนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหอบหายใจสะโพกสอบขยับสวนขึ้นมารับจังหวะอย่างแม่นยำและหนักหน่วง ทุกครั้งที่กายแกร่งกระแทกกระทั้นความยิ่งใหญ่สวนขึ้นมา น้ำในอ่างไม้ก็ยิ่งซัดกระเซ็นกระทบขอบอ่างดังสาดเซ็นระงมแข่งกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงหอบครางกระเส่า“อ๊ะ... อ๊าส์... จวิ้นอ๋อง... เบา... เบาก่อนเพคะ...” ม่านฉือหวีดร้องครางระงมออกมาด้วยความเสียวซ่านจนแทบขาดใจ เสียงหวานสั่นพร่าปะปนไปกับเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดของชายหนุ่ม ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นริ้วจากปลายเท้าพุ่งตรงสู่สมองจนขาวโพลนไปหมด ร่างบางต้องจิกเล็บลงบนลาดไหล่กว้างจนเกิดรอยเล็บแดงจางเพื่อระบายความเสียวซ่านสะท้านทรวง นางทั้งสะท้านเยือกและแอ่นอกรับสัมผัสเร่าร้อนที่เขาปรนเปรอให้อย่างบ้าคลั่งโดยไม่รู้จักพอ“เจ้ายังจ

ท่ามกลางความเงียบสงบยามดึกดื่น ณ เรือนอวี้หลานที่เวลานี้เต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่นและลมหายใจสม่ำเสมอของคู่สามีภรรยา ทว่าหากข้ามพ้นกำแพงสูงใหญ่และเขตวังอ๋องอันโอ่อ่าออกไป ไกลลับตาถึงมุมมืดของเมืองหลวง กลับมีอีกโลกหนึ่งที่ซ่อนเร้นไว้ด้วยความสะพรึงกลัวแสงสลัวจากเปลวเทียนเล่มเดียวส่องกระทบกับคมดาบเหล็กกล้าที่ถูกลับจนขึ้นเงาวับ เสียงเหล็กเสียดสีกับหินลับมีดดัง ครืด... ครืด... เป็นจังหวะสม่ำเสมอท่ามกลางความเงียบสงบอันน่าสยดสยองภายในห้องใต้ดินอับชื้น กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ฝังแน่นอยู่ตามร่องพื้นไม้และผนังอิฐผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของความตาย ลอยตลบอบอวลจนชวนให้คลื่นไส้ร่างเงาดำทะมึนของบุรุษผู้หนึ่งนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้เก่าๆ เผยให้เห็นเส้นผมสีดำสนิทที่ปล่อยสยายระต้นคอ บนโต๊ะเต็มไปด้วยเครื่องมือและอุปกรณ์ทรมานหลากหลายรูปแบบ ทั้งคีมเหล็ก มีดปลายแหลมสั้น และเชือกป่านเส้นหนาที่เปื้อนคราบสีคล้ำอันเกิดจากร่องรอยการใช้งานมาแล้วหลายครั้งหลายคราทว่าสิ่งที่โดดเด่นและสะดุดตาท่ามกลางความมืดมิด กลับเป็นผนังไม้ฝั่งตรงข้ามที่มีกระดาษถูกตรึงไว้ด้วยตะปูเหล็กบนแผ่นกระดาษนั้นปรากฏภาพวาดใบหน้าของบุรุษหลายคน

เสี่ยวอันรีบสาวเท้าเดินไปยังโถงบุปผาซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก ใช้เวลาเพียงไม่นานก็กลับมาพร้อมกับสีหน้าผ่อนคลายกว่าเดิม และรีบเดินตรงเข้ามารายงานฮูหยินคนโปรดของจวิ้นอ๋องทันที“เรียนฮูหยิน... จวิ้นอ๋องทรงทราบเรื่องแล้วขอรับ จวิ้นอ๋องสั่งว่าให้นำเอกสารทั้งหมดเข้าไปวางไว้บนโต๊ะทำงานในห้องก่อนได้เลย และ...” เสี่ยวอันเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะยิ้มกว้างขึ้น “และจวิ้นอ๋องยังสั่งเพิ่มเติมด้วยว่า ให้ฮูหยินตามไปร่วมโต๊ะกินมื้อเช้าด้วยกันที่โถงบุปผา ไม่ต้องให้รอนานขอรับ”“อืม... ถ้าเช่นนั้นก็รบกวนเจ้านำทางแล้ว” ม่านฉือพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะส่งสัญญาณให้เสี่ยวถงก้าวตามไปยังโถงบุปผาที่อยู่ถัดไปไม่ไกลนักกลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้ประดับผสมผสานกับกลิ่นอายอาหารเช้าอุ่น ๆ ลอยโชยมาแตะจมูกทันทีที่เดินใกล้ถึงโถงบุปผา โถงแห่งนี้เปิดโล่งรับแสงแดดอ่อนยามเช้าและลมธรรมชาติจากสวนดอกไม้รอบด้าน ทิวทัศน์รายล้อมเต็มไปด้วยหมู่มวลดอกไม้นานาพันธุ์ที่กำลังเบ่งบานชูช่อรับอรุณกลางโถงโปร่งโล่งมีชุดโต๊ะกลมไม้เนื้อดีแกะสลักลวดลายวิจิตรตั้งอยู่ มู่เฉิงอวี้ในชุดคลุมสีเข้มเรียบง่ายแต่น่าเกรงขามกำลังนั่งรออยู่ก่อนแล้ว เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้

ม่านฉือส่ายหน้าหวือทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น นางรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน “ไม่ได้นะ ข้าไม่ขอเอาชื่อตัวเองไปออกหน้าเด็ดขาด”มู่เฉิงอวี้เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ “เหตุใดเล่า ผลงานชิ้นนี้เจ้าเป็นคนคิดค้นและลงมือเขียนด้วยหยาดเหงื่อ ต้องอดหลับอดนอนอยู่หลายคืน หากประกาศออกไป ชื่อเสียงของอู่จั้วหญิงคนแรกของศาลต้าหลี่คงเลื่องลือไปทั่วแคว้น เป็นเกียรติประวัติที่หาได้ยากยิ่งนัก ดีไม่ดีเจ้าอาจจะได้รับยศศักดิ์ด้วยซ้ำ”“เพราะมันจะสร้างปัญหาใหญ่ต่างหากเล่า” ม่านฉือถอนหายใจเบา ๆ สีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที “ท่านก็รู้ว่าราชสำนักและสภาขุนนางเต็มไปด้วยพวกตาแก่หัวโบราณและบุรุษทิฐิสูง หากพวกเขารู้ว่าระเบียบปฏิวัติการสืบสวนระดับแคว้นถูกคิดค้นขึ้นโดย ‘สตรี’ ที่เป็นภรรยาในจวนอ๋อง มีหวังพวกเขาคงรุมคัดค้านและหาข้ออ้างโจมตีจนแผนงานนี้ต้องล่มตั้งแต่ยังไม่เริ่มแน่”มู่เฉิงอวี้ฟังแล้วก็อดรู้สึกเห็นด้วยไม่ได้ ทุกวันนี้แม้แต่เขาเองก็ต้องระมัดระวังทุกย่างก้าว หากผิดพลาด หรือเผลอเผยจุดอ่อน ก็จะถูกขุนนางมากเล่ห์เหล่านั้นกล่าวโทษหรือหาทางสร้างความลำบากให้กับพระนัดดาคนโปรดของฮ่องเต้ จนตอนนี้ผ่านไปสามปีแล้วฝ่าบาทก็ยังไม่มีราช

เรียวแขนเล็กพยายามผลักไหล่งกว้างของคนฉวยโอกาสออกอย่างไม่ยอมแพ้ แม้แรงปะทะจะน้อยนิดจนแทบไม่ระคายเคืองอีกฝ่ายเลยก็ตาม“จวิ้นอ๋อง... ปล่อยเดี๋ยวนี้นะเพคะ นี่มันกลางวันแสกๆ หน้าห้องหนังสือยังมีเสี่ยวอันยืนเฝ้าอยู่แท้ๆ ถ้าใครเดินผ่านมาเห็นเข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเล่า” ม่านฉือเอ่ยเสียงดุ พยายามขยับตัวลุกขึ้นจากตักแกร่ง แต่มีหรือที่แรงของสตรีตัวเล็กจะสู้แรงของบุรุษหนุ่มผู้ฝึกยุทธได้ ท่อนแขนแข็งแรงที่โอบเอวบางไว้กลับรัดแน่นขึ้นราวกับคีมเหล็ก ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดข้างแกือกยิ่งทำให้ใบหน้างามร้อนผ่าวขึ้นไปอีก“ถ้าเจ้าไม่โวยวาย ก็ไม่มีใครสนใจหรอก หรือต่อให้ใครจะเห็นก็ช่างปะไร ข้ากอดสตรีตัวเอง ใครหน้าไหนกล้าครหา” มู่เฉิงอวี้เอ่ยเสียงพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างซอกคอขาวผ่องที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ ปลายจมูกโด่งรั้นกดสูดดมกลิ่นหอมสะอาดประจำตัวของนางอย่างมัวเมาและหลงใหลหลังจากต้องทนข่มตานอนต่อสู้กับโรคนอนไม่หลับคนเดียวอย่างโดดเดี่ยวและยังต้องเป็นห่วงสุขภาพของคนในอ้อมแขนมาหลายคืน วันนี้เมื่อทุกอย่างลงตัวและแผนงานสำคัญก้าวหน้าไปอีกขั้น ความรู้สึกโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้จึงพรั่งพรูออกมาจนยากจะหักห้