All Chapters of เด็กเลี้ยงคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 2/4]: Chapter 71 - Chapter 80

"เจ้านายไม่ได้อยู่ที่บ้านแล้วเหรอครับ ย้ายเข้าคอนโดวิลาสินีแล้วเหรอ?" เพราะได้ยินคำว่ากลับที่เจ้านายคุยกับเด็กทุนคนโปรด เลยทำอานนท์เข้าใจไปแบบนี้ "ยัง แต่ก็เอาเสื้อผ้าไปไว้หลายชุดแล้ว" และอีกไม่กี่วันนี้ก็คิดจะกลับไปขนจากที่บ้านไปไว้อีก ช่วงนี้รู้สึกว่าการอยู่บ้านคนเดียวมันเงียบเหงาชอบกล "ไม่พาน้องเขามาอยู่ที่บ้านล่ะครับ ใกล้บริษัทกว่าเยอะ" "มันไกลมหาวิทยาลัยเขาน่ะสิ แต่เทอมสองจะเป็นการฝึกงานของหลักสูตร ถึงตอนนั้นค่อยพามาอยู่ที่บ้าน" เควินตอบเสียงเรียบ ก้มหน้าก้มตาอ่านข้อความในเอกสารก่อนจะลงลายมือลงไป "หมายความว่า.." อานนท์ลากเสียงยาวเป็นการถามอ้อม ๆ "ผมจะให้วิวฝึกงานที่นี่ ฝากคุณดูแลหน่อยก็แล้วกัน แต่เฉพาะตอนที่ผมต้องไปอังกฤษนะ ถ้าผมอยู่ผมจะสอนเอง" เควินเงยหน้าขึ้นมาตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังไร้แววพูดเล่น ได้ถามหลักสูตรจากคนมาแล้วก็เลยวางแผนล่วงหน้าให้เธอเรียบร้อย ทีนี้แหละที่เขาจะได้เห็นเธอด้วยตัวเอง ไม่ต้องผ่านทางนักสืบอีกแล้ว "หวงจังนะครับ ใครน้าที่บอกว่าจะไม่ยุ่งเด็กทุนตัวเอง แต่ตอนนี้ไม่ปล่อยให้คลาดสายตาเลยนะครับ" เห็นความหลงเด็กของเจ้านายทำให้อดที่จะกระเซ้าเจ้านายไม่ได้ อย

"ผมจะไปส่งนะ" เควินพูดพึมพำอยู่กับริมฝีปากอิ่มก่อนจะขบปากล่างสีชมพูอย่างหยอกล้อ จมูกโด่งกดไปที่พวงแก้มนุ่มสูดดมความหอมเข้าเต็มปอด "ไม่..ไม่เป็นไรค่ะ หนูไปเองดีกว่า หนูกลัวคนอื่นมองไม่ดี" วิลาสินีตะกุกตะกักปฏิเสธ เบี่ยงหน้าหนีคมตอหนวดที่มาถูตามแก้มให้เจ้บแปลบ ๆ ปนสยิวพานให้ไรขนลุกชูชัน "จะแคร์คนอื่นทำไม?" เควินถามเสียงขุ่น ผละหน้าออกจากซอกคอหอมละมุนมาสบตากับดวงตากลมอย่างคาดคั้น "ก็..ก็ ถ้าหนูลงจากรถคุณ รถคุณแพงจะตาย เขาคงจะคิดว่าหนูเป็นเด็ก..เด็กเลี้ยงเสี่ย" เสียงหวานตอบติขัด เธอกลัวคนอื่นเธอเป็นเด็กเลี้ยงอย่างที่นักศึกษาหลาย ๆ คนทำกัน ที่เธอรู้เรื่องพวกนี้เพราะว่าพวกนั้นไม่คิดจะเป็นปิดบังกันเลย เอามาพูดอย่างภูมิใจเสียเต็มประดาที่พวกตนนั้นอยู่ในฐานะนี้ หนำซ้ำยังมาพูดโอ้อวดกันว่าเสี่ยของแต่ละคนเปย์อะไรมาให้ตนบ้าง หลายครั้งที่เธอเห็นว่ามีรถหรูที่มีราคาคันละสิบล้านมาส่งพวกนั้นที่มหาวิทยาลัย เดาว่าคงออกมาจากที่พักพร้อมกันก่อนที่เสี่ยจะแยกกลับบ้านใหญ่หรือไปทำงาน ถ้าคนตัวโตไปส่งเธอคงไม่พ้นคำครหานี้เป็นแน่ แต่ว่าทุกวันนี้เธอก็เป็นแบบนั้นอยู่ใช่ไหม จนตอนนี้เธอยังไม่รู้สถานะตัวเองเลยว่าท

"ยัง..ยังไงคะ?" ใบหน้าสวยเจื่อนลงทันที สายตาคมกริบของเขาทำเอาเธอกลัว หรือว่าเขาจะมีรสนิยมทางเพศอะไรแปลก ๆ ที่เธอยังไม่รู้ ไม่ใช่ว่าเขาเป็นพวกบทรักรุนแรงหรอกนะ "เธอจะไม่ได้นอนสบายเลยสักคืน เมียต้องยอมให้ผัวกระแทกจนกว่าผัวจะพอใจ เริ่มฉลองกับสถานะผัวเมียคืนนี้คืนแรกเลยนะ" สิ้นเสียงเจ้าเล่ห์เควินก็ผลักให้คนตัวเล็กนอนหงายไปบนพื้นโซฟานุ่มก่อนจะรีบจับขาเรียวแยกคร่อมเอวหนาไว้ ร่างกำยำโน้มลงคร่อมกักแม่แมวน้อยไว้ในใต้อก มือหนาเร่งปลดกระดุมเสื้อนอนด้วยมือข้างอย่างชำนาญ ท่อนล่างก็บดลำเนื้อใต้กางเกงผ้ายืดไร้ชั้นในลงบนโหนกนูนปลุกความกระสัน ยิ่งเห็นดวงตากลมกลอกล่อกแล่กหวาดหวั่น มันยิ่งทำให้เขากระสันอยากเข้าขย้ำเสมือนเสือนักล่าอยากล่าเหยื่อตัวน้อยไม่ผิดเพี้ยน จึงได้กดสะโพกบดลำแข็งแรงขึ้นไปอีกจนคนใต้ล่างถึงกับกระตุกหงึก "อือ คุ..คุณ.." วิลาสินีเริ่มอยู่ไม่สุข อาวุธร้อนที่เอาแต่กดอยู่ที่เนินเนื้อสาวทำเอาเธอสยิวเสียวซ่านไปทั่วกาย จะขยับหนีก็โดนมือแกร่งกดไหล่เอาไว้ ไม่กี่นาทีทรวงอกของเธอก็เย็นวาบเพราะสาบเสื้อนอนได้แยกออกจากกันแล้ว เขาใช้ความสยิวกลางลำตัวหลอกล่อให้เธอเผลอไผล จนเขาสามารถปลดเปลื้องเสื้อ

เควินจ้องมองใบหน้าสวยเหยเกไม่วางตาขณะที่ส่งแรงถาโถมเข้าใส่ความนุ่มลื่น เพราะยิ่งเธอแสดงความทรมานมากเท่าไร นั่นแสดงว่าความสามารถในการเล่นบทรักของเขาประสบผลสำเร็จมากเท่านั้น ที่สามารถทำให้ผู้ร่วมเล่นบทเสียวเกิดอารมณ์ร่วมตาม และตอนนี้ใบหน้าสวยก็เหยเกเร้าอารมณ์อย่างที่สุด เช่นนั้นแล้วเขาเลยต้องให้รางวัลเป็นการโน้มตัวข้างหน้า เท้าแขนคร่อมร่างขาวโพลนเปล่าเปลือย ขาข้างหนึ่งเหยียดยาวไปด้านหลัง ทำให้ลำเนื้อได้ฝังเข้าไปในตัวแม่แมวน้อยหมดสุดโคน "อ๊ะ คุ..คุณ มันลึก" นัยน์ตาหวานเบิกโพลงอ้าปากค้าง ก่อนลมหายใจจะถูกพ่นออกกระชั้นถี่ ไม่ทันที่เธอจะปรับลมหายใจได้ คนตัวโตก็เริ่มเดินหน้าสะบัดสะโพกทันที เธอจึงทำได้เพียงเอื้อมมือไปกอดลำตัวหนา จิกเล็กข่วนที่แผ่นหลังแข็งระบายความทรมานที่เธอกำลังเผชิญให้เขาได้รับรู้ และนั่นก็ยิ่งทำให้จุดอ่อนนุ่มของเธอโดนกระทำแรงกว่าเดิมจนเกิดเป็นเสียงเนื้อกระทบกันดังไปทั่งห้องนั่งเล่นแห่งนี้ "โคตรเสียว.." เควินบ่นเสียงกระเส่าพลางลดลำตัวลงไปทาบทับโดยตั้งศอกวางท่อนแขนเป็นฐานรับน้ำหนัก เพื่อที่จะไม่ต้องไปทับคนตัวเล็กเต็มที่ ผู้บริหารหนุ่มลดหน้าไปหาริมฝีปากอิ่มที่กำลังเผยอสั

"สองแสนสอง! คุณเควินโอนให้หนูสองแสนสองเลยเหรอคะ!" วิลาสินีถือโทรศัพท์ค้างอยู่กลางอากาศขณะที่หันไปยังชายหน้าหล่อที่ตอนนี้นอนตะแคงข้าง ส่งยิ้มภูมิใจที่ทำให้เธอตื่นเต็มตาได้แล้ว "ใช่ ผมบอกจะให้ค่าเหนื่อยไง เมื่อคืนเธอเหนื่อยมากแทบจะสลบคาอกผมเลยนะ" เควินพูดพลางยิ้มกริ่ม ในหัวฉายภาพไปถึงตอนที่แม่แมวร้องครวญครางรัญจวน ร้องขอให้เขาหยุดการเสพความเสียวจากตัวเธอตั้งแต่รอบที่สอง แต่เขาก็บังคับให้เธอร่วมทำความเสียวกับเขาต่ออีกสองรอบ สองแสนเขายังว่าน้อยไปด้วยซ้ำ ครั้งหน้าคงต้องเพิ่มงินพิเศษรวมทั้งเพิ่มรอบทำรักด้วย ใช่แล้ว นี่เป็นความคิดที่ดีทีเดียว "มันเยอะไปไหมคะ ปกติก็โอนตั้งสองหมื่นแล้ว" วิลาสินีพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบายใจ ปกติค่าใช้จ่ายที่เขาจ่ายเพิ่มนั้นก็เยอะแล้ว เงินสองหมื่นเธอใช้เหลือทุกเดือนเพราะไม่ได้ไปเที่ยวหรือซื้ออะไรเยอะแยะ ส่วนใหญ่จะมีแค่ค่ารถ ค่ากับข้าวและค่าอาหารขนมที่ซื้อที่มหาวิทยาลัยเท่านั้น ส่วนค่าไฟค่าน้ำของคอนโด คนตัวโตก็เป็นคนจ่ายเอง เธอยังคิดว่าหากเรียนจบเธอก็จะคืนคอนโดนี้ให้เขาแล้วออกไปหาเช้าห้องเองเพราะรู้สึกเกรงใจเขาเหลือเกิน "ไม่เยอะหรอก เรียกผมว่าป๋าเปย์สิ ตอนนี้เธอเ