LOGINเมื่อแพทย์นิติเวชสาวยุคปัจจุบันต้องทะลุมิติมาอยู่ในร่าง ‘อู่จั่ว’ หญิงผู้ต้อยต่ำ ท่ามกลางคดีฆาตกรรมวิปริตที่สั่นคลอนไปทั่วราชสำนัก มีเพียงความรู้ทางการแพทย์ล้ำยุคของนางเท่านั้นที่จะเปิดปากศพและทวงคืนความยุติธรรม ในเงามืดแห่งศาลต้าหลี่ เสนาบดีหนุ่มอัจฉริยะผู้เย็นชาและถือดี ทรมานจากฝันร้ายมาเนิ่นนาน ทว่าก้าวเข้ามาของสตรีผู้นี้ นอกจากจะช่วยเขาคลี่คลายคดีซับซ้อนแล้ว มีเพียงความอบอุ่นและกลิ่นกายของนางเท่านั้น ที่เยียวยาจิตใจและทำให้เขาหลับสนิทได้ในรอบหลายปี ยิ่งนางไขปริศนาได้คมคายเท่าใด ยิ่งดึงดูดสายตาและหัวใจของบุรุษผู้กุมอำนาจสูงสุด ให้ยึดติด หลอกหลอน และปรารถนาจะครอบครองนางไว้ในอ้อมกอดแต่เพียงผู้เดียว
View Moreกำเนิดนิติเวชหญิงแห่งต้าหาน กลิ่นโลหิตใต้แสงโคม
ติ๋ง... ติ๋ง...
เสียงหยดน้ำดังสะท้อนภายในห้องชันสูตรที่เงียบสงัดและเย็นเฉียบราวกับสุสาน บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นฟอร์มาลีนที่ชวนแสบจมูก ผสมปนเปกับกลิ่นคาวจาง ๆ ของความตายที่ไม่อาจลบเลือนได้หมดสิ้น แสงไฟนีออนสีขาวโพลนส่องสว่างกระทบร่างไร้วิญญาณบนเตียงสเตนเลสเงาวับ เผยให้เห็นบาดแผลฉกรรจ์ที่ถูกกรีดเป็นแนวยาวกลางหน้าอก รอยแยกของผิวเนื้อสีซีดดูราวกับปากที่อ้ากว้างเพื่อกรีดร้องแต่ไร้เสียง
ม่านฉือ หัวหน้านิติเวชหญิงผู้ปราดเปรื่องยืนนิ่งสนิทอยู่ข้างศพ ร่างเพรียวบางในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาดูขัดกับความสยดสยองเบื้องหน้าอย่างสิ้นเชิง ดวงตาคู่สวยภายใต้หน้ากากอนามัยจดจ้องมองบาดแผลด้วยแววตาที่เรียบเฉย ไร้ซึ่งความหวาดกลัวหรือความเวทนา สำหรับนาง... ความตายมิใช่จุดจบ แต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของ "คำสารภาพ" ที่คนตายฝากไว้ผ่านร่องรอยบนร่างกาย
“เคสนี้คือรายที่สี่... รูปแบบการลงมีดยังคงสม่ำเสมอจนน่าขนลุก” เสียงหวานเอ่ยขึ้นนิ่ง ๆ ขณะที่มือเรียวภายใต้ถุงมือยางสีฟ้าเอื้อมไปหยิบมีดผ่าตัดเบอร์สิบ
นางบรรจงกดใบมีดลงบนผิวเนื้อสีซีดอย่างแม่นยำ น้ำหนักมือที่ลงไปนั้นสม่ำเสมอราวกับเครื่องจักร ม่านฉือกรีดเปิดหน้าอกศพเป็นรูปตัว Y อย่างรวดเร็ว ท่วงท่าของนางสง่างามราวกับศัลยแพทย์มือหนึ่ง ทว่าสิ่งที่นางกำลังวาดอยู่นั้นคือความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นผิวหนัง
“ผู้ตายถูกทำให้เป็นอัมพาตก่อนเสียชีวิต... ดูที่รอยช้ำรอบบาดแผลสิ ฆาตกรจงใจให้เหยื่อยังมีสติรับรู้ขณะที่ถูกรีดเลือดออกจนหมดตัว” นางวิเคราะห์พลางคีบชิ้นเนื้อขนาดเล็กขึ้นมาพินิจ “สารพิษกลุ่มอัลคาลอยด์... ออกฤทธิ์เร็ว คนร้ายไม่ใช่แค่ฆาตกรโรคจิตธรรมดา แต่มันมีความรู้เรื่องสารเคมีและสรีรวิทยาอย่างดีเยี่ยม”
ม่านฉือขยับแว่นสายตา แววตาฉายชัดถึงความมั่นใจ นางรู้ดีว่าคดีนี้กำลังพัวพันไปถึงผู้มีอิทธิพลล้นฟ้า คำสั่งระงับการชันสูตรถูกส่งลงมาถึงโต๊ะทำงานของนางหลายครั้ง แต่สำหรับม่านฉือ ศพไม่เคยโกหก และนางก็ไม่ยอมให้ใครมาปิดปากศพของนางได้
“จดบันทึก... พบเศษดินปนทรายที่มีองค์ประกอบของแร่ควอตซ์สีม่วงในซอกเล็บเหยื่อ ในเมืองนี้มีที่เดียวที่มีแร่ชนิดนี้ คือเขตก่อสร้างรีสอร์ตหรูของเครือข่ายท่านรัฐมนตรี”
นั่นคือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะมัดตัวคนบงการได้อยู่หมัด ม่านฉือถอนหายใจออกมาจาง ๆ จนเกิดฝ้าที่หน้ากาก นางใช้เวลาอยู่ในห้องเย็นแห่งนี้มานานกว่าสิบชั่วโมงจนร่างกายนึกประท้วงความหิว ทว่าความสำเร็จในการปลุกคนตายให้ลุกขึ้นมาพูดได้นั้นมันหอมหวานยิ่งกว่าอาหารมื้อใด
สองชั่วโมงต่อมา... สายฝนยามค่ำคืนเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ราวกับฟากฟ้าพยายามจะชะล้างความโสมมของเมืองใหญ่แห่งนี้ให้สิ้นซาก ม่านฉือขับรถยนต์คันเล็กมุ่งหน้ากลับบ้านด้วยความอ่อนล้า ในกระเป๋าเอกสารข้างกายมีแฟลชไดรฟ์ที่บรรจุรายงานการชันสูตรฉบับสมบูรณ์ ซึ่งนางตั้งใจจะส่งให้หน่วยงานสอบสวนกลางในเช้าวันรุ่งขึ้น
ถนนเส้นเปลี่ยวที่นางใช้เป็นทางลัดกลับบ้านนั้นมืดสนิท มีเพียงแสงไฟหน้ารถที่สาดส่องผ่านม่านฝน ทันใดนั้นเอง รถบรรทุกคันยักษ์ที่ดับไฟหน้าซุ่มอยู่ในเงามืดก็พุ่งออกมาดักหน้าอย่างกะทันหัน
โครม!!
เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกมหาศาลทำให้รถของม่านฉือหมุนเคว้งกลางถนน ก่อนจะพุ่งชนเข้ากับแผงเหล็กกั้นข้างทางจนหน้ารถพังยับเยิน ถุงลมนิรภัยทำงานทันที แต่ม่านฉือก็ยังรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่หน้าผาก เลือดสีแดงฉานไหลซึมลงมาบดบังทัศนียภาพ
นางพยายามจะขยับตัว กระดูกซี่โครงที่หักทิ่มปอดทำให้ทุกลมหายใจเข้าออกเป็นความทรมานที่แสนสาหัส ม่านฉือเห็นเงาร่างของชายชุดดำสามสี่คนเดินตรงเข้ามาหาที่ซากรถ หนึ่งในนั้นถือคานเหล็กขนาดใหญ่ไว้ในมือ
“ฤทธิ์เยอะนักนะ นังตัวดี... ชอบยุ่งเรื่องคนตายนักใช่ไหม งั้นก็ไปคุยกับพวกมันในนรกเลยแล้วกัน!”
เสียงหัวเราะเยาะหยันดังแข่งกับเสียงฝน ม่านฉือมองเห็นใบหน้าของคนร้ายผ่านกระจกที่แตกละเอียด นางจำมันได้... มันคือลูกน้องคนสนิทของนักการเมืองคนนั้น ชายชุดดำง้างคานเหล็กขึ้นสุดแขนก่อนจะฟาดลงมาที่ศีรษะของนางอย่างแรง
ปึก!!
โลกทั้งใบของม่านฉือพลันดับวูบ ความเจ็บปวดที่รุนแรงที่สุดในชีวิตกลายเป็นความรู้สึกชาหนึบ นางรู้สึกเหมือนร่างของตนเองกำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรที่มืดมิดและหนาวเหน็บ กลิ่นคาวโลหิตที่คละคลุ้งในโพรงจมูกคือสิ่งสุดท้ายที่นางสัมผัสได้
“นอกจากนี้ พบร่องรอยบาดแผลฟกช้ำและรอยขีดข่วนบริเวณท่อนแขนด้านนอกและฝ่ามือทั้งสองข้าง เป็นลักษณะของบาดแผลจากการปัดป้องและขัดขืน” ม่านฉือใช้ปลายมีดเขี่ยสำรวจตามแนวแขนและลำตัวอย่างเป็นระบบ ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปตรวจสอบบริเวณศีรษะ“ที่ศีรษะด้านหลังฝั่งขวา พบบาดแผลฉีกขาดขนาดใหญ่จากการถูกกระแทกด้วยของแข็งอย่างรุนแรงจนกะโหลกศีรษะยุบและมีเลือดไหลซึมคั่งบริเวณปากแผล ทว่าบาดแผลนี้ไม่ได้ส่งผลให้ถึงแก่ชีวิตในทันที เพียงแต่รุนแรงพอที่จะทำให้ผู้ตายหมดสติได้”นางส่องแว่นขยายลงไปสำรวจปากแผลอย่างละเอียด และพบบางอย่างเข้า จึงใช้คีมปลายแหลมคีบวัตถุชิ้นเล็กๆ ออกมาจากก้นแผลด้วยความระมัดระวัง“ภายในแผลพบเศษกระเบื้องเคลือบแตกติดฝังอยู่ อืม... ชิ้นที่หนึ่ง... ชิ้นที่สอง... ทั้งหมดสองชิ้น มีลวดลายสีครามเขียนลายดอกไม้ประดับอยู่” นางพูดพลางวางเศษกระเบื้องลงบนผ้าสีขาว แล้วให้กู้เฉิงนำสิ่งนี้ไปมอบให้เฉินเหวินเฉินเหวินก้มลงมองเศษกระเบื้องที่วางบนผ้าขาวสะอาด ก่อนจะจรดพู่กันบันทึกทันที “พบบาดแผลจากการปัดป้องที่ท่อนแขนและฝ่ามือ บาดแผลฉีกขาดที่ศีรษะด้านหลังฝั่งขวา ไม่ถึงแก่ชีวิตแต่ทำให้หมดสติได้ พร้อมเศษกระเบื้องเคลือบเข
“หยุดอยู่แค่นั้น”มือปราบหัวหน้าชุดตวาดลั่นพร้อมชักกระบี่ขวางกั้นไว้ทันที “กฎของศาลต้าหลี่ห้ามผู้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องหรือคนนอกล่วงล้ำเข้าเขตด้านในเด็ดขาด ผู้ใดที่ไม่เกี่ยวข้อง จงถอยออกไปรออยู่ด้านนอกทั้งหมด”ฟานอีหลานมองหน้ามือปราบที่ห้ามปรามตนเองเขม็ง “ทำไมเล่า หากคนที่อยู่ในนั้นคือคุณชายเกา เราก็เป็นสหายสนิทของเขา จะบอกว่าไม่เกี่ยวข้องได้อย่างไร ให้พวกเราเข้าไปเดี๋ยวนี้เลย เจ้ารู้ไหมว่าบิดาข้าเป็นใคร”ในจังหวะนั้นเอง มู่เฉิงอวี้ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ไม่ไกลจากอาการหน้ามืดเมื่อครู่ ก็ก้าวออกมาจากมุมเสาด้วยใบหน้าบึ้งตึงดุจพญาเสือ ท่าทีเยือกเย็นแต่กดดันจนบรรยากาศรอบด้านเงียบลงทันที“เปิ่นจวิ้นหวางย่อมรู้ว่าบิดาเจ้าคือใคร แต่ต่อให้เขามาเอง ก็เข้าไม่ได้ แล้วถ้าพวกเจ้ายังกล้าส่งเสียงเอะอะโวยวายไม่รู้กาลเทศะในเขตศาลอันศักดิ์สิทธิ์อยู่อีก อย่าหาว่าเราไม่เตือน... ขืนยังไม่สงบปากสงบคำแล้วยังดึงดันจะก่อกวนการทำงานของทางการ เราจะสั่งคนโยนพวกเจ้าออกไปให้พ้นเดี๋ยวนี้”มู่เฉิงอวี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก สายตาคมกริบกวาดมองกลุ่มสหายทั้งสามจนซ่งจือหยวนที่ตัวสั่นงันงกอยู่แล้วเกื
ภายในโถงรับรองแขกด้านหน้าของศาลต้าหลี่ บรรยากาศยามสายตึงเครียดขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ภายหลังจากที่เจ้าหน้าที่และอู่จั้วทำการตรวจสอบรอบเบื้องต้น ณ ที่เกิดเหตุ และพบป้ายหยกประดับสลักอักษรตระกูลตกอยู่ข้างกายศพ ซึ่งเมื่อตรวจสอบดูแล้วโยงใยไปถึงคนในตระกูลใหญ่ ทางศาลต้าหลี่จึงได้ส่งคนเร่งรุดไปแจ้งข่าวและเชิญแม่ทัพใหญ่เกาเจิ้นถิง ให้เดินทางมายังศาลต้าหลี่เพื่อตรวจสอบและยืนยันว่าป้ายหยกและการตายนี้มีความเกี่ยวข้องอันใดกับคนในตระกูลเกาหรือไม่แต่เมื่อเจ้าหน้าที่ศาลต้าหลี่เดินทางไปถึงจวนของแม่ทัพเกาและแจ้งจุดประสงค์ เกาเจิ้นถิงที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหลและยังไม่ทราบเรื่องราวใดๆ กลับแสดงท่าทีปฏิเสธและไม่เชื่อถือในทันที“พวกเจ้าพูดเหลวไหลอะไรกัน พบป้ายหยกประจำตระกูลเการึ จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของแม่ทัพใหญ่ตวาดกร้าวขึ้นในห้องโถงจวนตระกูลเกา ขณะที่เขายืนกอดอกจ้องมองเจ้าหน้าที่ศาลต้าหลี่ด้วยแววตาไม่พอใจ เพราะหากพบป้ายหยกประจำตระกูลจริง คนที่ทำตกเอาไว้ย่อมเป็นบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนของเขาแต่ว่าหากเป็นเช่นนั้น บุตรชายเขาไปก่อเรื่อง หรือว่าเป็นผู้โชคร้ายกันเล่า“บุตรชายข้าออกไปเที่ยว
รถม้าประจำตำแหน่งของเฉิงจวิ้นอ๋องควบทะยานฝ่าความเงียบยามเช้าตรู่มาหยุดนิ่งสนิทลงที่ปากตรอกแคบด้านหลังหอสุราชื่อดัง บรรยากาศรอบบริเวณเวลานี้ถูกขึงกั้นด้วยเชือกฟางและป้ายเตือนเขตห้ามเข้าอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มือปราบและเจ้าหน้าที่เวรยามยืนตรึงกำลังคุมเชิงอยู่รอบนอกอย่างเข้มงวด ป้องกันไม่ให้ชาวบ้านหรือผู้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเข้ามามุงดูจนทำลายหลักฐานเมื่อมู่เฉิงอวี้ก้าวลงจากรถม้าและประคองม่านฉือลงมา กู้เฉิน อู่จั้วรุ่นพี่ฝีมือดีแห่งศาลต้าหลี่ที่เดินทางมาถึงก่อนหน้าก็รีบก้าวเข้ามาทักทาย “จวิ้นอ๋อง...”“อยู่ข้างนอกไม่ต้องมากพิธี ข้าพาม่านฉือมาแล้ว พวกเจ้าไปทำงานเถอะ ข้าจะสังเกตการณ์อยู่ตรงนี้แหละ”มู่เฉิงอวี้เอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสายตาคมกราบเหลือบไปมองร่างไร้ลมหายใจที่ยังคงถูกแขวนอยู่บนคานไม้เบื้องหน้า ทันทีที่กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาปะทะเข้ากับโสตประสาท พร้อมกับภาพฉากความตายและร่องรอยบาดแผลอันโหดร้าย ท้องไส้ของอ๋องหนุ่มก็พั่นปั่นป่วนขึ้นมาวูบใหญ่ภาพอดีตอันเลวร้ายที่ฝังใจซัดสาดเข้ามาในหัวจนลมหายใจของเขาเริ












reviews