All Chapters of เด็กเลี้ยงคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 2/4]: Chapter 111 - Chapter 120

"คุ..คุณเค อื้อ.." วิลาสินีก้มมองหัวเห็ดที่โดนมือหนากดมาขยี้ที่เกสรอ่อนไหวก่อนที่เขาลากลงไปยังทางเข้าคับแคบ มือหนาที่แหวกกางเกงในรีบอ้อมมารั้งสะโพกเธอให้เข้าไปเพื่อที่จะกลืนกินเขา ความคับแน่นปนแสบสันนิด ๆ ในตอนครอบกลืนเขาเริ่มแรกทำให้เธอต้องกันปากล่างแน่น ไม่เคยชินกับท่อนยักษ์ของเขาเลยสักครั้ง มันทั้งแน่นทั้งอึดอัดในช่องท้องไปหมด ความจุกหน่วงเมื่อปลายมนเข้ามาชนที่ผนังมดลูกทำให้เธอต้องรีบใช้สองมือไปเกาะบ่าแข็งเพื่อยั้งตัวไม่ให้ลงน้ำหนักไปทับลำอวบเต็มที่ "ซี้ด.. สุดยอด" เควินครางเสียงกระเส่าก่อนจะใช้มือเกี่ยวต้นคอเล็กให้คนบนตักโน้มหน้ามาใกล้ก่อนจะประจบริมฝีปากใส่ปากอิ่มที่กำลังขบกันแน่นเพราะความเสียวที่เขามอบให้ ส่งลิ้นเข้าไปเลียทักทายริมฝีปากให้เธอเผยออ้าเปิดทางให้ลิ้นเขาได้เข้าไปหาความหอมหวานในโพรงปากน้อย แล้วแม่แมวน้อยก็ไม่ทำให้ผิดหวังเพราะรีบเผยอปากยอมรับเขาในทันที ลิ้นหนาเกี่ยวพันกับลิ้นน้อยอย่างเร่าร้อนโดยเธอก็ให้ความร่วมมือด้วยการจูบตอบเป็นอย่างดี ไฟราคะเรียกร้องให้เควินรั้งกระโปรงทรงเอให้ขึ้นไปขมวดย่นอยู่ที่เอวคอด เปิดเนื้ออวบอิ่มของแก้มก้นเพื่อที่จะได้บีบขยำสะดวกมือ ขณะที่

วิลาสินีเดินออกมาจากห้องทำงานของคนหื่นกามด้วยขาที่สั่นนิด ๆ รู้สึกเหนอะหนะที่จุดความสาวเหลือกำลัง เดี๋ยวคงต้องไปห้องน้ำแล้วทำความสะอาดเสียหน่อยแล้ว โมโหคนลามกในห้องนั้นจริง ๆ ที่เล่นอะไรน่าอายแบบนี้ เด็กฝึกงานคนสวยเดินมาถึงแผนกก็เจอกับปานทิพย์นั่งหน้ากังวลอยู่ที่โต๊ะ พอเห็นเด็กที่รับฝึกชอบมาถึง หัวหน้าแผนกก็รีบลุกมาหาในทันที "เป็นไงบ้าง บอสว่ายังไงบ้าง ไม่เคยเห็นท่านเรียกใครไปสอนด้วยตัวเองเลยสักคน พี่ใจเสียหมดแล้วเนี่ย" ปานทิพย์ถามเร็วอย่างคนใจร้อน ไม่เคยเห็นเจ้านายเรียกพนักงานไปดุหรือสั่งสอนเลยสักครั้ง พอเรียกเด็กที่เธอดูแลอยู่ไปก็รู้สึกหวั่นใจกลัวว่าเจ้านายจะมาเล่นงานเธอด้วยอีกคน "ก็โดนดุนิดหน่อยค่ะแล้วสอนงาน" วิลาสินีตอบเสียงเบาพลางยิ้มแห้ง จะให้บอกได้อย่างไรว่าโดนเขาดุจนขาแข้งอ่อนแรงไปหมด "ไม่เป็นอะไรใช่ไหม ทีหลังก็ทำงานให้รอบคอบด้วยล่ะ" ปานทิพย์ถามเพราะเห็นหน้าวิลาสินีเจื่อน ๆ คงโดนเจ้านายดุไปไม่น้อยถึงได้ทำหน้าแบบนี้ ไม่อยากจะซ้ำเติมให้เด็กใจเสียเลยเอ่ยตักเตือนพอเป็นพิธี "ค่ะ" วิลาสินีรับคำหัวหน้าแผนกเสียงสำนึกผิด ทั้งที่เธอไม่ได้ผิดจริง ๆ ถ้าผิดก็ผิดตรงที่ต้องโกหกนั่นเอง

หลังจากที่วิลาสินีออกไปแล้ว เควินก็ได้เปิดกล้องวงจรปิดผ่านเครื่องคอมพิวเตอร์ของตนซึ่งสามารถดูกล้องทุกตัวได้จากที่นี่ สุดที่รักของเขาบอกว่าได้รับบาดแผลก่อนจะเข้ามาโดนเขาพาเล่นเสียว นั่นก็แสดงว่าเป็นเวลาก่อนหน้านี้ประมาณเกือบหนึ่งชั่วโมง เควินกดเลือกดึงภาพกล้องตัวที่ติดอยู่เหนือแผนกการตลาดที่วิลาสินีฝึกงานอยู่ กดเล่นวิดีโอย้อนหลังไปหนึ่งชั่วโมงก็เห็นว่าเป็นช่วงที่เขาเดินออกไปดูหน้าหวาน ๆ ของเด็กฝึกงานพอดี ขณะที่ตัวเลขการบันทึกภาพเคลื่อนไหววิ่งเดินหน้าไปเรื่อย ๆ สายตาคมก็จ้องดูเด็กทุนคนสุดที่รักที่เห็นได้จากมุมสูง ริมฝีปากหยักได้รูปอมยิ้มเมื่อเห็นนักศึกษาคนสวยขมักเขม้นรีบทำงานที่เขาแกล้งเร่งเอา ไม่นานเขาก็เห็นว่าเธอหยิบแผ่นกระดาษจากเครื่องปริ้นต์ออกมาใส่แฟ้มแสดงว่างานที่เธอได้รับมอบหมายได้เสร็จสิ้นแล้ว ในตอนนั้นเองที่นักศึกษาใจกล้าคนนั้นที่เข้ามาเสนอตัวให้ท่าเขา ทั้งที่ผ่านไปไม่นานแต่เขาก็จำไม่ได้แล้วว่าชื่ออะไรเพราะไม่ได้คิดใส่ใจ ได้ลุกเดินมาหาเด็กของเขา เจ้าหล่อนถือกระดาษมาด้วยก่อนจะยัดเยียดกระดาษใบนั้นให้วิลาสินีโดยวางไว้บนโต๊ะ เห็นทั้งสองคุยอะไรกันสักอย่างเลยทำให้เควินต้องรีบเพิ่

การกระทำของตัวละครต่อไปนี้เลตเขียนขึ้นเพื่อเป็นอรรถรสของเนื้อเรื่อง ในความเป็นจริงอาจจะมีหรือไม่มีแบบนี้ก็ได้ ขอจงใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ ************************ "เดินมานี่" "ค่ะ" กระแตยิ้มหวานพลางเดินเข้าอ้อมด้านข้างโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ใจเต้นระริกที่โดนเควินเรียกให้เข้าไปใกล้ชิดขนาดนั้น "ดู" เควินสั่งเสียงห้วนพลางหันจอคอมพิวเตอร์ไปทางนักศึกษาฝึกงานดูภาพในจอ ถึงจะไม่ชอบใจที่เจ้าหล่อนทำหน้าระรื่นทั้้งที่เพิ่งทำไม่ดีกับคนอื่นไป แต่เขาก็ต้องข่มอารมณ์ไว้ก่อนเดี๋ยวค่อยจัดการทีหลัง "อะไร..คะ?" กระแตถามก่อนจะละสายตาจากใบหน้าหล่อไปยังจอคอมพิวเตอร์ที่ผู้ให้ทุนหนุ่มหันให้ดู ลากเสียงแผ่วท้ายประโยคเมื่อเห็นว่าสิ่งที่เขาให้ดูเป็นภาพวงจรปิดมุมสูงของแผนกที่เธอฝึกงาน โดยเหตุการณ์ที่เห็นนั้นเป็นช่วงที่เธอออกไปจากห้องนี้หลังจากที่โดนผู้ให้ทุนไล่ เธอหยุดเดินตรงโต๊ะวิลาสินีแล้วกระชากแผ่นงานที่ได้ให้เพื่อนร่วมรุ่นช่วยเช็กดู แล้วเดินไปกระแทกก้นลงบนเก้าอี้ทำงานของเธอโดยไม่ได้สนใจวิลาสินีอีก แต่ภาพวงจรปิดยังดำเนินต่อหลังจากนั้น เธอเห็นว่าวิลาสินีได้พลิกข้อมือขึ้นมาดูด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักพลา

หลังเลิกงาน วิลาสินีที่กลัวว่าคนในบริษัทของเควินรู้ความสัมพันธ์ของเธอและเจ้าของบริษัท ได้นัดเจอกับผู้บริหารหนุ่มที่ซุปเปอร์มาเก็ตใกล้ ๆ เพื่อที่จะไปซื้อของสดไว้ไปทำกินกัน เธอไม่ยอมขึ้นรถหรูของผู้บริหารหนุ่มออกจากบริษัท แต่เลือกที่จะเดินออกไปขึ้นรถโดยสารพร้อมกับเพื่อน ๆ แทน ส่วนบอยนั้นได้แยกไปขึ้นรถโดยสารฝั่งตรงข้ามเพราะที่พักไปกันคนละทาง "ทำไมกระแตถึงได้โดนไล่ออกแกรู้ไหมวิว?" ขณะที่นั่งรอรถโดยสาร แป้งร่ำที่เก็บความอยากรู้มาทั้งวันก็ได้เอ่ยถามคนที่น่าจะรู้ดีกว่าคนอื่น เพราะวิลาสินีฝึกงานอยู่แผนกเดียวกันกับกระแตและเป็นหวานใจของคนที่ไล่กระแตออก "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" วิลาสินีตอบไปตามความจริงไม่ได้คิดจะปิดบังเพื่อน เธอก็งงอยู่เหมือนกันที่เห็นอานนท์พากระแตที่ร้องห่มร้องไห้ออกมาจากห้องทำงานของแฟนลับ ๆ ของเธอ อยากจะรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นในห้องนั้นใจจะขาดแต่เธอก็ไม่สามารถเข้าไปถามเขาได้ "เห็นว่าร้องไห้ออกมาห้องคุณเควินด้วยใช่ไหม?" แป้งร่ำถามต่อ เพราะเป็นเรื่องที่โจษจันสำหรับวันนี้จึงทำให้เธอที่ทำงานอยู่คนละชั้นรู้เรื่องไปด้วย อย่าได้ดูถูกความอยากรู้อยากเห็นของมนุษย์เชียวล่ะ "ใช่ ๆ " วิลา