บททั้งหมดของ เด็กเลี้ยงคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 2/4]: บทที่ 1 - บทที่ 10

ณ บ้านแสนสุขหลังเล็กในชุมชมหนึ่งในเมืองหลวง "แม่จ๋า ให้หนูช่วยอะไรไหม?" เสียงเล็กของเด็กสาววัยรุ่นวัย 16 ปี เอ่ยถามมารดาหลังจากที่ตนได้กวาดถูบ้านเสร็จแล้ว ร่างเล็กเดินเข้าไปหาหญิงวัยกลางคนในครัวที่ท่านกำลังจะทำอาหารมื้อเย็นอยู่ "ถูบ้านเสร็จแล้วเหรอ งั้นหั่นผักให้แม่หน่อยจะได้เสร็จเร็ว ๆ พ่อกลับมาจะได้ได้กินเลย" วารีหันมาบอกลูกสาวคนเล็กนามว่า วิลาสินี ก่อนจะหันไปกลับปลาในกระทะต่อ "ปลาทอดหอมจัง" วิลาสินีเดินไปหยุดข้าง ๆ ผู้เป็นแม่ ใบหน้าเล็กชะโงกไปมองปลานิลที่ออกเป็นสีเหลืองน่ารับประทาน สูดลมหายใจเข้าเอากลิ่นหอมเข้าปอดไปด้วย "ของชอบเราล่ะสิ ไป ๆ ไปหั่นผักก่อน" วารียกฝ่ามือดันหน้าผากลูกสาวจอมแก่นไล่ให้เด็กสาวออกห่างจากกระทะที่น้ำมันกำลังเดือดเปะปะ ห่วงว่าน้ำมันจะกระเด็นโดนผิวสวย ๆ ของเธอ "ค่า วันนี้หนูต้องกินข้าวสองจานแน่เลย" วิลาสินีพูดเสียงสดใส ถอยไปประจำยังเขียงไม้แล้วทำการหั่นหัวกะหล่ำปลีที่แม่ได้วางไว้ ขณะที่แม่ลูกกำลังหัวเราะกันอย่างมีความสุข เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของวารีก็ดังขัดจังหวะขึ้น ขณะนั้นเป็นจังหวะที่ปลาทอดได้เหลืองกรอบพอดีเธอจึงได้ทำการปิดแก๊สก่อน "เอาปลาขึ้นพักน

หลังจากนั้นไม่ถึงเดือน โรงเรียนของทั้งสองพี่น้องก็เปิดเทอม เมื่อลูกสาวคนโตเปลี่ยนสถานที่เรียนจึงทำให้ค่าใช้จ่ายลดลงได้จริง ๆ วารีเห็นดังนั้นจึงได้หันไปเปิดร้านเบอเกอรีและเครื่องดื่มเพราะเคยไปเรียนในคอร์สสั้น ๆ แล้ว วารีเริ่มต้นเป็นร้านเล็ก ๆ เพื่อทดลองตลาดดูก่อนเพราะไม่อยากให้เงินทุนที่มีอย่างน้อยนิดต้องหมดไปกับร้าน แต่ปรากฏว่าฝีมือของวารีนั้นเป็นที่นิยมจึงมีผลตอบกลับดี เบเกอรีขายหมดทุกวัน ส่วนเครื่องดื่มก็ขายได้วันละหลายแก้ว ในตอนเย็นหลังเลิกเรียนสองสาวพี่น้องก็จะมาช่วยแม่ขายของและช่วยเก็บร้านเพื่อที่จะได้กลับเข้าบ้านพร้อมกัน "แม่สวัสดีค่า แม่จ๋า วันนี้อาจารย์บอกว่าหนูได้รับทุนเรียนจนถึงระดับปริญญาตรีเลยนะ" พอเข้ามาในร้าน วิลาสินียกมือสวัสดีแม่ก่อนจะบอกข่าวดีแก่มารดาทันทีด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ที่อาจารย์ที่ปรึกษาเพิ่งแจ้งข่าวดีเมื่อช่วงก่อนเลิกเรียน "จริงเหรอ ทำไมถึงได้ล่ะลูก?" วารีเงยยิ้มกว้างดีใจ เพราะตอนนี้ลูกสาวคนเล็กเพิ่งจะศึกษาแค่มัธยมศึกษาปีที่ห้า หากได้ทุนระยะยาวขนาดนั้นก็แสดงว่ารายจ่ายในตอนนี้และระดับอุดมศึกษาของลูกสาวคนเล็ก เธอก็จะไม่ต้องแบกรับไว้เต็มที่ "ทุนที่หนูได้

หลังจากรับประทานข้าวเช้าเรียบร้อย ทั้งวิลาสินีและวิรัศยาพากันเดินออกจากบ้านเพื่อไปขึ้นรถที่ปากซอย วารีจึงได้เดินตามออกมาเพื่อส่งสองพี่น้องที่หน้าประตูรั้วบ้านด้วย และตอนนี้เองที่วิลาสินีได้รู้จักกับแฟนหนุ่มของพี่สาว ทั้งเธอและแม่ต่างกันตกใจและตื่นเต้นที่จู่ ๆ แฟนของวิรัศยาก็มาปรากฏตัวโดยไม่มีสัญญาณล่วงหน้าอะไรเลย หนำซ้ำแฟนของพี่สาวยังเป็นชายหนุ่มลูกครึ่งยุโรปเอเชียซึ่งนึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าคนทั้งได้ไปรู้จักและคบกันตอนไหน จนเธอและแม่ต้องซักไซ้กันเป็นอย่างหนักว่าเขาทั้งคู่เจอกันได้อย่างไร และก็ได้คำตอบว่าเป็นตอนที่พี่สาวของเธอได้ไปทำงานช่วงที่รอมหาวิทยาลัยเปิดเทอมที่ทำให้ทั้งคู่เจอกันและได้คบกันตอนนั้น และยิ่งที่น่าตื่นเต้นกว่านั้นก็คือแฟนของพี่สาวของเธอยังเป็นเจ้าของโรงแรมที่พี่สาวคนสวยของเธอจะไปฝึกงานเสียด้วยนั่นทำให้เด็กสาวรู้ว่าแฟนของพี่เธอรวยไม่ใช่เล่นเลย "แฟนพี่หวานหล่อมากเลยนะคะ ไม่คิดว่าจู่ ๆ พี่หวานจะมีแฟน หนูไม่เคยเห็นพี่หวานคุยโทรศัพท์หนุงหนิงกับใครเลย" วิลาสินีมองตามท้ายรถยนต์คันใหญ่ที่วิรัศยานั่งไปขณะที่พูดกับมารดา ที่ผ่านมาไม่เคยพี่สาวขอแม่ไปเที่ยวข้างนอกเลยสักครั้ง

"เชิญนั่งครับ" ภูผาลุกขึ้นแล้วเดินมาดึงเก้าอี้ตำแหน่งฝั่งตรงข้ามที่เขานั่งให้กับวารีได้นั่ง วิลาสินีจึงได้เลือกนั่งยังเก้าอี้ตัวติดกับแม่ของเธอส่วนวิรัศยานั้น ว่าที่เจ้าบ่าวของเธอได้ดึงเก้าอี้ตัวติดกับที่นั่งของเขาให้ และยังช่วยประคองให้คนที่ตั้งครรภ์อ่อนนั่งด้วยความทะนุถนอม ใช่แล้ว ตอนนี้พี่สาวของวิลาสินีได้ตั้งครรภ์ได้ประมาณสองเดือนแล้ว "ทานกันเลยครับ" ภูผาเอ่ยขึ้นกับคนร่วมโต๊ะก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ของตน เอื้อมมือไปตักอาหารที่ว่าที่เจ้าสาวชอบมาใส่จานให้กับดวงใจของเขา จากนั้นทั้งหกคนก็ร่วมกันรับประทานอาหารไป มีบ้างที่จะพูดคุยกันเพื่อไม่ให้บรรยากาศในโต๊ะเงียบเกินไป "เห็นหวานเล่าให้ฟังว่า วิวได้รับทุนเรียนดีเหรอครับ?" ภูผาหันไปชวนน้องเมียคุยหลังจากที่คุยกันมาได้สักระยะ "ค่ะ ได้มาตั้งแต่หนูอยู่มอห้าแล้วค่ะ" วิลาสินีตอบพลางยิ้มให้กับพี่เขย ขณะนั้นเอง หางตาของเด็กสาวได้เห็นว่าชายคนที่นั่งข้าง ๆ ภูผาได้มองมาทางเธอ เมื่อหันไปสบตากับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนก็พบว่าเขาคนนั้นมองเธอด้วยความสนใจอย่างโจ่งแจ้ง และเขาก็มองอยู่อย่างนั้น จนเธอไม่กล้าที่สบตาต่อจึงได้หลุบตามองยังจานอาหารบนโต๊ะแทน "แล้วก็

แล้วเควินก็ทำอย่างที่พูดไว้ ที่ว่าจะดูแลวิลาสินี เพราะตลอดที่นั่งเรือไปชมเกาะเขาจะคอยอยู่ใกล้ ๆ เด็กสาวตลอด ถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะคุยไม่เก่งแต่การที่มีคนอยู่เป็นเพื่อนทำให้เด็กสาวรู้สึกไม่แปลกแยกในคณะทัวร์กลุ่มนี้ "เอาล่ะครับ ตรงนี้จะเป็นสถานที่ที่จะดูปะการังนะครับ ท่านที่มีอุปกรณ์แล้วดูตัวอย่างการใช้งานจากไกด์ของเรานะครับ" พิภพพูดขึ้นก่อนจะร่วมสาธิตการใช้อุปกรณ์ดำน้ำตื้นให้นักท่องเที่ยวได้ดู "ใส่ได้ไหม?" เควินไม่ได้สนใจเสียงของผู้บรรยาย เขาสนใจเฉพาะผู้หญิงข้างกายเท่านั้น "เหมือนจะหลวมไปหน่อยค่ะ" วิลาสินีตอบแล้วดึงหน้ากากดำน้ำออกจากศีรษะเพื่อที่จะทำการปรับให้พอดีกับศีรษะตน "ผมทำให้ ถือให้ผมหน่อย" เควินดึงหน้ากากดำน้ำของเด็กสาวมาก่อนจะยื่นของตนใส่มือน้อยเพื่อฝากเธอถือไว้ในตอนที่เขาต้องปรับสายรัดของหน้ากากเพียงไม่กี่นาที ชายหนุ่มรูปหล่อตัวโตก็ทำการปรับสายขยับเข้า โดยกะว่าคงจะพอดีกับศีรษะน้อยของเด็กสาวที่เขาดูแลอยู่ "มาครับลองดู" เควินเอ่ยพร้อมกับขยับไปยืนซ้อนหลังของวิลาสินี ยกหน้ากากขึ้นสวมศีรษะอย่างถือวิสาสะ เพื่อที่เขาจะได้ดูว่าสายรัดนั้นพอดีกับศีรษะเธอหรือไม่ "พอดีไหมครับ?" สาย