Chapter 4:Unang Paggalaw

POV: Rosanna Ysabelle Cortez

Dalawang araw na ang lumipas mula nang magkita kami ni Leandro sa rooftop lounge, pero parang hindi pa rin nawawala sa isip ko ang malamig niyang tingin. Akala ko tapos na roon ang lahat, ngunit may kakaibang kutob akong hindi iyon ang huli naming pagkikita. At kung sakaling muli siyang lumapit, handa akong harapin siya—hindi bilang batang minsang nasaktan, kundi bilang Rosanna na hindi na madaling matalo.

At sa loob ng dalawang araw na iyon, tahimik ang lahat. Walang Leandro, walang pagtatalo, walang nakakainis na presensiyang gumugulo sa isip ko. Akala ko tapos na ang lahat. Hindi ko alam na ang katahimikang iyon ay panandalian lamang. Dahil sa likod ng payapang mga araw, may isang lalaking unti-unting naghahanda ng unang paggalaw—at ako ang magiging dahilan.

Tahimik ang buhay ko. Walang nakakainis na problema, walang hindi inaasahang pangyayari, at higit sa lahat, walang Leandro na gumugulo sa isip ko. Ngunit alam kong hindi magtatagal ang katahimikang iyon. Sa mundong puno ng lihim, minsan ang unang paggalaw ay hindi nanggagaling sa taong inaasahan mo. At ngayong gabi, may bagong larong magsisimula. Hindi sinabi niya nang araw 'yon, alam ko naman bobo siya! sa huli talo, never win!

Walang Leandro.

Napansin ko rin na hindi kasama si Severino. Parang may bago sa kanya nitong mga nakaraang araw. Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaiba sa kilos niya. Tahimik siyang nakatingin sa paligid na tila may hinihintay. Pinilit kong huwag itong bigyang-pansin, ngunit hindi ko maiwasang maging curious. Ano kaya ang nangyayari? At bakit parang may tinatago siya?

Baka may nililigawan na siya. Napatawa ako nang bahagya sa sarili kong naisip. Palagi naman siyang public kapag may babae siyang gusto, pero ngayon parang may kakaiba. Tahimik siya at parang may tinatago. Napailing ako. “Hanep ah!” bulong ko, pilit na hindi interesado. Pero bakit parang gusto kong malaman kung sino ang babaeng pinagkakaabalahan niya?

So 'yon walang iritasyon.

Walang dahilan para uminit ang ulo ko. Pero sa tuwing sumasagi sa paningin ko si Leandro, parang kusang bumabalik ang mga salitang matagal ko nang gustong kalimutan. Hindi ko siya gusto. Hindi ko siya kailangan. At lalong hindi ko hahayaang guluhin niya ang tahimik kong buhay. Kung gusto niyang lumapit, handa akong ipakita kung gaano ako kahirap suyuin.

Kaya naman nagulat ako nang makatanggap ako ng tawag mula kay Bianca. Hindi ko inaasahang tatawagan niya ako nang ganoon kaaga, lalo na’t alam niyang bihira akong gumising nang maaga kapag walang mahalagang lakad. Agad kong sinagot ang tawag at napakunot-noo sa narinig kong boses niya. May kakaiba sa tono niya—parang may mahalagang balitang hindi na niya kayang hintaying sabihin sa akin.

"Rosie! Huwag mong kalimutan ang charity gala mamayang gabi!"

Napabuntong-hininga ako.

"Oo na. Alam ko."

"Buong business circle ang invited."

Napatigil ako.

"Kasama ba ang Montenegro Group?"

"Oo."

Napapikit ako.

"Perfect."

Tumawa si Bianca.

"Huwag kang mag-alala. Hindi naman siguro kayo magkikita."

Kung alam lang niya...

Parang sinasadya talaga ng tadhana na lagi kaming pinagtatagpo. Eme lang—baka kung ano na naman ang isipin nito. Pero sandali… bakit ako kinikilig? Hindi puwede. Agad kong binawi ang naramdaman ko at napailing. Ew! Rosanna, ano ba? Si Leandro 'yan! Ang lalaking kinaiinisan mo! Hindi ka puwedeng mahulog sa kanya, kahit gaano pa siya kaguwapo.

---

Pagsapit ng gabi, napuno ng mga kilalang negosyante, socialites, at media personalities ang engrandeng ballroom ng limang bituing hotel.

Suot ko ang isang eleganteng emerald green gown na bagay sa aking kutis. Nakalugay ang mahaba kong buhok at simple lamang ang aking alahas.

"Rosanna!"

Lumapit ang ilang kakilala namin ng pamilya.

Nagpalitan kami ng mga bati at maikling usapan.

Normal lang ang lahat.

Hanggang sa bumukas ang pangunahing pintuan.

Agad na napalingon ang halos lahat.

Pumasok ang limang lalaking kilala sa mundo ng negosyo.

Crisanto.

Valeriano.

Lucian.

Adriano.

At si Leandro.

Tahimik silang naglakad, ngunit sapat na ang presensya nila upang maagaw ang atensyon ng buong bulwagan.

Tumingin ako sa paligid, ngunit hindi ko nakita si Severino kasama nila. Bahagyang kumunot ang noo ko. Karaniwang magkakasama sila, kaya nakapagtataka ang pagkawala niya ngayong gabi. Hindi ko alam kung bakit bigla akong nakaramdam ng kakaibang kaba. Pinilit kong balewalain iyon at nagpatuloy sa paglalakad, ngunit hindi ko maiwasang silipin muli ang kanilang direksiyon.

Narinig ko ang mahinang bulungan ng ilang babae.

"Si Leandro..."

"Grabe, ang gwapo niya."

"Bakit parang mas lalo siyang gumagwapo?"

Napailing na lang ako.

Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon na lamang ang paghanga ng lahat sa kanya.

Para sa akin...

Isa lang siyang lalaking may sobrang taas na tingin sa sarili.

---

POV: Leandro Oliver Montemayor

Hindi ko inaasahang naroon si Rosanna.

Pero nang makita ko siyang nakikipag-usap sa ilang bisita, napansin kong iba siya sa alaala ko.

Hindi siya maingay.

Hindi siya nagpapapansin.

Mahinhin siyang ngumiti habang kinakausap ang matatandang negosyante.

Hindi rin siya umaalis sa tabi ng kanyang mga magulang.

Hindi iyon ang inaasahan kong asal ng isang spoiled socialite.

"Bakit nakatingin ka na naman?" bulong ni Valeriano.

"Wala."

"Tigilan mo kami."

Napailing si Lucian.

"Pre, lapitan mo na."

Napabuntong-hininga ako.

"Bahala na."

---

POV: Rosanna

Kasalukuyan akong kumukuha ng fruit punch nang may huminto sa tabi ko.

"Good evening."

Boses pa lang...

Nakilala ko na.

Hindi ko siya agad nilingon.

"May kailangan ka ba?"

"Pwede ba tayong mag-usap?"

Napatingin ako sa kanya.

"Nakakatawa."

"Bakit?"

"Akala ko ba sayang lang ako sa oras mo?"

Bahagyang tumaas ang kilay niya.

"Sinabi mo iyon sa akin."

"At totoo pa rin."

Tahimik siyang tumitig sa akin.

"Kung may nagawa man ako noon..."

"Huwag mo nang ituloy."

Naputol ko agad siya.

"Dahil hindi ko kailangan ng paliwanag."

"Rosanna."

"Hindi ko rin kailangan ng bagong kaibigan."

Ngumiti ako nang peke.

"Enjoy the party."

Tinalikuran ko siya.

Hindi ko nakita ang bahagyang pagkunot ng noo niya.

---

Sa kabilang dulo ng ballroom, pinapanood nina Crisanto, Valeriano, Lucian, at Adriano ang nangyari.

"Talo ka agad," natatawang sabi ni Adriano.

"Hindi pa nagsisimula."

Napangisi si Crisanto.

"Hindi mo yata napapansin."

"Ano?"

"Hindi siya galit dahil mayabang ka."

"Kundi dahil may sugat kang iniwan sa kanya."

Tahimik si Leandro.

Unti-unti niyang nararamdaman na may bahagi ng nakaraan na hindi niya maalala.

At habang pilit niyang hinahanap ang sagot...

Mas lalo lamang lumalalim ang kanyang interes kay Rosanna.

Samantala, hindi alam ni Rosanna na ang simpleng paglayo niya kay Leandro ang lalo pang nagtulak dito na habulin siya.

Dahil may isang bagay na hindi kayang tanggapin ng isang Montemayor.

Ang matalo nang hindi man lang nalalaman kung bakit.

End of Chapter 4