All Chapters of กำเนิดนิติเวชหญิงแห่งต้าหาน กลิ่นโลหิตใต้แสงโคม: Chapter 111 - Chapter 117

เมื่อเสี่ยวถงกล่าวจบ เหยาหมิงที่ยืนกอดอกรอจังหวะอยู่แล้วก็ก้าวเท้าออกมาข้างหน้าทันที แววตาคมกริบกวาดมองกลุ่มคุณชายตัวแสบด้วยรอยยิ้มเย็นชา“สิ่งที่สาวใช้นางนี้กล่าวมาล้วนเป็นความจริง” เหยาหมิงเอ่ยสนับสนุนเสี่ยวถงเสร็จ ก็หันไปตวัดสายตาใส่ฟ่านอีหลานและสหายก่อนจะกล่าวต่อ “กระทั่งตอนที่ข้าขึ้นมาห้ามปราม แทนที่พวกเขาจะไว้หน้ากันบ้าง กลับพูดจาหนักข้อกว่าเดิม กล่าวหาว่าฮูหยินเป็นอนุที่ข้าแอบเลี้ยงไว้นอกจวน การปั้นน้ำเป็นตัวเช่นนี้ นอกจากจะดูถูกฮูหยินผู้บริสุทธิ์แล้ว ยังเป็นการหยามเกียรติจวนเจิ้นหนิงโหวอีกด้วย จวิ้นอ๋องได้โปรดให้ความเป็นธรรมกับข้าด้วยพ่ะย่ะค่ะ”ฟ่านอีหลานหน้าถอดสี รีบโพล่งปฏิเสธเสียงดังลั่นด้วยความร้อนรน “จวิ้นอ๋องอย่าไปเชื่อมันนะ เหยาหมิงกับพวกข้าเดิมทีก็ไม่ถูกกันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เพราะพวกข้าที่เป็นบัณฑิตไม่ยอมคบหากับคนพาลที่ชอบใช้กำลังอย่างคุณชายรองจวนเจิ้นหนิงโหว ครั้งนี้เหยาหมิงก็แค่ถือโอกาสแก้แค้นส่วนตัว เขาจึงจงใจพูดจาใส่ร้ายป้ายสีพวกข้าเยี่ยงนี้”เกาสิ่งอู๋รีบพยักหน้ารับเป็นพัลวัน “ใช่แล้วจวิ้นอ๋อง พวกมันร่วมมือกันใส่ร้ายพวกข้าชัดๆ”ส่วนซ่งจื้อหยวนที่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่

ภายในเรือนทายาทหลังใหญ่ประจำจวนตระกูลซ่ง บรรยากาศรอบกายเงียบสงบและปลอดภัย ซ่งจื่อหยวนในฐานะคุณชายใหญ่ผู้สืบทอดตระกูลนั่งกระสับกระส่ายอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักราคาแพง ดวงตาคมกริบแต่ฉายแววครุ่นคิดทอดมองออกไปนอกหน้าต่างที่ปิดสนิทอันที่จริง ความรู้สึกแปลกประหลาดนี้ไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้น อันความหวาดระแวงราวกับมีสายตาคู่หนึ่งคอยจับจ้องอยู่มืดๆ นั้น เกาะกินจิตใจของเขามาตั้งแต่ก่อนหน้าเหตุการณ์ที่เหลาอาหารเทียนเซียงเสียอีก ทุกครั้งยามที่เขาต้องออกไปทำธุระนอกบ้าน ไม่ว่าจะท่ามกลางผู้คนพลุกพล่านในยามกลางวัน หรือในยามค่ำคืนที่ถนนเริ่มเงียบสงัด เขามักจะสัมผัสได้ถึงความหนาวยะเยือกที่ไลَเลาะตามแผ่นหลัง ราวกับมีเงาดำสายหนึ่งคอยเฝ้ามองทุกฝีก้าวที่เขาเคลื่อนไหวอยู่เสมอแต่พอได้กลับเข้ามาหลบอยู่ในกำแพงจวนตระกูลซ่ง ความรู้สึกน่าขนลุกเหล่านั้นก็มักจะเลือนหายไป จนกระทั่งเกิดเรื่องที่เหลาอาหารเทียนเซียงและถูกบิดาสั่งกักบริเวณ ในคราแรกเขาเองก็แอบคิดเข้าข้างตัวเองว่า อย่างน้อยการถูกกักตัวอยู่แต่ในเรือนทายาทหลังใหญ่เช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแย่ ถือเสียว่าใช้เป็นข้ออ้างในการหลบพักผ่อนและไม่ต้องออกไปเผชิญหน้ากับความรู้สึ

ซ่งจื่อหยวนสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังพุ่งพล่าน ศักดิ์ศรีและทิฐิที่ค้ำคอทำให้เขาไม่อยากทนฟังคำดูถูกเหยียดหยามจากสหายเหล่านี้อีกต่อไป กอปรกับตระหนักได้ว่า หากบิดาล่วงรู้เข้าว่าเขาแอบหนีมาเที่ยวเตร่ในเวลาที่ถูกเฉิงจวิ้นอ๋องเพ่งเล็งเช่นนี้ มีหวังเขาได้โดนลงโทษรุนแรงเข้าจริงๆ“ดี... ในเมื่อพวกเจ้าเห็นว่าความกังวลของข้าเป็นเรื่องน่าขัน งั้นก็ตามใจพวกเจ้าเถอะ” ซ่งจื่อหยวนผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะบัดชายเสื้อคลุมกันลมอย่างแรงด้วยความฉุนเฉียว “ข้าไม่สนทนาต่อแล้ว อยากจะนั่งดื่มด่ำกันจนถึงรุ่งสว่างก็เชิญตามสบายเถอะ ข้าจะกลับจวนของข้าเดี๋ยวนี้”“เชิญตามสบายคุณชายใหญ่ซ่ง เดินทางกลับให้ปลอดภัยเล่า ระวังอย่าสะดุดขาตัวเองล้มจนหัวแตกตายไปเสียก่อนล่ะ ฮ่าๆๆ” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยและวาจาประชดประชันไล่หลังดังระงมตามมาในห้องรับรองแอ๊ด...เสียงประตูห้องรับรองปิดลงตามแรงผลัก ซ่งจื่อหยวนก้าวเดินออกมาด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มในอก ทั้งโกรธเพื่อนที่ปราศจากความห่วงใยและเยาะเย้ยเขา ทั้งหงุดหงิดที่ความหวาดระแวงของตนกลายเป็นเรื่องน่าขันในสายตาคนอื่น เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะสาวเท้าก้าวลงจากห

ซ่งจื่อหยวนชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำถามนั้น ก่อนจะหัวเราะออกมาในลำคอด้วยความขมขื่น เขาโบกมือไปมาพัลวัน “เฮอะ เลิกคบไม่ได้หรอก! ข้าจะตัดใจเลิกคบกับพวกมันได้อย่างไรกันเล่า” น้ำเสียงของเขาเจือแววหวาดวิตกที่ถูกซ่อนไว้ใต้ฤทธิ์สุรา “พวกเรารู้จักกันมานานเกินไป รู้ตื้นลึกหนาบาง รู้ความลับ และทำเรื่องบ้าคลั่งร่วมกันมามากเกินกว่าจะสะบัดก้นเดินหนีได้ ข้ากับพวกเขาคงต้องคบหากันไปเช่นนี้จนตายไปข้างหนึ่งนั่นแหละ”พูดมาถึงตรงนี้ สีหน้าของซ่งจื่อหยวนก็สลดลงอย่างเห็นได้ชัด ความกรุ่นโกรธเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ้างว้างและหวาดผวา เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาทอดยาวเหม่อลอยไปเบื้องหน้าคล้ายกำลังนึกถึงใครบางคน“ถ้าหากว่า... สือฮ่าว... ถ้าสือฮ่าวยังอยู่ล่ะก็...” ซ่งจื่อหยวนพึมพำเสียงเบาหวิว คล้ายคนกำลังพูดคนเดียว “ยามที่ข้ากับพวกนั้นมีความเห็นไม่ตรงกัน หรือเวลาที่ข้าโดนพวกมันรุมแซะรุมเล่นงาน สือฮ่าวก็จะเป็นคนคอยออกหน้าช่วยไกล่เกลี่ยและปกป้องข้าตลอด แต่พอไม่มีสือฮ่าวคอยคุมเชิงให้เหมือนเก่า เจ้าพวกนั้นก็เอาแต่รวมหัวกันรังแกข้า ถือดีว่าตัวเองเหนือกว่า... น่าเจ็บใจนัก!”เฉินเหวินรับฟังด้วยรอยยิ้มสุภาพอ่อ