Chapter 3: Ang Taya

POV: Leandro Oliver Montemayor

Hindi ako sanay na may taong tumitingin sa akin na parang isa akong salot. Karamihan ay umiiwas, gumagalang, o pilit na naghahanap ng paraan para mapalapit sa akin. Pero si Rosanna? Para bang bawat paghinga ko ay isa nang kasalanan. Hindi ko maintindihan kung saan nagmumula ang ganoon katinding galit niya.

Karamihan sa mga nakakasalamuha ko ay magalang.

Ang iba ay natatakot.

“Napansin ko lang, parang weird. Hindi kasama si Severino,” saad ko habang napapailing.

Natawa kaming lahat. Simula nang makilala niya ang babaeng taga-probinsya, bigla siyang nanahimik. Dati, siya ang pinakamaingay sa grupo. Ngayon, parang nawawala ang mundo niya kapag naroon ang babae. Halatang patay na patay. Hindi ko maiwasang mapangiti. Mukhang ako naman ang susunod na magiging biktima.

Ang iba naman ay pilit na gustong mapalapit. Sanay na akong sinusundan ng mga tingin, hinahangaan, at nilalapitan ng mga taong may sariling pakay. Pero si Rosanna? Kabaligtaran siya ng lahat. Sa tuwing magtatagpo ang aming mga mata, puro inis ang nakikita ko. Hindi ko alam kung anong ginawa ko para ganoon niya ako kamuhian. At lalo akong naintriga dahil hindi siya natitinag sa pangalan o kapangyarihan ko. Nang hamunin ako ng mga kaibigan ko na mapaibig sa akin ang babaeng iyon, tinanggap ko agad ang taya. Akala ko simpleng laro lang.

Pero si Rosanna Ysabelle Cortez?

Para bang kasalanan ko ang paghinga. Ganoon ako tignan ni Rosanna—parang bawat presensya ko ay nakakairita sa kanya. Hindi ko maintindihan kung saan nagsimula ang galit niya, pero isang bagay ang malinaw: gusto kong malaman ang dahilan. Sa unang pagkakataon, may babaeng hindi naaapektuhan ng pangalan, kapangyarihan, at reputasyon ko. At nakakainis iyon.

Tahimik akong nakatanaw sa city lights mula sa rooftop habang hawak ang baso ng whisky.

Hindi pa rin mawala sa isip ko ang mga sinabi niya. Paulit-ulit iyon sa utak ko na para bang may gustong ipaalala sa akin. Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon katindi ang galit niya. Sa lahat ng babaeng nakilala ko, siya lang ang hindi natitinag sa presensya ko. At ngayon, gusto kong malaman kung ano ang dahilan. Bwiset na bwiset ako sa ganito.

"Mas gusto ko lang umiwas sa mga taong sayang sa oras."

Hindi iyon ang unang beses na may sumagot sa akin nang pabalang. Marami nang nagtangkang hamunin ang pasensya ko, ngunit iba si Rosanna. Hindi takot ang nakikita ko sa kanyang mga mata—puro tapang at galit. Para bang may dahilan siyang kamuhian ako. At sa unang pagkakataon, gusto kong malaman kung ano iyon.

Pero siya lang ang nag-iisang taong mukhang tunay na napopoot sa akin. Sa bawat sulyap ni Rosanna, ramdam ko ang galit na hindi ko maintindihan. Hindi siya natitinag sa pangalan ko, sa yaman, o sa kapangyarihang dala ko. At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, lalo akong naging interesado sa babaeng iyon. Baka kailangan ko lang malaman kung bakit.

"Bakit ang tahimik mo?"

Napalingon ako kay Crisanto na may hawak ding baso. Tahimik niya akong pinagmamasdan, tila may nababasa sa mukha kong ayaw kong aminin. Hindi ko pinansin ang makahulugang ngiti niya at muling sumimsim sa aking inumin. Pero sa loob-loob ko, hindi ko maalis sa isip si Rosanna. Nakakainis. Hindi ko maintindihan kung bakit siya lang ang nakakapukaw ng atensyon ko.

"Wala."

"Hindi mukhang wala."

Lumapit din sina Valeriano, Lucian, at Adriano.

"Aminin mo na," natatawang sabi ni Lucian. "Iniisip mo pa rin si Rosanna."

Hindi ako sumagot.

Nagkatinginan silang apat bago sabay-sabay na natawa. Napailing ako habang pinagmamasdan sila. Alam kong may kalokohang namumuo sa isip ng mga kaibigan ko. Hindi ko inakalang si Rosanna ang magiging topic ng kanilang biruan. Ngunit nang hamunin nila akong mapaibig sa babaeng kinaiinisan ko, ngumisi ako. Tinatanggap ko ang taya. Hindi dahil gusto ko siya, kundi dahil ayokong matalo.

"Ayan!" sigaw ni Valeriano. "Nahuli ka."

"Wala akong iniisip."

"Talaga?" nakangising tanong ni Adriano. "Eh bakit ilang beses ka nang napapatingin sa mesa niya?"

Napabuntong-hininga ako.

"Hindi ko lang maintindihan kung bakit ganoon na lang siya kung makatingin sa akin."

Tumikhim si Crisanto.

"Baka may nagawa ka."

"Wala akong maalala."

Tahimik silang lahat.

Pagkatapos ay nagsalita si Lucian.

"Subukan mong kaibiganin."

Napatingin ako sa kanya. Tahimik siyang nakaupo, ngunit halatang ayaw niyang magpatalo. May kakaibang tapang sa mga mata niya na lalo lamang nagpukaw sa interes ko. Hindi ko alam kung bakit gusto kong subukan ang pasensya niya. Marahil, dahil sanay akong manalo. At ngayon, gusto kong malaman kung kaya ko siyang mapasuko sa simpleng taya.

"Bakit?"

"Para malaman mo."

"Hindi interesado."

"Baka natatakot ka?"

Napangisi ako.

"Ako? Natatakot?"

"Oo."

"Tingnan mo nga ang itsura niya kanina. Wala siyang takot sa'yo."

Tumawa si Valeriano.

"Sa totoo lang, nakakatawa kayong dalawa."

"Bakit?"

"Ikaw ang lalaking kinatatakutan ng halos lahat."

"Tapos may isang babae lang na hindi naaapektuhan."

Napailing ako.

"Hindi ko kailangan ng approval niya."

"Hindi approval."

Ngumisi si Adriano.

"Challenge."

Napataas ang isang kilay ko.

"Anong challenge?"

"Palapitin mo siya."

"Tingnan natin kung hanggang saan ang yabang niya."

Natawa si Lucian.

"Hindi mo nga yata kayang mapa-ngiti si Rosanna."

Mas lalo akong napangisi.

"Madali lang iyon."

"Sigurado?"

"Tatlong buwan."

"Tatlong buwan?" ulit ni Crisanto.

"Sobra pa."

Tumayo ako at inayos ang manggas ng coat ko.

"Kapag gusto kong mangyari ang isang bagay, nangyayari."

Nagpalakpakan silang apat.

"Narinig n'yo 'yan!" ani Valeriano.

"Tanggap na ang hamon!"

"Huwag kang uurong."

Hindi ko sila pinansin.

Sa isip ko, isa lang itong simpleng laro.

Malalaman ko kung bakit galit siya.

At kapag nalaman ko na...

Tapos na.

---

POV: Rosanna Ysabelle Cortez

"Hindi talaga ako makapaniwala."

Napatingin ako kay Bianca habang nasa parking area kami.

"Ano na naman?"

"Si Leandro."

"Ano sa kanya?"

"Tumingin siya sa'yo."

Napairap ako.

"Hayaan mo siya."

"Feeling ko may balak."

Napangiti ako nang bahagya.

"Meron talaga."

Nagulat silang lahat.

"Paano mo nasabi?"

"Kilala ko ang klase ng taong katulad niya."

"Tiwala sa sarili."

"Palaging gustong manalo."

"Tapos kapag may hindi sumusunod sa gusto nila..."

"Mas lalo nilang pinipilit."

Tahimik silang nakinig.

"Kung sakaling lapitan niya ako..."

Ngumiti ako.

"Makikipaglaro ako."

Napakunot-noo si Bianca.

"Anong ibig mong sabihin?"

"Hahayaan kong isipin niyang nananalo siya."

"Saka ko siya bibiguin."

Hindi nila napansin ang malamig kong ngiti.

Baka iniisip ni Leandro na isa lang akong spoiled rich girl.

Hindi niya alam...

Hindi ako madaling utuin.

At lalong hindi ako basta-basta nahuhulog.

Kung laro ang gusto niya...

Sisiguraduhin kong siya ang unang matatalo.

Sa gabing iyon, hindi alam ng dalawa na nagsimula na ang isang tahimik na digmaan.

Isang laro ng pride.

Isang laro ng paghihiganti.

At isang laro na unti-unting sisira sa mga pader na matagal nilang itinayo sa paligid ng kanilang mga puso.