All Chapters of The Ruthless CEO's Forced Wife: Chapter 181 - Chapter 189

PAOLA'S POVNaninikip ang dibdib ko habang inaalala ko lahat ng mga narinig ko sa korte. Ang paghinga ko ay wala na sa normal ang bilis, dahilan para bumilis din ang ritmo ng beeping sound sa monitor sa tabi ko."Wifey, please... calm down," pakiusap ni Raf. Bakas ang matinding kaba at takot sa kaniyang mukha habang sinusubukang abutin muli ang nangangatog ko ng kamay. "Think about the baby in your womb. Dr. Alcantara strictly said you can't be under extreme stress—""Wala kang pakealam!" singhal ko sa kaniya habang nakaturo ang nangangatog kong daliri sa kaniyang mukha. "Wala kang karapatang sabihin sa akin kung ano ang dapat kong isipin o maramdaman!"Natigilan siya. Napaatras siya nang kaunti pero nananatili siya sa tabi ko. Napahikbi na ako sabay marahas na napapikit."Anim na taon, Raf..." panimula ko sa nanginginig kong boses habang tuloy-tuloy sa pagpatak ang luha ko sa aking pisngi. "Anim na taon kong pinaniwalaan ang sarili ko na kailangan kong taguan ka kasi… kasalanan kong

PAOLA'S POVIlang buwan ang mabilis na lumipas matapos ang huling court hearing.Pagkatapos ng nakaka-stress na pangyayari, sa wakas at nalagpasan na rin namin lahat ng iyon. Mabilis na naipanalo ni Raf at Sandoval ang kaso. At syempre sa tulong din ni Atty. Mercer. Bagaman mahaba at nakakapagod ang naging laban sa korte, matagumpay nilang napabagsak lahat ng gawa-gawang ebidensya ng mga Valderama, specifically Andrew Valderama and his associates. They were all sentenced to life imprisonment for corporate fraud, arson, and attempted murder. Yes, may attempted murder dahil minsan na rin pala niyang binalak na ipapatay si Raf at Kyle. Ganoon pala siya kasamang tao. Bawi ang lahat ng ari-arian na ninakaw nila sa Ashford Group, at sa iba pang nabiktima nila. Though, may mga nawala din sa Ashford pero napatunayan na malinis din sila. At si Raf ay tuluyang nalinis ang pangalan niya.Bukod doon, ang pinakamagandang regalo na natanggap naming mag-asawa ay ang mga sumunod na kaganapan sa pami

Ang pangalawa naming interaksyon ay noong lumabas ulit ako sa kuwarto ko para may ibilin sa mga katulong namin. That was one week after that day.Totoong dito talaga siya namalagi. Ipinagamot din siya nina Mommy't Daddy sa family doctor namin. Hindi lang kami nagkakatagpo dahil hindi naman ako lumalabas ng kuwarto ko.Kapag meal time naman ay hindi na siya sumasabay sa amin at hindi ko alam kung bakit. I was heading to our kitchen when I spotted him near the garden area. May hawak siyang hose at dinidiligan niya ang mga bulaklak. Nagdalawang isip pa ako kung lalapitan ko siya pero sa huli ay iyon nga ang ginawa ko.Nakatalikod siya sa gawi ko nang tumayo ako sa hambaan ng pintuan. Gusto ko siyang kamustahin man lang pero ngayon na tanaw ko na siya ay parang kusang tumigil ang mga paa ko sa paglapit ng husto sa kaniya.Muntik na akong umatras at kumaripas ng takbo pabalik sa kuwarto ko nang patayin niya ang hose at napalingon sa akin.Nag-iwas ako ng tingin at inabala ang sarili sa pag

He had this face that made you pause mid-thought. His skin was porcelain-like, but not pale. Just smooth and even. Ang natural niyang magulong hair ay bumagay sa hugis ng kaniyang mukha, lalo na sa matulis niyang panga. Pero sa paraan ng pagtingin niya ako talaga nawindang. His eyes were narrow but intense, almost cat-like in the way they held your gaze. Napakurap-kurap ako nang mapagtanto kong kanina pa pala ako nakatitig sa kaniya. Right. I had come here to say something. But now, I can't even remember what it was."Baka hindi ko na mahintay ang Kuya mo. Uuwi na ako mamaya. Nakapagpaalam na ako sa kanila pero pakisabi pa rin sa kanila na salamat sa lahat."Sa gulat ko sa sinabi niya ay napatayo agad ako. Napalingon din niya sa akin pero muling binalingan din agad ang tapos na niyang banlawan na mga plato."Uwi ka na?"Sinubukan kong hindi magtunog disappointed pero hindi ko na ito nagawang itago iyon sa tono ng boses ko.Mahina siyang tumawa pero tuloy pa rin siya sa pagpapatuyo ng

Nakatayo lang ako habang hinihintay ang pagbalik niya. Mukhang malapit lang din ang tinutukoy niyang locker room dahil wala pang dalawang minuto nang bumalik siya agad sa harap ko."Here," abot niya sa akin sa dalang kulay gray na jacket. “I want to offer you a T-shirt, but I don’t have an extra one. 'Yan na muna ang gamitin mo."Muntik ko ng tanggihan ang offer niya dahil nakakahiya na kung tatanggapin ko pa iyon, pero nang makita ko ang pagkakaseryoso ng mukha niya ay mabilis kong tinanggap ang jacket."T-Thank you. Bukas ay ibabalik ko rin sa’yo ‘to dito.""Hindi na. Day-off ko bukas," mabilis naman niyang tanggi.So he's really working here. Siguro part time lang dahil summer naman ngayon. Summer na umuulan.Napakagat ako sa labi at pinigilan ang bibig na magsalita na muna. I unzipped the jacket and carefully put it on him. Agad akong napayakap sa sarili nang humangin ng malakas. Nasa tapat kasi kami ng pintuan kaya malakas ang naging impact nun sa akin. Napalingon din siya sa ban