กำเนิดนิติเวชหญิงแห่งต้าหาน กลิ่นโลหิตใต้แสงโคม

กำเนิดนิติเวชหญิงแห่งต้าหาน กลิ่นโลหิตใต้แสงโคม

ติ๋ง... ติ๋ง...

เสียงหยดน้ำดังสะท้อนภายในห้องชันสูตรที่เงียบสงัดและเย็นเฉียบราวกับสุสาน บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นฟอร์มาลีนที่ชวนแสบจมูก ผสมปนเปกับกลิ่นคาวจาง ๆ ของความตายที่ไม่อาจลบเลือนได้หมดสิ้น แสงไฟนีออนสีขาวโพลนส่องสว่างกระทบร่างไร้วิญญาณบนเตียงสเตนเลสเงาวับ เผยให้เห็นบาดแผลฉกรรจ์ที่ถูกกรีดเป็นแนวยาวกลางหน้าอก รอยแยกของผิวเนื้อสีซีดดูราวกับปากที่อ้ากว้างเพื่อกรีดร้องแต่ไร้เสียง

ม่านฉือ หัวหน้านิติเวชหญิงผู้ปราดเปรื่องยืนนิ่งสนิทอยู่ข้างศพ ร่างเพรียวบางในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาดูขัดกับความสยดสยองเบื้องหน้าอย่างสิ้นเชิง ดวงตาคู่สวยภายใต้หน้ากากอนามัยจดจ้องมองบาดแผลด้วยแววตาที่เรียบเฉย ไร้ซึ่งความหวาดกลัวหรือความเวทนา สำหรับนาง... ความตายมิใช่จุดจบ แต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของ "คำสารภาพ" ที่คนตายฝากไว้ผ่านร่องรอยบนร่างกาย

“เคสนี้คือรายที่สี่... รูปแบบการลงมีดยังคงสม่ำเสมอจนน่าขนลุก” เสียงหวานเอ่ยขึ้นนิ่ง ๆ ขณะที่มือเรียวภายใต้ถุงมือยางสีฟ้าเอื้อมไปหยิบมีดผ่าตัดเบอร์สิบ

นางบรรจงกดใบมีดลงบนผิวเนื้อสีซีดอย่างแม่นยำ น้ำหนักมือที่ลงไปนั้นสม่ำเสมอราวกับเครื่องจักร ม่านฉือกรีดเปิดหน้าอกศพเป็นรูปตัว Y อย่างรวดเร็ว ท่วงท่าของนางสง่างามราวกับศัลยแพทย์มือหนึ่ง ทว่าสิ่งที่นางกำลังวาดอยู่นั้นคือความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นผิวหนัง

“ผู้ตายถูกทำให้เป็นอัมพาตก่อนเสียชีวิต... ดูที่รอยช้ำรอบบาดแผลสิ ฆาตกรจงใจให้เหยื่อยังมีสติรับรู้ขณะที่ถูกรีดเลือดออกจนหมดตัว” นางวิเคราะห์พลางคีบชิ้นเนื้อขนาดเล็กขึ้นมาพินิจ “สารพิษกลุ่มอัลคาลอยด์... ออกฤทธิ์เร็ว คนร้ายไม่ใช่แค่ฆาตกรโรคจิตธรรมดา แต่มันมีความรู้เรื่องสารเคมีและสรีรวิทยาอย่างดีเยี่ยม”

ม่านฉือขยับแว่นสายตา แววตาฉายชัดถึงความมั่นใจ นางรู้ดีว่าคดีนี้กำลังพัวพันไปถึงผู้มีอิทธิพลล้นฟ้า คำสั่งระงับการชันสูตรถูกส่งลงมาถึงโต๊ะทำงานของนางหลายครั้ง แต่สำหรับม่านฉือ ศพไม่เคยโกหก และนางก็ไม่ยอมให้ใครมาปิดปากศพของนางได้

“จดบันทึก... พบเศษดินปนทรายที่มีองค์ประกอบของแร่ควอตซ์สีม่วงในซอกเล็บเหยื่อ ในเมืองนี้มีที่เดียวที่มีแร่ชนิดนี้ คือเขตก่อสร้างรีสอร์ตหรูของเครือข่ายท่านรัฐมนตรี”

นั่นคือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะมัดตัวคนบงการได้อยู่หมัด ม่านฉือถอนหายใจออกมาจาง ๆ จนเกิดฝ้าที่หน้ากาก นางใช้เวลาอยู่ในห้องเย็นแห่งนี้มานานกว่าสิบชั่วโมงจนร่างกายนึกประท้วงความหิว ทว่าความสำเร็จในการปลุกคนตายให้ลุกขึ้นมาพูดได้นั้นมันหอมหวานยิ่งกว่าอาหารมื้อใด

สองชั่วโมงต่อมา... สายฝนยามค่ำคืนเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ราวกับฟากฟ้าพยายามจะชะล้างความโสมมของเมืองใหญ่แห่งนี้ให้สิ้นซาก ม่านฉือขับรถยนต์คันเล็กมุ่งหน้ากลับบ้านด้วยความอ่อนล้า ในกระเป๋าเอกสารข้างกายมีแฟลชไดรฟ์ที่บรรจุรายงานการชันสูตรฉบับสมบูรณ์ ซึ่งนางตั้งใจจะส่งให้หน่วยงานสอบสวนกลางในเช้าวันรุ่งขึ้น

ถนนเส้นเปลี่ยวที่นางใช้เป็นทางลัดกลับบ้านนั้นมืดสนิท มีเพียงแสงไฟหน้ารถที่สาดส่องผ่านม่านฝน ทันใดนั้นเอง รถบรรทุกคันยักษ์ที่ดับไฟหน้าซุ่มอยู่ในเงามืดก็พุ่งออกมาดักหน้าอย่างกะทันหัน

โครม!!

เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกมหาศาลทำให้รถของม่านฉือหมุนเคว้งกลางถนน ก่อนจะพุ่งชนเข้ากับแผงเหล็กกั้นข้างทางจนหน้ารถพังยับเยิน ถุงลมนิรภัยทำงานทันที แต่ม่านฉือก็ยังรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่หน้าผาก เลือดสีแดงฉานไหลซึมลงมาบดบังทัศนียภาพ

นางพยายามจะขยับตัว กระดูกซี่โครงที่หักทิ่มปอดทำให้ทุกลมหายใจเข้าออกเป็นความทรมานที่แสนสาหัส ม่านฉือเห็นเงาร่างของชายชุดดำสามสี่คนเดินตรงเข้ามาหาที่ซากรถ หนึ่งในนั้นถือคานเหล็กขนาดใหญ่ไว้ในมือ

“ฤทธิ์เยอะนักนะ นังตัวดี... ชอบยุ่งเรื่องคนตายนักใช่ไหม งั้นก็ไปคุยกับพวกมันในนรกเลยแล้วกัน!”

เสียงหัวเราะเยาะหยันดังแข่งกับเสียงฝน ม่านฉือมองเห็นใบหน้าของคนร้ายผ่านกระจกที่แตกละเอียด นางจำมันได้... มันคือลูกน้องคนสนิทของนักการเมืองคนนั้น ชายชุดดำง้างคานเหล็กขึ้นสุดแขนก่อนจะฟาดลงมาที่ศีรษะของนางอย่างแรง

ปึก!!

โลกทั้งใบของม่านฉือพลันดับวูบ ความเจ็บปวดที่รุนแรงที่สุดในชีวิตกลายเป็นความรู้สึกชาหนึบ นางรู้สึกเหมือนร่างของตนเองกำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรที่มืดมิดและหนาวเหน็บ กลิ่นคาวโลหิตที่คละคลุ้งในโพรงจมูกคือสิ่งสุดท้ายที่นางสัมผัสได้