جميع فصول : الفصل -الفصل 110

ต่อให้ตอนนี้ข่าวคราวการอาละวาดของฆาตกร "พิพากษาราคะ" จะสร้างความหวาดผวาให้ชาวบ้านเมืองหลวงแคว้นหานจนขวัญหนีดีฝ่อ พอตะวันคล้อยต่ำลงต่างก็รีบปิดประตูหน้าต่างขังตัวอยู่ในบ้านกันจนเงียบเชียบ ทว่ายังมีอีกย่านหนึ่งของเมืองหลวงที่ยังคงคราคร่ำไปด้วยแสงไฟจากโคมแดงละลานตาภายใน “หอจินเฟิง” หอคณิกาอันดับหนึ่งที่มีชื่อเสียงเรื่องความหรูหราและหยาดหยดไปด้วยกลิ่นอายอสรพิษแห่งความสำราญ บรรยากาศบนชั้นบนสุดกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นสุราชั้นดี ควันธูปหอมฟุ้ง และเสียงหัวร่อต่อกระซิกของหญิงคณิกางามสะคราญในห้องส่วนตัวขนาดใหญ่ที่ประดับประดาด้วยม่านมุกและภาพวาดเย้ายวนยั่วกาม กลุ่มชายหนุ่มสี่คนกำลังนั่งเอกเขนกอยู่บนเบาะนุ่มหยุ่น รอบกายรายล้อมด้วยหญิงงามที่คอยปรนนิบัติป้อนสุราและผลไม้ พวกเขาคือทายาทขุนนางตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงที่มีชื่อเสียงเรื่องความเจ้าสำราญและพฤติกรรมอันธพาลกร่างคับฟ้า ได้แก่ ฟ่านอี้หลาน, ไป๋จื่อเซวียน, เกาจิ้งอวี้ และซ่งจื้อหยวนเสียงพิณบรรเลงคลอเคล้าไปกับเสียงหัวเราะเยาะอย่างไม่เกรงกลัวฟ้าดิน“ให้ตายสิ ช่วงนี้เมืองหลวงชักจะน่าเบื่อหน่ายขึ้นทุกที ข้าได้ยินว่าศาลไคเฟิงเพิ่งจะนำระบบสืบสวนประหลาดอะไ

บรรยากาศภายในห้องส่วนตัวของหอจินเฟิงยังคงอวลไปด้วยกลิ่นอายสุราเคล้ากลิ่นกายของสตรีและความมืดมนที่ถูกปัดเป่าให้จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของราตรี แต่สำหรับซ่งจื้อหยวนที่ตัดสินใจสะบัดหน้าหนีและหลบเร้นตัวออกมาก่อนตั้งแต่หัวค่ำ ความอื้ออึงและความมัวเมาเหล่านั้นไม่ได้ช่วยให้จิตใจที่กำลังว้าวุ่นของเขา สงบลงได้เลยร่างโปร่งในอาภรณ์หรูหราก้าวเดินออกมาสู่ความจอแจด้านนอก ย่านเริงรมย์ในยามวิกาลยังคงสว่างไสวไปด้วยแสงสีส้มสลัวจากโคมกระดาษนับร้อยดวงที่แขวนประดับเรียงรายอยู่ตามชายคาของหอคณิกาและโรงเตี๊ยม เสียงบรรเลงพิณดีดสีขับกล่อมเคล้าเสียงหัวร่อต่อกระซิกของเหล่าแขกเหรื่อและหญิงคณิกาดังเล็ดลอดออกมาเป็นระลอก ความมีชีวิตชีวาของเมืองหลวงแคว้นหานในยามนี้ช่างสวนทางกับความอัดอั้นและกังวลใจที่เกาะกุมอยู่ในอกของเขาอย่างสิ้นเชิงซ่งจื้อหยวนกวาดสายตามองหาเกี้ยวหรือรถม้าประจำตระกูลที่ควรจะจอดรออยู่ตามวิสัยปกติ แต่ลืมไปว่าเพราะตัวเขาเองไม่ได้สั่งการหรือนัดแนะบ่าวรับใช้เอาไว้ล่วงหน้า รถม้าประจำตัวจึงมิได้จอดเทียบท่ารอรับ ครั้นจะย้อนกลับไปขอร้องสหาย ความถือดีและศักดิ์ศรีก็ค้ำคออยู่ ประกอบกับความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ ทำใ

ภายในรถม้าคันเล็กของจวนเฉิงจวิ้นอ๋อง แม้จะไม่ได้โอ่อ่ากว้างขวางเท่าคันใหญ่ของมู่เฉิงอวี้ แต่ความสะดวกสบายภายในไม่ได้ด้อย มีเบาะรองนั่งบุด้วยนวมขนสัตว์หนานุ่ม ปูทับด้วยพรมทอมือเนื้อละเอียดที่ช่วยซับแรงกระแทกจากล้อรถยามวิ่งผ่านถนนหินได้อย่างนุ่มนวล แทบไม่รู้สึกถึงความโคลงเคลงเลยแม้แต่น้อยเสี่ยวถงจัดการคาดและผูกถุงเงินกำมะหยี่ใบใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยตำลึงไว้ที่เอวของตนเองอย่างแน่นหนา มือเรียวคอยแตะกระเป๋าเงินข้างลำตัวด้วยความระมัดระวัง“ฮูหยินเจ้าค่ะ ท่านอ๋องเอ็นดูท่านมาก ให้เงินมาตั้งขนาดนี้เชียว ทั้งยังกำชับว่าหากใช้ไม่หมดจะลงโทษบ่าว หากฮูหยินเป็นห่วงบ่าว ก็ซื้อของให้เต็มที่เลยนะเจ้าคะ”ม่านฉือเหลือบมองถุงเงินที่เอวของสาวใช้แวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี นางปรายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถม้าที่เคลื่อนตัวอย่างนิ่มนวลผ่านย่านการค้าสายหลักในฐานะอดีตหัวหน้านิติเวชผู้ผ่านโลกและคดีความมานับไม่ถ้วน นางย่อมไม่ใช่สตรีโบราณหัวอ่อนที่จะมานั่งเหนียมอายหรือเกรงอกเกรงใจอย่างไร้เหตุผล ในเมื่อมู่เฉิงอวี้เปิดช่องให้กว้างขนาดนี้ แถมยังแสดงความโปรดปรานชัดเจน มีหรือที่นางจะปฏิเสธความหวังดีเหล่านี้‘ท่า

แม้เสี่ยวถงจะรีบดึงบานพับฉากกั้นไม้แกะสลักเข้ามาปิดเพื่อตัดรำคาญ ทว่าในยุคสมัยนี้ ห้องพิเศษของเหลาอาหารหาได้มีประตูไม้หนาหนักที่ลงกลอนล็อคได้แน่นหนาอย่างใจนึก มันเป็นเพียงฉากบังตาและบานพับเปิดปิดที่ใช้กั้นเพื่อความเป็นส่วนตัวคร่าวๆ เท่านั้นเมื่อเห็นสตรีท่าทางเย่อหยิ่งในสายตาของพวกเขาทำตัวเชิดใส่แถมยังเมินหน้าหนี มีหรือที่สี่คุณชายผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครจะยอมรามือปล่อยให้พวกนางลอยนวลไปได้ง่ายๆฟ่านอีหลานแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความหมั่นไส้ นัยน์ตาวาวโรจน์ขึ้นด้วยแรงโทสะที่ถูกเมินเฉย เขาเอื้อมมือหนาไปผลักฉากกั้นไม้บานนั้นเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ รอยยิ้มกรุ้มกริ่มระคนดูแคลนฉายชัดบนใบหน้า“เดี๋ยวก่อนสิแม่นาง ทำเป็นตีหน้าเย่อหยิ่งราวกับเป็นฮูหยินผู้สูงศักดิ์ แต่กล้ามาเดินลอยชายแถมยังทำกิริยาจองหองใส่พวกเรา คิดว่าจะหนีพ้นหรืออย่างไร”ไป๋จื่อซวนและเกาสิ่งอู๋ก้าวตามติดเข้ามาถึงด้านในอย่างถือวิสาสะ บรรยากาศภายในห้องพิเศษที่ไม่ได้กว้างขวางนักแคบลงถนัดตาเมื่อถูกล้อมกรอบด้วยบุรุษหนุ่มเจ้าสำราญ ซ่งจือหยวนส่งเสียงหัวเราะหึๆ สมใจอยาก สายตากวาดมองสำรวจทั่วห้องก่อนจะตกลงที่ใบหน้างามล้ำของม่านฉือด้วยคว

สี่คุณชายที่ได้ยินดังนั้นต่างก็พากันชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่ฟ่านอีหลานจะเค้นเสียงหัวเราะลั่นออกมาด้วยความไม่แยแส สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความอวดดีแม้จะเพิ่งโดนกระชากคอเสื้อมาหมาดๆ“ฮ่าๆๆ สามีของนางเป็นใครกัน ทำไม? เป็นเง๊กเซียนฮ่องเต้จุติลงมาหรือไร พวกเราถึงจะต้องกลัวด้วย” ฟ่านอีหลานเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย สลัดแขนหลุดจากการจับกุมแล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “เหยาหมิง ในเมื่อเจ้าก็ยืนยันนักหนาว่านางไม่ใช่ผู้หญิงของเจ้า และไม่ได้เกี่ยวพันอันใดกัน เช่นนั้นก็ถอยไปเสียเถอะ อย่ามาขัดขวางเรื่องดีๆ ของชาวบ้านเลย”พรรคพวกที่เหลือต่างพากันส่งเสียงหัวเราะร่อสมรู้ร่วมคิดอย่างไร้ความเกรงกลัวเหยาหมิงยืนมองท่าทางระรื่นของพวกคนโง่เง่าที่กำลังเดินไปสู่ความตายด้วยสายตาสมเพชเวทนา มือที่กำหมัดแน่นคลายออกช้าๆ เมื่อหูของเขาแว่วเสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยที่กำลังก้าวขึ้นบันไดมาอย่างรวดเร็วมุมปากหยักลึกของหัวหน้ามือปราบหนุ่มกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย ดวงตาคู่นั้นทอดมองผ่านกลุ่มคนพาลไปยังเบื้องหลัง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังดังก้องไปทั่วห้อง“สามีนางไม่ใช่เง๊กเซียนฮ่องเต้หรอก แต่ถ้าพ