All Chapters of กำเนิดนิติเวชหญิงแห่งต้าหาน กลิ่นโลหิตใต้แสงโคม: Chapter 1 - Chapter 10

แแคว้นหาน กาลเวลาและดินแดนที่บิดเบี้ยวไป...ม่านฉือพยายามขยับเปลือกตาที่หนักอึ้ง สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความสากระคายของหน้าดินที่เปียกชื้น และกลิ่นคาวเลือดที่คุ้นเคยเสียจนน่าใจหาย นางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ความเป็นนิติเวชในสายเลือดทำให้สมองเริ่มประมวลผลกลิ่นรอบกายทันทีนางพยายามยันกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ร่างกายทุกส่วนรู้สึกราวกับถูกฉีกทึ้ง ทว่าพอนางลองพยายามขยับนิ้วคลำดูที่แผ่นหลัง กลับพบเพียงรอยถากบาง ๆ เท่านั้น ทั้งที่ความทรงจำสุดท้ายบอกว่าร่างนี้ถูกทำร้ายอย่างรุนแรง นางนั่งงงงวยจับต้นชนปลายไม่ถูก แววตาสับสนจดจ้องมองไปยังซากศพสามร่างที่นอนเรียงรายอยู่เบื้องหน้าท่ามกลางกองเลือดสีเข้มฉับพลันนั้นเอง จิตสำนึกสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ในร่างนี้พลันตีกลับเข้ามาในหัวสมองประดุจภาพวาดที่ถูกสาดด้วยหมึกสีเลือด ภาพของชายฉกรรจ์ในชุดดำนับสิบคนพุ่งออกมาจากป่า เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของสตรีคนหนึ่งดังขึ้น... นั่นคือท่านแม่ที่พยายามโผเข้ามากอดนางไว้ ท่านพ่อม่านเฉิงที่กำลังชักมีดสั้นขึ้นสู้แต่กลับถูกฟันเข้าที่อกอย่างแรงจนทรุดลงไป และภาพที่บีบหัวใจที่สุดคือพี่ชายม่านเหวินที่พยายามกระโจนเข้าใส่คนร้ายเพื่

ภายในห้องรับรองพิเศษในศาลาว่าการ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความเงียบเชียบและตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ศาลาว่าการแห่งนี้ถือเป็นสิ่งปลูกสร้างที่โอ่อ่า หรูหรา และทรงอำนาจที่สุดในเมืองห่างไกลเช่นนี้แล้ว เสากลมถากจากไม้ซุงเนื้อดีทาสีแดงชาดสลักลายมังกรคาบแก้วค้ำยันเพดานสูง โคมไฟระย้าแก้วเจียระไนส่องแสงสว่างไสวสะท้อนกับพื้นหินขัดเงาวับ สิ่งที่โดดเด่นที่สุดในห้องยามนี้ กลับไม่ใช่ความหรูหราของสถานที่ แต่เป็นกลิ่นหอมเย็นฉุนจัดของสมุนไพรและเครื่องเทศชั้นดีจากเมืองหลวงที่อบอวลไปทั่วทุกตารางนิ้ว มันเข้มข้นเสียจนสามารถกลบกลิ่นไออับชื้นจาง ๆ ได้อย่างหมดจดหลังฉากกั้นไม้จันทน์หอมฉลุลวดลายประณีต ปรากฏร่างสูงโปร่งของบุรุษผู้หนึ่งนั่งนิ่งสนิทอยู่บนเก้าอี้ไม้จื่อถานแกะสลัก จวิ้นอ๋อง มู่เฉิงอวี้ เสนาบดีหนุ่มผู้กุมชะตายุติธรรมแห่งศาลต้าหลี่ จ้องมองเอกสารคดีในมือด้วยแววตาเรียบนิ่งดุจผิวน้ำในสระเหมันต์ เรือนร่างสง่างามสมส่วนถูกห่อหุ้มด้วยชุดลำลองผ้าไหมเนื้อดีสีครามเข้ม แขนเสื้อตัดเย็บกระชับตัว แถบผ้าทอประกายล้อแสงไฟอย่างหรูหรา สายคาดเอวแผ่นหยกสลักลายพยัคฆ์เหยียบเมฆาบ่งบอกฐานะอันสูงส่งล้นฟ้าที่แม้แต่ผู้ว่าการม

หลังจากหัวหน้ากองปราบท้องถิ่นสะบัดหน้าหนีหมดความสนใจ ม่านฉือยังคงนั่งสงบสติอารมณ์อยู่มุมห้องโถงกลาง มือเรียวยังคงลูบไล้ฝากล่องเครื่องมือชันสูตรของบิดาเบา ๆ สายตาคู่งามกวาดมองสภาพที่ว่าการอำเภอชายขอบพลางประมวลผลความคิดในหัว‘แคว้นหาน... โลกคู่ขนานที่ไม่มีอยู่จริงในประวัติศาสตร์เดิม แต่กลับมีระบบข้าราชการและการชันสูตรศพที่คล้ายคลึงกัน’นางแอบประเมินสถานการณ์ในใจ แม้หัวหน้ากองปราบจะยอมรับปากว่าจะช่วยฝากฝังให้นางติดขบวนสินค้าของสำนักคุ้มภัยเดินทางเข้าเมืองหลวง ทว่าสายตาดูแคลนรอบกายจากพวกมือปราบท้องถิ่นที่ยังคงจับจ้องมาเป็นระยะ บ่งบอกชัดเจนว่าพวกเขายังคงมองความตั้งใจของนางเป็นเพียงเรื่องตลกขบขันของสตรีที่ไม่เจียมตัว เสียงหัวเราะเยาะและสายตาเหยียดหยามเหล่านั้นดำเนินไปครามครัน แต่หารู้ไม่ว่าอีกไม่นานมันจะถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิงยามนั้น หัวหน้ากองปราบท้องถิ่นผู้ซึ่งลึก ๆ แล้วยังคงหลงเหลือความเวทนาต่อโศกนาฏกรรมของตระกูลม่านอยู่บ้าง เมื่อเห็นหญิงสาวไร้ที่พึ่งนั่งตระหง่านท้าทายสายตาผู้คนอยู่ในห้องโถงนานเข้า ก็ทนความอึดอัดไม่ไหว เขาโบกมือเรียกเจ้าหน้าที่รุ่นเยาว์ผู้หนึ่งให้เข้ามาหา ก่อนจะกระซิบสั

ใบหน้าคมคาย สันกรามเกลาได้รูป และนัยน์ตาเรียวยาวทรงอำนาจของบุรุษที่กำลังกดทับร่างของนางอยู่ในยามนี้ ช่างเหมือนราวกับพิมพ์เดียวกันกับ ‘มู่เฉิงอวี้’ ชายหนุ่มที่เป็นคู่หมั้นและเป็นรักข้างเดียวของนางในโลกก่อนไม่มีผิดเพี้ยนความตกใจประดังประเดประกอบกับสัญชาตญาณที่คิดว่าได้เจอคนคุ้นเคยในต่างโลกอันอ้างว้าง ทำให้นางลืมสิ้นทุกสิ่งรอบกาย ม่านฉือเผยอริมฝีปากที่เพิ่งผละออกจากกันเล็กน้อย ก่อนจะหลุดปากร้องเรียกชื่อที่เคยใช้เรียกเขาในอดีตออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าและแฝงความโหยหาลึกซึ้ง“พี่... พี่เฉิงอวี้... พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน”คำเรียกขานอันสนิทสนมที่หลุดออกจากปากของหญิงสาวมอมแมมในระยะประชิด ทำให้มู่เฉิงอวี้ที่กำลังตกอยู่ในอาการตะลึงงันถึงกับชะงักงันดวงตาหดแคบลง นัยน์ตาที่มักจะเย็นชาดุจน้ำแข็งของเสนาบดีหนุ่มฉายแววระแวดระวังและแปลกใจอย่างปิดไม่มิด คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันทันทีเขาเพิ่งจะเดินทางมาถึงที่ว่าการอำเภอชายขอบแห่งนี้อย่างไม่เป็นทางการหลังจากมีคนแจ้งว่าเกิดคดีฆาตกรรมแบบเดียวกับที่เขาเร่งติดตามอยู่ นอกจากเจ

“ใช่แล้ว... ฮึก คุณชายเพิ่งทำลายความบริสุทธิ์ของข้าเมื่อกี้นี้เองเจ้าค่ะ”ม่านฉือเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แสร้งก้มหน้าลงต่ำจนเส้นผมหลุดลุ่ยลงมาปรกแก้ม ร่างบางสั่นระริกราวกับสตรีที่เพิ่งผ่านค่ำคืนอันบอบช้ำและกำลังเหนียมอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ทั้งที่ในใจของอดีตหัวหน้านิติเวชสาวกำลังแอบหัวเราะร่าอย่างสะใจที่คุมเกมได้อยู่หมัด'จวิ้นอ๋องท่านช่างว่องไวนัก!' เหยาหมิงร่ำร้องในใจด้วยความตื่นตะหนกแกมเลื่อมใส ไม่นึกเลยว่าสหายรักผู้แสนเคร่งครัด พอถึงเวลาจะลงมือเผด็จศึกสตรีกลางที่ว่าการอำเภออย่างอุกอาจเยี่ยงนี้“เลิกพูดจาเลอะเทอะเสียทีเหยาหมิง! เจ้าคิดไปถึงที่ใดกัน!”ในที่สุด เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของมู่เฉิงอวี้ก็ตวาดกร้าวขึ้นมาเพื่อกู้เกียรติยศที่กำลังจะป่นปี้ อ๋องหนุ่มสะกดกลั้นความปั่นป่วนในอก ชายหนุ่มใช้แรงมหาศาลแกะเรียวแขนบางของสตรีเบื้องล่างออกจากลำคอของตน ก่อนจะสลัดกายหยัดลุกขึ้นยืนช้า ๆ พลางจัดแต่งเสื้อคลุมผ้าไหมหรูหราให้เข้าที่ด้วยท่าทางสง่างามดั่งเชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์ทว่า... เสียงโวยวายลนลานของเหย