All Chapters of เด็กเลี้ยงคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 2/4]: Chapter 101 - Chapter 110

เควินก้าวขาคร่อมโซฟาโดยเขานั่งฝั่งที่ส่วนโค้งต่ำกว่า ค่อย ๆ ประคองให้ร่างนุ่มที่ติดอยู่ด้วยกันให้นั่งไปพร้อมกัน ริมฝีปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ยกยิ้มเมื่อใบหน้าสวยเริ่มเหยเกเพราะความเสียวซ่าน ด้วยเพราะเก้าอี้เป็นหลุมตรงกลาง พอสองคนลงนั่งด้วยกันจึงทำให้ไหลลงไปหากัน และแน่นอนว่ามันทำให้ได้เข้าไปในร่องนุ่มลึกกว่าตอนอยู่บนที่นอน แม่แมวน้อยของเขาพยายามจะกอดคอเขาเพื่อยั้งตัวเองไว้ไม่ให้นั่งลงทับอาวุธอวบเต็มที่ แต่เขาก็ไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น รีบแกะแขนเรียวออกจากต้นคอแล้วดันให้เธอเอนไปด้านหลัง จับท่อนแขนไว้เพื่อไม่ให้เธอได้เกาะตรงไหนยั้งแรงไว้อีก แบบนั้นมันจะไปมันอะไร "คุณเค มันเข้าลึกไป อื้อ.." วิลาสินีร้องคราง พยายามจะดึงแขนออกจากมือหนา ที่เอาแต่ดึงเธอลงไปหาสิ่งแข็งขืนกลางหว่างขาแกร่ง แต่คนใจร้ายก็ไม่ยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระ หนำซ้ำยังขยับเอวดันลำยักษ์เข้ามาอีก จากที่ช้าเป็นจังหวะเนิบนาบก็เร่งจังหวะเร็วขึ้นแรงขึ้นจนตัวเธอเริ่มกระเด้งกระดอนบนตักแข็ง จะใช้ขายั้งตัวเองไว้เขาก็ถ่างขาออก บังคับให้ขาเธอต้องถ่างออกกว้างไปด้วยด้วยเพราะขาสั้นกว่าเขาจึงทำให้เธอเหยียบพื้นไม่ถนัด จนสุดท้ายจึงต้องเอนหลังไปนอนอ่อน

มีการเคลื่อนไหวของบัญชีโซเชียลของคนที่เธอคอยมองหา แต่การเคลื่อนไหวนั้นทำเธอตกใจจนหัวใจแทบวาย เป็นรูปถ่ายของเธอด้านหลังในชุดนักศึกษาหลังจากลงจากรถเมื่อเช้า และคนถ่ายรูปนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นคนตัวโตที่มาส่งเธอนั่นเองที่แอบถ่ายโดยที่เธอไม่รู้ตัว และเมื่ออ่านการบรรยายของรูป ยิ่งทำให้เธอหน้าร้อนวูบวาบไปหมด 'ตัวจริง' แล้วมีสติกเกอร์รูปหัวใจสีแดงต่อท้าย เวลาโพสต์นั้นเมื่อ 5 นาทีที่แล้วนี่เอง "ตัวจริง นี่มันแกนี่นาวิว แหม.. คุณเคทำแบบนี้เป็นด้วย ไม่น่าเชื่อว่าเงียบ ๆ หน้าดุ ๆ จะมีความโรแมนติกด้วยแฮะ" แป้งร่ำอ่านคำบรรยายของรูป ก่อนหันไปพูดกับวิลาสินีพลางผลักไหล่อย่างหยอกล้อจนเพื่อนตัวโอนเอน คบกันมานานย่อมจำด้านหลังเพื่อนอยู่แล้ว เขินแทนเพื่อนที่เห็นรูปเพื่อนไปปรากฏอยู่บนบัญชีโซเชียลของผู้อุปการะของเพื่อน ได้ทั้งเงินได้ทั้งตัวแถมได้ใจคนรูปหล่อร่ำรวยคนนั้น วิลาสินีช่างโชคดี "โรแมนติกอะไรเล่า!" วิลาสินีหันไปผลักแป้งร่ำคืน เงยมองหน้าวาวีกับบอยก็พบว่าทั้งคู่กำลังยิ้มกรุ้มกริ่มแซวเธออยู่ ยิ่งทำให้แก้มเนียนที่แดงอยู่แล้ว ยิ่งแดงลามขึ้นไปยังใบหู ขณะนั้นก็มีความคิดเห็นจากเพื่อน ๆ ของเขาเข้าม

"เพราะหนูเหรอคะ?" วิลาสินีถามเสียงเบา รู้สึกตื้นตันขึ้นมาเมื่อรู้ว่าคนตัวโตทำเพื่อเธอ นี่เธอสำคัญกับเขาขนาดนี้เลยเหรอ "ใช่" "คุณเค.." คำตอบยืนยันสั้น ๆ ของคนด้านบนทำเอาวิลาสินีถึงกับน้ำตารื้น "เพื่อเมีย ผมทำให้ได้" พูดจบเควินก้มลงไปจุมพิตแผ่วเบาที่ริมฝีปากอิ่มอย่างเอาใจ บั้นท้ายก็เกร็งเบียดลำเอ็นไปที่หน้าขาเนียนเพื่อให้มันตื่นขยายเหยียดยาว "ขะ..ขอบคุณนะคะ" วิลาสินีขอบคุณเสียงติดขัด ลำแข็งร้อนผ่าวที่ค่อย ๆ แทรกสาบผ้าขนหนูออกมาโดนหน้าขา ทำให้เธอร้อนวูบวาบไปทั้งตัว "เปลี่ยนเป็นขอบคุณอย่างอื่นได้ไหม ทำให้ผมหน่อย" ผู้บริหารสุขุมแปรเปลี่ยนเป็นชายหื่นกามทันทีที่พูดถึงตรงนี้ เควินเสือกไสให้ลำเขื่องกลิ้งไปมาบนหน้าขาเนียนนุ่มปลุกความกระสันให้แม่แมวน้อยและตัวเอง มือหนาลูบอยู่ที่โหนกเนิน กดท้องนิ้วกลางลงไปร่องกลางนอกเนื้อผ้าผืนบาง พลันน้ำเหนียวก็ซึมออกมาให้เขารู้สึก เธอแฉะเร็วทันใจเขาเหลือเกิน "ทะ..ทำยังไง อื้อ!" วิลาสินีถามกลับก่อนจะเงยหน้าเม้มปากเข้าหากันแน่นเมื่อนิ้วยาวแหวกขอบขากางเกงในเข้าไปทักทายจุดอ่อนนุ่มด้านใน ปลายนิ้วที่เอาแต่บดขยี้จุดอ่อนไหวปากทางรักทำให้เธอเสียวซ่านเกร็งสั่นสะ

"น้องวิว พิมพ์เสร็จหรือยังคะ บอสถามหาแล้ว" หญิงวัยสี่สิบที่เป็นหัวหน้าแผนกชะเง้อไปหาพนักงานฝึกงานที่เธอมอบหมายงานไปให้ "ใกล้แล้วค่ะ อีกนิดเดียว" วิลาสินีเงยหน้ามาตอบหน้าตื่นเมื่อโดนเร่งงาน เฉสายตามามองคนต้นเรื่องก็เห็นเขาอมยิ้มมีเลศนัยให้เธออยู่ เขาต้องตั้งใจเร่งเธอแน่ ๆ "เสร็จแล้วก็เอาเข้าไปให้ผมด้วย" เควินสั่งแค่นั้นก่อนจะหันหลังเดินไปยังประตูห้องทำงาน เขาไม่ได้เจาะจงว่าให้ใครเป็นคนนำเข้าไปให้ แต่พวกพนักงานก็คงจะรู้กันว่าถ้างานอยู่กับใคร คนนั้นก็ต้องเอาเข้าไปให้ ผ่านไปประมาณสิบนาที วิลาสินีก็พิมพ์แผนการโปรโมตเสร็จ เธอจัดการปรินต์ออกมาแล้วเอาใส่แฟ้มที่หัวหน้าแผนกเอามาวางไว้ให้ นักศึกษาฝึกงานคนสวยรีบกระวีกระวาดลุกขึ้นเพื่อที่จะเอางานไปส่ง แต่แล้วก็มีเสียงดังจากโต๊ะข้างหลังดังขึ้นเสียก่อน "วิว ๆ ช่วยดูตรงนี้หน่อยว่าเราพิมพ์ถูกไหม เราไม่เก่งภาษาอังกฤษ ไม่รู้ว่ามีคำผิดบ้างหรือเปล่า" เป็นเสียงของกระแตเพื่อนร่วมฝึกงานคนหนึ่งรั้งวิลาสินีเอาไว้พลางส่งกระดาษที่มีแต่ตัวภาษาอังกฤษเต็มทั้งหน้ามาให้ด้วยท่าทางยัดเยียด กระแตเป็นเด็กทุนของเควินอีกคนที่ได้รับทุนพร้อมกันกับวิลาสินีตั้งแต่สมั

"น้องวิว บอสเรียกแน่ะ เห็นบอกว่างานที่พิมพ์ไปผิดเยอะ" ปานทิพย์หัวหน้าแผนกหันไปบอกกับเด็กฝึกงานหน้าสวยด้านหลัง เมื่อครู่เธอก็แปลกใจอยู่เหมือนกันที่เห็นนักศึกษาอีกคนถือแฟ้มเข้าห้องประธาน แต่เพราะยุ่งกับงานของตัวเองจึงไม่ได้ไต่ถาม "พิมพ์ผิดเยอะเหรอคะ?" วิลาสินีเงยหน้าจากงานที่กระแตฝากให้ทำพลางขมวดคิ้วยุ่งสงสัย เธอมั่นใจว่างานที่พิมพ์ไปไม่มีข้อผิดพลาด แล้วทำไมคนตัวโตถึงบอกว่าผิดล่ะ "กระแต งานที่เราพิมพ์ไปผิดเยอะเลยเหรอ?" ในตอนนั้นเองกระแตเดิมมาถึงแผนกพอดี วิลาสินีจึงได้ถามอย่างกังวลใจ ฟึบ! แต่วิลาสินีก็ไม่ได้คำตอบจากเพื่อน แต่เป็นการกระทำที่ทำให้เธอตกใจเมื่อกระแตกระชากแผ่นกระดาษที่วานให้เธอตรวจคืนไปอย่างแรง และมันก็ทำให้สันกระดาษไปบาดกับเนื้อบางที่ข้อมือขาวจนเกิดแผลเลือดออกซิบ "อ๊ะ!" เสียงร้องอุทานของเพื่อนร่วมรุ่นไม่อาจทำให้กระแตหันมามองได้ เพราะหงุดหงิดและเสียหน้าที่โดนเควินไล่ออกมาแล้วเรียกคนที่เธออิจฉาเข้าไปแทน จึงทำให้กระแตมาลงกับวิลาสินี "น้องวิว! รีบเข้าไปหาบอสสิ อย่าให้ท่านรอนาน" เสียงตะโกนเร่งของหัวหน้าแผนกทำให้วิลาสินีต้องทิ้งเรื่องเจ็บตัวไปก่อน รีบเดินเร็ว ๆ ไปยังประต