All Chapters of เด็กเลี้ยงคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 2/4]: Chapter 121 - Chapter 130

"คุณเค ไม่เอาแบบนี้.." วิลาสินีขอร้องเสียงสั่นน่าสงสาร เธอทำตรงข้ามกับคำสั่งของเขาด้วยการเกร็งต้นขาหนีบใบหน้าคมแน่นเมื่อถูกลมหายใจอุ่นพ่นใส่จุดสงวน แต่แล้วเธอก็ต้องแยกขาออกตามคำบัญชาเมื่อคนหื่นหันหน้าเอาคางที่มีตอหนวดขึ้นมาถูต้นขาด้านใน มันให้ความรู้สึกทั้งจั๊กจี้ทั้งรวดร้าวระคนเสียวสยิวปนเปกันไปหมด และนั่นก็ทำให้ร่างกายตอบสนองโดยการปล่อยกลิ่นความกระสันออกมาพร้อมกับน้ำเหนียวหนืดที่จุดสืบพันธุ์ "บอกไม่เอาแล้วอย่ามาครางให้ได้ยิน" เควินว่าให้หญิงสาวก่อนจะก้มลงไปยังจุดบอบบางที่เอาแต่ปล่อยกลิ่นฟีโรโมนล่อให้ชายฉกรรจ์ตกหลุมสวาท ส่งลิ้นสากออกไปทักทายเกสรกลางกลีบดอกไม้เนียน กระดกลิ้นระรัวหยอกล้อติ่งเล็กสลับกับดูดดึงจนเต่งตึงขึ้นคาปาก สองมือคอยดันสะโพกอิ่มที่เอาแต่กระถดถอยหนีเรียวลิ้นเขา เหลือบตาขึ้นไปมองก็เห็นว่าแม่แมวน้อยเม้มปากกลั้นเสียงครางไว้จึงได้ออกแรงขยี้ลิ้นให้แรงขึ้น ดูสิว่าจะกลั้นเสียงได้นานเท่าไร "อื้อ!" วิลาสินีเม้มปากแน่นครางในลำคอ เงยหน้าขึ้นจนสุดจนด้านบนศีรษะตั้งอยู่พื้นโซฟานุ่มเมื่อรู้สึกทรมานตรงจุดที่โดนระราน ถูส้นเท้าทั้งสองข้างลงบนแผ่นหลังหนาในตอนที่เขาเพิ่มแรงทรมานจุดควา

"อือ คุณเค.." วิลาสินีครางชื่อคนด้านบนเสียงสั่น มือน้อยสอดเข้าไปในกลุ่มผมสั้นแล้วคลึงด้วยอารมณ์เคลิบเคลิ้ม มืออีกข้างก็โอบท้ายทอยแข็งแล้วกดลงให้ใบหน้าหล่อจมลงไปในก้อนอกหยุ่น สะโพกผายขยับเบียดเข้าหาสะโพกแกร่งให้ลำยักษ์ได้ชอนไชเข้ามาลึกถึงข้างในสุด ความกระสันของอารมณ์ทำให้ร่างกายได้เร่งปล่อยน้ำเหนียวหนืดออกมาเป็นระยะ จนเกิดความรู้สึกเหนอะหนะที่บริเวณง่ามขาไปหมด "เสียวเหรอ?" เควินถามเมื่อดึงปากออกจากยอดถันสีสดแล้ว เงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าสวยที่กำลังแดงซ่านเพราะการปรนเปรอของเขา ห่อปากสูดลมเข้าปากเมื่อจังหวะกดลำแข็งเข้าไปจนมิดโคนและโดนโพรงแคบกระตุกทักทาย ผู้อุปการะหนุ่มจึงรีบยกตัวให้ลอยเหนือร่างขาวเนียนเพื่อที่จะได้โยกสะโพกได้เต็มที่ เขาสาวลำอวบออกจนเกือบสุดแล้วกระแทกกลับเข้าไปในตัวเด็กเลี้ยงสุดที่รักเต็มแรงอย่างนึกมันเขี้ยว เสียงดับบับเกิดขึ้นพร้อมกับเสียงครางหวานทำให้เขาต้องเร่งจังหวะเพื่อที่จะได้ฟังเสียงครวญครางแสนหวานถี่ขึ้น "อ๊ะ อ๊ะ" วิลาสินีอ้าปากค้างครางเสียงสั่นที่จุดอ่อนไหวด้านในโดนกระตุ้นอีกครั้ง แรงกำหนัดทำให้เธอต้องตวัดเรียวขาทั้งสองข้างไปเกี่ยวรอบบั้นท้ายแกร่งเพื่อไม่ให้จุดคว

ก๊อก ๆ กำปั้นเล็กยกเคาะประตูขออนุญาตเมื่อเดินมาหยุดหน้าประตูบานใหญ่"เข้ามา"วิลาสินีถอนลมหายใจรวบรวมกำลังใจเมื่อได้ยินเสียงคุ้นหูแต่ดุดัน เสียงของเขานั้นห้วนบ่งบอกว่ากำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่ก่อนที่เธอจะเปิดประตูเข้าไป "คุณเคเรียกหนูทะ..(ทำไม)" วิลาสินีหยุดยืนกลางห้องมองใบหน้าหล่อบูดบึ้งพลางเอ่ยถามเรื่องธุระที่เขาเรียกเธอเข้ามา "มาตรงนี้" แต่วิลาสินีพูดไม่ทันจบประโยคคนตัวโตก็กระแทกเสียงสั่งดังจนเธอเริ่มจะหวั่นใจ ผู้บริหารหนุ่มหมุนเก้าอี้ทำงานที่เขานั่งอยู่หันข้างให้โต๊ะทำงาน หน้าขาแกร่งหันออกไปจากใต้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาหันมาแล้วใช้สายตาคมกริบกดดันให้เธอเข้าไปหาแบบใกล้ชิด ร่างอรชรในชุดนักศึกษาจึงเดินอ้อมด้านข้างโต๊ะทำงาน เข้าไปหาตามคำบงการของคนตัวโต เมื่อเดินไปอยู่ในรัศมีช่วงแขนเธอก็ต้องใจหายวูบเมื่อมือแกร่งเอื้อมมาจับท่อนแขนแล้วฉุดกระชากให้เธอเสียหลัก เซให้ไปนั่งหันข้างบนตักแกร่ง พลันเอวคอดของเธอก็โดนอ้อมแขนแข็งแรงตวัดโอบรัดอย่างเร็วไวโดยที่เธอไม่ทันให้เธอได้ตั้งตัว ฟอด.. จมูกโด่งกดลงบนแก้มเนียนเต็มแรงและรวดเร็ว สูดเอากลิ่นหอมหวานของเนื้อสาวสะพรั่งเข้าปอดด้วยความชื่นใจ

ประกาศกร้าวจบ ผู้บริหารก็หันมาหานักศึกษาข้างตัว "เกิดเรื่องแบบนี้แล้ว จะทำงานที่เดิมหรือจะเข้าไปทำกับผมในห้อง" เควินถามความต้องการของคนตัวเล็ก บางทีการเกิดเรื่องที่ทำให้ลำบากใจ เธออาจจะไม่อยากอยู่ที่เดิมก็ได้ "ทำที่เดิมดีกว่าค่ะ" วิลาสินีตอบ คุณปานทิพย์หัวหน้าแผนกและรุ่นพี่ในแผนกก็ใจดีกับเธอ คอยสอนงานเป็นอย่างดี เธอจึงไม่มีความลำบากใจที่จะอยู่ที่เดิม การเข้าไปอยู่กับเขาในห้องเสียอีกที่จะให้เธอเกิดการแบ่งแยกกับพวกเขา "ตามใจเธอ" เควินยอมรับการตัดสินใจของสุดที่รักอย่างไร้การหงุดหงิดหรือขุ่นเคือง การที่ได้เปิดเผยสถานะออกไปทำให้เขาสบายใจสุด ๆ อยู่แล้ว เธอจะอยู่นอกห้องหรือเข้าไปอยู่กับเขาในห้องถ้าเขาอยากฟัดเธอก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป "ผมฝากด้วยนะคุณปานทิพย์ สอนงานหรือให้งานแฟนผมอย่างที่เคยทำเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจผม" เควินหันไปพูดกับหญิงวัยกลางหัวหน้าแผนกที่หวานใจเขาขอทำงานกับเธอต่อ เขาก็ไม่อยากปิดกั้นการเรียนรู้ของคนตัวเล็ก ให้เธอทำแผนกเดิมก็ดีเหมือนกันจะได้เรียนรู้งานได้หลากหลายกว่าทำกับเขา เพราะบางทีทำตรงนี้ก็ต้องไปติดต่อกับหลายแผนก คนตัวเล็กจะได้เรียนรู้งานจากตรงนี้ "ได้ค่ะบอส สบาย

เมื่อรับประทานอาหารกันเสร็จ ทั้งหกคนก็ต้องข้ามถนนกลับบริษัท ถึงแม้หน้าบริษัทจะไม่มีสะพานลอยแต่ก็ยังมีทางม้าลายและสัญญาณไฟสำหรับคนข้าม จึงทำให้การข้ามถนนไม่ค่อยลำบากเท่าไรนัก แต่ถึงอย่างนั้นขณะที่รอสัญญาณไฟข้ามถนน เควินก็เอื้อมมือไปจับมือนุ่มของแฟนไม่ลับของตนมากุมไว้เพื่อที่จะพาเธอเดินข้าม ไม่สนสายตาและรอยยิ้มของบรรดาเพื่อน ๆ ของแม่แมวน้อย ว่าพวกนั้นจะทำตาระยิบระยับหรือสะกิดกันอย่างขวนเขินเพียงใดที่เห็นการกระทำนี้ แล้วเขาจะสนทำไมก็ในเมื่อตอนนี้เขาไม่ต้องกลัวว่าแม่แมวน้อยจะโกรธการแสดงโจ่งแจ้งของเขา จะทำหวานหรือแสดงความเป็นเจ้าของหรือแสดงความห่วงใยต่อเธอ เขาก็ทำได้เต็มที่แล้ว วิลาสินียอมให้อุ้งมืออุ่นจับจูงจนข้ามถนนเรียบร้อย แต่พอข้ามมาแล้วผู้บริหารหนุ่มกลับไม่ยอมปล่อยมือเธอเสียที เขาจับมือเธอจนจะถึงประตูทางเข้าบริษัทอยู่แล้ว "คุณเคคะปล่อยมือหนูได้แล้ว" วิลาสินีกระซิบพลางพยายามดึงมือออกจากมือแกร่ง แต่เขาก็ยิ่งจับแน่นกว่าเดิมจนเธอไม่สามารถจะดึงมือออกจากพันธนาการของเขาได้ "ไม่อยากปล่อย" ชายตัวโตเอ่ยอย่างเอาแต่ใจพลางยิ้มอ่อนที่มุมปาก การมีตัวตนให้ความสบายใจอย่างบอกไม่ถูก "คนมองกันใหญ่