All Chapters of เด็กเลี้ยงคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 2/4]: Chapter 81 - Chapter 90

"เพื่อนคนอื่นไปไหนหมดถึงได้มาเดินกับผู้ชายกันสองคน?" เควินถามขึ้นโดยที่ไม่ได้หันมามองหน้าคู่สนทนา ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงมองตรงไปข้างหน้าราวกับว่ากำลังตั้งสมาธิขับรถ ทั้งที่ความจริงนัั้นรถกำลังจอดติดไฟแดงอยู่ เพราะความหงุดหงิดที่เห็นคนข้าง ๆ ไปทำท่าสนิทสนมกับนายคนนั้น แล้วเมื่อครู่ก็ยังไปร่ำลาราวกับอาลัยอาวรณ์ ทำให้ผู้บริหารหนุ่มพานเคืองหญิงสาวไปหมด ไม่แม้จะหันไปมองใบหน้าสวย "กลับกันหมดแล้วค่ะ" วิลาสินีตอบด้วยใบหน้ายิ้มอ่อน ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าคนตัวกำลังหงุดหงิดเรื่องอะไรอยู่ ถ้าหากเขารู้ความจริงว่าอะไรเป็นอะไร เขาจะรู้สึกอย่างไรนะ "ยิ้มทำไม?" เควินหันไปเจอรอยยิ้มหวานพอดี เขาผู้กำลังอยู่ในอารมณ์ขุ่นเคืองจึงได้หงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม เธอทำเหมือนกำลังยิ้มเย้ยเขาอยู่อย่างไรอย่างนั้นหงุดหงิดชะมัด! ในตอนนั้นเองที่ไฟแดงเปลี่ยนเป็นไฟเขียวพอดี เท้าใหญ่จึงกระแทกไปที่คันเร่ง ด้วยเครื่องยนต์ทรงประสิทธิภาพของรถหรู ก็ทำให้รถพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วกว่ารถที่จอดติดไฟแดงด้วยกันออก "คุณโมโหอะไรหนูหรือเปล่าคะ?" วิลาสินีที่นั่งหลังติดเบาะเนื่องจากรถได้กระชากตัวออกด้วยความเร็วจึงได้ถามขึ้น ทั้งที่เธอก

จนถึงตอนนี้เป็นเวลาสามสัปดาห์แล้วที่เควินได้เดินทางไปยังดินแดนห่างไกล แต่เขาก็ไม่ให้คนทางนี้ต้องทนคิดถึงมากนักเพราะเขาจะโทรทางไกลมาหาแทบจะทุกวัน จะเว้นไปบ้างก็เป็นตอนติดพันการประชุม จนโทรมาไม่ทันที่วิลาสินีเข้านอน เพราะเวลาที่อังกฤษจะช้ากว่าประเทศ 6 ชั่วโมง หากว่าเควินเลิกประชุมประมาณหนึ่งทุ่ม ที่นี่ก็จะเป็นเวลาตีหนึ่งเข้าแล้ว วันนั้นทั้งคู่ก็จะไม่ได้ยินเสียงของกันและกัน ปกติเควินจะไม่ค่อยเล่นโซเชียล ด้วยเพราะไม่ค่อยมีเวลาและเขาไม่ได้สนใจโลกออนไลน์เท่าไรนัก แต่ตั้งแต่ที่ต้องห่างจากวิลาสินี เขาก็จะถ่ายรูปลงบ้าง แต่ไม่ใช่รูปตัวเองแต่จะเป็นสิ่งของรอบตัว อย่างเช่นรูปคีย์บอร์ดที่โต๊ะทำงาน ถ้วยกาแฟ หรือจะเป็นวิวผ่านกระจกห้องทำงาน เป็นการคล้ายจะรายงานตัวกับคนตัวเล็กว่าเขาทำอะไรบ้างในแต่ละวัน พอวิลาสินีเห็นโพสต์นั้น ๆ ก็จะเคลื่อนไหวโดยการกดเลิฟ เท่านี้ทั้งคู่ก็ได้คุยกันผ่านโลกโซเชียลแล้ว วันนี้เป็นอย่างเช่นทุกวัน ที่เมื่อวิลาสินีได้รับประทานอาหารเย็นและอาบน้ำอาบท่าเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็จะมานั่งบนเตียงพิงหลังกับพนักเตียงนอน เลื่อนโทรศัพท์รอคนทางโน้นโทรมา ด้วยใจนั้นก็หวังว่าจะได้เห็นการโพส

วันรุ่งขึ้น "วันหยุดยาวแบบนี้จะไปไหนกันเหรอ?" แป้งร่ำถามขึ้นในตอนที่กลุ่มเพื่อนกำลังเดินไปโรงอาหารเพื่อนรับประทานอาหารกลางวัน วันนี้เป็นวันศุกร์ แล้วพรุ่งนี้ก็เป็นวันเสาร์และเป็นวันหยุดเนื่องในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา วันจันทร์จึงเป็นวันหยุดชดเชย วันอังคารและวันพุธวิชาที่กลุ่มพวกเธอลงเรียน อาจารย์ก็แจ้งว่าจะไปสัมมนา จึงทำให้ห้าวันนี้เป็นวันพักผ่อนของนักศึกษาที่ลงทะเบียนเรียนวิชาเหล่านั้น "ฉันไม่ได้ไปไหน น่าจะอยู่บ้านแหละ" วาวีตอบ "เรากลับบ้านน่ะ พอดีพี่สาวมาเยี่ยมบ้านเลยจะมีการฉลองนิดหน่อย" บอยให้คำตอบด้วยอีกคน "ฉันอาจจะไปหาแม่ แต่ช่วงนี้เหนื่อย ๆ ก็อาจจะอยู่แต่ในคอนโด" วิลาสินีตอบเพื่อนแบบแบ่งรับแบ่งสู้ด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงไร้ซึ่งความกระฉับกระเฉงอย่างที่เคยเป็น ไม่ให้เธอเป็นอย่างนี้ได้อย่างไร ก็เมื่อคืนหลังจากที่เควินวางสายไปแล้ว เธอก็นอนร้องไห้เสียใจระคนน้อยใจอยู่เป็นนานสองนาน จนผล็อยหลับไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ "ไปเที่ยวบ้านฉันไหมแก ที่วัดแถวบ้านมีงานวัดสองวันสองคืนเลย ไปไหม ๆ " แป้งร่ำเอ่ยชวน เห็นอาการเศร้าสร้อยของเพื่อนในวันนี้เธอไม่อยากให้เพื่อนอยู่ตามลำพังสักเท่าไร ไม่รู้

สองวันต่อมา แม้ตอนนี้จะเป็นเวลาบ่ายสามโมง แต่ทว่าย่านธุรกิจแถวใจกลางเมืองนี้รถก็ติดแทบจะทุกวัน ทำให้ผู้โดยสารหนุ่มในรถแท็กซี่ถึงกับนั่งกระสับกระส่าย ที่รถติดอยู่ตรงนี้มาครึ่งชั่วโมงแล้ว ทั้งที่มองเห็นคอนโดอยู่ตรงหน้าแต่รถก็ไม่ขยับเข้าไปใกล้เสียที "จอดตรงนี้ก็ได้ครับ เดี๋ยวผมเดินไปเอง" เควินตัดสินใจที่จะลงเดินก่อนจะถึงคอนโดประมาณหกร้อยเมตรเพื่อที่จะเดินไปเอง แม้แดดจะแรงจัด แต่ว่าไฟในอกของเขานั้นร้อนระอุมากกว่า อยากจะเจอคนที่อยู่ในคอนโดจะแย่ สองวันที่ผ่านมา ไม่ว่าเขาจะโพสต์รายงานตัวในโลกโซเชียลกี่โพสต์ต่อกี่โพสต์ แต่ก็ไร้การเคลื่อนไหวจากแม่แมวน้อย ยิ่งการโทรกันยิ่งแล้วใหญ่ เพราะไม่ว่าเขาจะโทรมากี่สิบกี่ร้อยสาย เธอก็ไม่ยอมรับสาย นึกโมโหอยู่ครามครันว่าไปทำอะไรให้โกรธนักหนา เธอถึงได้ทำตัวไร้เหตุผลเช่นนี้ ภาพชายหนุ่มตัวสูงใหญ่ใบหน้าออกไปทางคนยุโรปเดินหิ้วกระเป๋าเดินทางอยู่บนฟุตบาท แผ่นหลังมีเหงื่อซึมเปรอะเสื้อเป็นวงกว้างดึงดูดให้มอเตอร์รับจ้างที่ขับผ่านต้องจอดซักถามเพราะคิดว่าเขาเป็นนักท่องเที่ยว หวังจะเรียกค่าโดยสารคูณสองจากราคาของผู้โดยสารคนไทย คันแล้วคันเล่าที่แวะจอดแต่ก็โดนปฏิเสธ

เป็นเพราะเย็นย่ำลงทุกทีจึงทำให้รถที่วิ่งสัญจรอยู่ในย่านนี้ติดขัด รถของวายุที่ค่อย ๆ เคลื่อนไปข้างหน้าทีละนิดทำเอาผู้โดยสารที่เด็กหนีถึงกับนั่งไม่เป็นสุข ร่างกำยำกระแทกหลังใส่เบาะรถราคาแพงของเพื่อนอย่างไม่กังวลว่าจะพังแล้วตนจะเสียเงินไปสักเท่าไร เสียงกระแทกลมหายดังขึ้นทุก ๆ สองนาทีทำให้คนขับรถจำเป็นต้องหันมามองอย่างเหนื่อยใจกับความงุ่นง่านของเพื่อน "ทำไมรถติดขนาดนี้วะ วันหยุดแท้ ๆ " เควินบ่นอุบ ใบหน้าหล่อง้ำงอมองตรงไปข้างหน้าเขม็งราวกับว่าต้องการร่ายมนต์ให้ทางตรงเปิดโล่ง เขาจะได้ผ่านไปได้เสียที "บ่นอะไรนักวะ ปกติมึงเงียบจะตาย กระแทกใส่เบาะรถกูจนจะพังอยู่แล้ว" วายุต่อว่าเพื่อน ที่มันนั่งกระแทกหลังใส่เบาะจนน็อตแทบจะคลายอยู่แล้วนั่น "มึงขับไปเถอะน่ะ รถขยับแล้วออกรถสิ" เควินปรายตามองวายุอย่างนึกรำคาญที่เพื่อนมาขัดการแสดงอารมณ์หงุดหงิดของตน จังหวะนั้นที่รถคันข้างหน้าเคลื่อนที่ได้ เควินจึงได้ออกคำสั่งกับพลขับ "เออ ๆ เป็นเพื่อนหรือเจ้านายวะ สั่งเอา ๆ กูช่วยมึงอยู่นะโว้ยอย่าลืมสิ" วายุบ่นไปขับไปอย่างจนใจ ในเมื่อแหย่ขาเข้ามาช่วยแล้วก็ต้องจำใจช่วยให้บรรลุจุดประสงค์ของมัน วายุขับรถพาเพื่อนร