LOGINPOV: Leandro Oliver MontemayorHindi ako sanay na binabalewala. Tumingin ako sa paligid, ngunit hindi ko nakita si Severino kasama ng grupo. Kumunot ang noo ko. May kakaibang katahimikan sa pagitan namin, na para bang may bagay silang pinag-uusapan na ayaw nilang ipaalam sa akin. Hindi ako sanay sa ganoon. Sa mundo ko, ako ang unang nakakaalam ng lahat—at hindi ako papayag na manatiling clueless.Sa mundo ng negosyo, kapag may gusto akong makuha, pinagpaplanuhan ko iyon hanggang sa maging akin.Sa mundo ni Leandro, walang puwang ang pagkatalo. Kapag may gusto siya, ginagawa niya ang lahat upang makuha iyon. Ngunit si Rosanna ay ibang klase ng hamon—hindi natatakot, hindi nagpapadala, at lalong hindi madaling mapasunod. Habang tinatanggap niya ang laro, hindi niya alam na ang babaeng nais lamang niyang mapaibig ay unti-unting magiging pinakamapanganib na kahinaan ng kanyang puso.Sa mundo ng mafia, hindi sapat ang tapang para manalo. Kailangan mong maging mas matalino kaysa sa kalaban
POV: Rosanna Ysabelle Cortez Dalawang araw na ang lumipas mula nang magkita kami ni Leandro sa rooftop lounge, pero parang hindi pa rin nawawala sa isip ko ang malamig niyang tingin. Akala ko tapos na roon ang lahat, ngunit may kakaibang kutob akong hindi iyon ang huli naming pagkikita. At kung sakaling muli siyang lumapit, handa akong harapin siya—hindi bilang batang minsang nasaktan, kundi bilang Rosanna na hindi na madaling matalo. At sa loob ng dalawang araw na iyon, tahimik ang lahat. Walang Leandro, walang pagtatalo, walang nakakainis na presensiyang gumugulo sa isip ko. Akala ko tapos na ang lahat. Hindi ko alam na ang katahimikang iyon ay panandalian lamang. Dahil sa likod ng payapang mga araw, may isang lalaking unti-unting naghahanda ng unang paggalaw—at ako ang magiging dahilan. Tahimik ang buhay ko. Walang nakakainis na problema, walang hindi inaasahang pangyayari, at higit sa lahat, walang Leandro na gumugulo sa isip ko. Ngunit alam kong hindi magtatagal ang katahim
POV: Leandro Oliver Montemayor Hindi ako sanay na may taong tumitingin sa akin na parang isa akong salot. Karamihan ay umiiwas, gumagalang, o pilit na naghahanap ng paraan para mapalapit sa akin. Pero si Rosanna? Para bang bawat paghinga ko ay isa nang kasalanan. Hindi ko maintindihan kung saan nagmumula ang ganoon katinding galit niya. Karamihan sa mga nakakasalamuha ko ay magalang. Ang iba ay natatakot. “Napansin ko lang, parang weird. Hindi kasama si Severino,” saad ko habang napapailing. Natawa kaming lahat. Simula nang makilala niya ang babaeng taga-probinsya, bigla siyang nanahimik. Dati, siya ang pinakamaingay sa grupo. Ngayon, parang nawawala ang mundo niya kapag naroon ang babae. Halatang patay na patay. Hindi ko maiwasang mapangiti. Mukhang ako naman ang susunod na magiging biktima. Ang iba naman ay pilit na gustong mapalapit. Sanay na akong sinusundan ng mga tingin, hinahangaan, at nilalapitan ng mga taong may sariling pakay. Pero si Rosanna? Kabaligtaran siya ng
Hindi ko alam kung malas lang ba talaga ako o sadyang mahilig akong subukan ng tadhana. Sa dami ng taong maaari kong makasalubong ngayong gabi, bakit siya pa? Si Leandro Oliver Montemayor—ang lalaking matagal ko nang iniiwasan at pilit kinakalimutan. Isang tingin lang sa malamig niyang mga mata, bumalik agad ang mga salitang minsang sumugat sa pride ko. Akala ko sapat na ang pag-iwas para tuluyang mawala siya sa buhay ko. Ngunit tila may ibang plano ang tadhana. Sa bawat hakbang ko, lalo akong inilalapit sa kanya. At sa pagkakataong iyon, alam kong hindi na naman magiging payapa ang buhay ko. Pagkatapos ng halos dalawang oras na tawanan at kuwentuhan kasama ang mga kaibigan ko, nagpaalam muna ako para pumunta sa powder room. Tahimik ang hallway ng rooftop lounge. Tanging mahinang tugtog ng jazz music at ilaw ng lungsod ang kasama ko habang naglalakad. Pagbalik ko, hindi ko inaasahang may makakasalubong ako. Bam! "Aray!" Nabitiwan ko ang cellphone ko nang mabangga ako sa ma
May mga salitang kahit ilang taon na ang lumipas, nananatili pa ring sariwa sa isip. Mga salitang minsang binitawan nang walang pag-iisip, ngunit iniwan sa akin ang sakit na hindi madaling burahin. Hanggang ngayon, naaalala ko pa rin ang tono ng kanyang boses, ang mga matang walang pakialam, at ang mga salitang tumama sa aking pagkatao. Maaaring para sa kanya, isa lamang iyong simpleng sandali na matagal nang nakalimutan. Pero para sa akin, iyon ang araw na natutunan kong hindi lahat ng sugat ay nakikita. At kahit ngumiti ako ngayon, may bahagi sa aking puso na hindi pa rin nakakalimot. May mga salitang mabilis lamang binibitawan, pero mabagal na namamatay sa isip ng taong nakarinig nito. Isang salita lang ay sapat nang baguhin ang paraan ng pagtingin mo sa sarili. Isang pangungusap ang maaaring maging dahilan para pagdudahan mo ang iyong ganda, halaga, at kakayahan. Para sa iba, simpleng biro lamang iyon. Pero para sa akin, naging sugat iyon na matagal kong itinago. Hindi ko naka







