Semua Bab เด็กเลี้ยงคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 2/4]: Bab 131 - Bab 140

"ผมเลยมาแจ้งคุณน้าครับ หรือจะบอกว่ามาขอวิวก็ไม่ผิด เรื่องเกิดขึ้นกะทันหันผมเลยยังไม่ได้บอกแด๊ดกับแม่ว่าผมจะแต่งงาน เลยเสียมารยาทมาทาบทามด้วยตัวเอง ตรงนี้ผมต้องขอโทษคุณน้าด้วยครับ" เควินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง พลางยกมือไหว้ขอโทษวารีที่เขาจะมาสู่ขอหวานใจของตัวเองตามลำพัง "คุณเค ไหนบอกว่าแค่มาคุยเรื่องหมั้นไงคะ?" วิลาสินีหน้าตื่นเมื่อเควินพูดถึงเรื่องใหญ่กว่าที่คาดไว้ เขาบอกกับเธอว่าจะมาบอกแม่ว่าเธอและเขาเป็นคู่หมั้นกันเพราะไม่อยากให้แม่ไปได้ยินจากปากคนอื่น แต่นี่เขากลับพูดถึงเรื่องการสู่ขอและเรื่องแต่งงานไปเสียนี่ "นั่นสิคะ ตอนนี้วิวก็ยังเรียนไม่จบ จบแล้วค่อยคุยกันก็ได้ ส่วนเรื่องหมั้นน้าก็ไม่ว่าอะไร ที่คุณเคพูดออกไปแบบนั้นถึงจะไม่ได้หมั้นกันจริง ๆ น้าต้องขอบคุณคุณเคที่ช่วยกู้ชื่อเสียงของวิวนะคะ" "แต่ผมอยากทำตามที่พูดครับ ผมอยากหมั้นและแต่งงานเมื่อวิวเรียนจบ" เควินให้คำหนักแน่น ยืนยันเจตนาว่าเขาจะหมั้นหมายคนตัวเล็ก "แต่ว่า.." "ขอโทษที่ผมใจร้อนนะครับ แต่ว่าผมมีแหวนมาหมั้นวิวแล้ว พร้อมกับเตรียมเช็คมาเป็นสินสอดแล้วครับ" เควินพูดพร้อมกับตะแคงตัวเพื่อหยิบของออกมาจากกระเป๋าข้างของกางเกง

เควินกลับเข้าบริษัทในช่วงประมาณบ่ายสามเพื่อมาสรุปข้อตกลงกับลูกค้าและทำสัญญา ร่างสูงเดินมาถึงแผนกของคู่หมั้นคนสวยฝึกงาน ประจวบกับที่หญิงสาวเดินออกมาจากโต๊ะเพื่อที่จะไปเข้าห้องน้ำ ใจแกร่งเต้นผิดจังหวะขึ้นมาทันทีที่ได้เห็นรอยยิ้มหวานของคนในใจ รอยยิ้มที่เขาอยากครองเอาไว้แต่เพียงผู้เดียว ตอนที่ทั้งคู่หยุดประจันหน้ากันเขาก็อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปจับมือนุ่มข้างซ้าย ใช้หัวแม่มือคลึงนิ้วนางน้อยที่มีแหวนเพชรประดับอยู่ด้วยความรักใคร่ ไม่สนใจสายตาของลูกน้องที่มองมาเป็นตาเดียว ถ้าเขาจะทำหวานกับเมียแล้วมันผิดตรงไหนกันล่ะ "กลับมาแล้วเหรอคะ?" วิลาสินีเอ่ยถามเสียงใส แก้มนวลกลายเป็นสีเรื่อนิด ๆ ที่คนตัวโตแสดงความรักต่อหน้าคนอื่น เธอไม่กล้าที่จะมองหน้าใคร ๆ รวมทั้งคนตัวโตตรงหน้า จึงได้จ้องแต่ปมเนคไทที่ถึงคลายออกไว้หลวม ๆ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาที่อยู่ในชุดสูทช่างดูมีเสน่ห์เหลือเกิน "อืม กลับมาแล้ว กลางวันกินข้าวกับอะไร?" เควินตอบก่อนจะถามกลับอย่างสนใจในการเป็นอยู่ของสุดที่รัก อมยิ้มเอ็นดูที่แม่แมวน้อยเคอะเขิน หากไม่ติดว่าต้องเร่งเคลียร์พ่อจะลากไปแสดงความรักในห้องสักชั่วโมง แต่ทำแบบนั้นก็ไม่ได้เพราะ

"อ้อ นี่แด๊ดของเควินนะ ฟังไทยได้และพูดไทยได้นิดหน่อย" นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้แนะนำสามีให้สองแม่ลูกได้รู้จัก มาลีจึงขยับไปยืนคู่กับสามีชาวต่างชาตินามว่าคาร์ลแล้วเกาะท่อนแขนสามีขณะที่เอ่ยแนะนำ "สวัสดีค่ะคุณคาร์ล" วารียกมือไหว้สามีของเพื่อนรุ่นพี่ "สวัสดีค่ะ" วิลาสินีก็ได้ยกไหว้ทำความเคารพว่าที่พ่อปู่ด้วยเช่นกัน "เชิญไปนั่งกันก่อนดีกว่า เชิญค่ะ ๆ " วารีนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ทั้งหมดยืนอยู่กลางร้านจึงรีบเชิญแขกไปนั่งยังโต๊ะอาหารที่จัดขึ้นเอาไว้รับรองแขก จากนั้นทั้งสองครอบครัวก็ร่วมรับประทานอาหารเย็นและถามสารทุกข์สุกดิบกัน ส่วนเรื่องการทาบทามสู่ขอและสินสอดนั้นได้ข้อสรุปกันไม่ถึงสิบนาที วารีนั้นไม่ยอมเรียกสินสอดเพราะเห็นว่าได้ตอนหมั้นมาเยอะแล้ว แต่เควินก็เป็นคนเสนอให้เองถึงสามสิบล้านบาทและก็ได้มาลีสนับสนุนกับจำนวนสินสอดนี้ นั่นทำให้สองแม่ลูกถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว ส่วนการหาฤกษ์การแต่งนั้น มาลียกหน้าที่ให้เป็นของวารีเพราะเธอจะต้องกลับอังกฤษในอีกสองวันข้างหน้า และจะกลับมาอีกครั้งตอนงานแต่งเลยทีเดียว สามชั่วโมงต่อมา เป็นเพราะเวลานั้นดึกขึ้นเรื่อย ๆ จึงทำให้ทั้งสองครอบครัวต้องแยกจากกัน แต

"ไม่คิดว่าจะเจอพี่เคที่นี่" สาวสวยแต่งหน้าจัดสวมชุดเดรสรัดรูปอวดทรวดทรงเดินยิ้มร่าเข้ามาหาอย่างเร็ว ด้านหลังมีหญิงสองคนเดินตามมาห่าง ๆ การแต่งของพวกเธอไม่ต่างกันเลยสักนิด พอเห็นหน้าชัด ๆ วิลาสินีก็จำได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเจ้าของบัญชีโซเชียลที่เคยถ่ายรูปเควินลงในบัญชีตัวเองในครั้งที่เควินเดินทางกลับไปอังกฤษ เธอคนนี้คือบิวแฟนเก่าของชายตัวโตที่อยู่ข้างเธอนั่นเอง แล้วจู่ ๆ ใจดวงน้อยก็เกิดเต้นระรัวขึ้นมาอย่างคุมไม่ได้ ความรู้สึกระแวงในตัวผู้หญิงคนนี้ว่าเจ้าหล่อนมีจุดประสงค์อะไรถึงได้มาเรียกคู่หมั้นของเธอ แล้วคนข้าง ๆ เธอล่ะเขาจะคิดอย่างไรที่ได้เจอแฟนเก่าที่นี่ "กลับดึกจังเลยนะคะ" บิวจงใจมองแต่ใบหน้าหล่อของแฟนเก่าคนเดียว ส่วนผู้หญิงที่กำลังใส่เสื้อสูทตัวใหญ่ที่ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นเสื้อสูทของเควิน บิวแสร้งทำเหมือนเธอเป็นอากาศธาตุ "ไปดูหนังมาน่ะ" เควินพูดเสียงเรียบ เหลือบมองใบหน้าสวยของคู่หมั้นอย่างนึกเป็นห่วงว่าคนตัวเล็กจะรู้สึกอย่างไรที่มาเจอกับแฟนเก่าของเขา แล้วหัวใจแกร่งก็กระตุกวูบที่ได้เห็นสีหน้าเจื่อน ๆ ของเธอ เธอคงกำลังรู้สึกไม่ดีอยู่แน่ ๆ "บิวก็เพิ่งไปดูมา นี่ก็ว่าจะไปเที่

"เป็นอะไรกันไหมครับ?" ไม่ทันที่เควินจะตอบรับหรือปฏิเสธ หน่วยรักษาความปลอดภัยที่เป็นชายสองคนได้วิ่งเข้ามาดู พวกเขาได้ยินเสียงรถเบรคสนั่นไปทั้งชั้น ทำให้ชายผู้ที่ทำหน้าที่เฝ้ายามและสอดส่องอยู่ชั้นล่างของลานจอดรถรีบวิ่งขึ้นมาดูสถานการณ์ "เธอบอกเจ็บขาครับ" เควินเป็นคนตอบ ดึงมือน้อยของวิลาสินีที่เขาจับอยู่ให้เธอเขยิบถอยหลังพร้อมกับตัวเองเพื่อเปิดทางให้ชายรักษาความปลอดภัยทั้งสองได้เข้าไปดูอาการของบิว สายตาคมที่มองไปยังหญิงคนเคยคุ้นเคยนั้นเรียบเฉยไร้อาการห่วงใย ก่อนจะละสายตาหันกลับมามองนักศึกษาสาวข้างตัวด้วยแววตาห่วงใยอย่างที่สุด "ข้อเท้าน่าจะเคล็ดนะครับ ไปโรงพยาบาลไหมครับเดี๋ยวผมจะเรียกรถพยาบาลให้" ชายหนึ่งในสองของหน่วยรักษาความปลอดภัยถามคนเจ็บเพราะดูด้วยตาแล้วพบว่าข้อเท้าของเธอนั้นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเพราะอาการอักเสบ "เดี๋ยวให้พี่เคไปส่งก็ได้ค่ะ พี่เคคะไปโสะ..(ส่งบิวได้ไหม)" "ให้เขาเรียกรถพยาบาลให้เถอะ" เควินพูดแทรกขึ้นมาอย่างไม่รอให้บิวได้พูดจบประโยค ใครจะหาว่าแล้งน้ำใจไม่ยอมยื่นมือช่วยเหลือจากคนที่เอ่ยปากร้องขอเขาก็ไม่สน ตอนนี้เขาแคร์แค่คนที่เขาจับมือคนนี้คนเดียวเท่านั้น เควินรู