EP03: กูจะเอายัยนั่น!

“เจ๊ญาญ่า! เจ๊ถามยัยเด็กใหม่นี่ทำไมคะ!” เมจิที่เดินบิดสะโพกเข้ามาได้ยินพอดีหวีดเสียงแหลมถามด้วยความไม่พอใจ

“นี่เจ๊คงไม่ได้คิดจะให้มันมานั่งแท่นดาวเด่นแทนพริตตี้เบอร์หนึ่งอย่างหนูหรอกใช่มั้ย!”

“โอ๊ย ยัยเมจิ! แกจะคิดมากขี้ระแวงอะไรขนาดนั้นฮะ? ฉันก็แค่ถามเผื่อไว้ ในเมื่อมีลูกค้าสนใจฉันก็ต้องหาช่องทางกระจายงานให้เด็กๆ ในสังกัดสิยะ”

“เหอะ! จะส่งยัยนี่ไปลงคันไหนก็ช่างเถอะค่ะ... แต่ขอเตือนไว้ก่อนเลยนะว่าห้ามยุ่งกับคันของคุณไลเอินเด็ดขาด คันของคุณไลเอิน... เมจิจองแล้ว!”

“จ้าาา จ้าาา แม่คุณ! แกน่ะเที่ยวไล่จองเขาปาวๆ แต่ตัวเขาจะเอาแกด้วยหรือเปล่าเถอะ... ไม่ใช่ว่าไปทำตัวรนหาที่ใส่เขา แล้วจะโดนคุณไลเอินเขี่ยทิ้งเอาล่ะ”

“เจ๊อ่ะ!” เมจิสะบัดหน้ากระทืบเท้าขัดใจ

“ไปๆ เลิกปากดีได้แล้ว ถึงเวลาต้องไปเจอพ่อทูนหัวที่แกอยากจองนักจองหนาแล้ว... ขอให้กลับมาแบบอวัยวะครบสามสิบสองนะยะ” เจ๊ญาญ่าบ่นไล่หลังรีบพารุ่นพี่พริตตี้ที่ถูกขัดใจให้ก้าวเท้าเข้าสู่เขตรันเวย์สนามแข่งอย่างปัดรำคาญ

.

ทุกสายตาจะถูกสะกดด้วยร่างสูงสง่าของ ‘ไลเอิน’ ในชุดแข่งรถที่ยืนกอดอกคุมเชิงอยู่ข้างสนาม ออร่าความหล่อร้ายและดุดันป่าเถื่อนแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวกดดัน แววตาคมกริบดุจสิงห์ร้ายทำเอาไม่มีใครกล้าสบตาตรงๆ เลยสักคน

โมเดลลิ่งตัวแม่ถึงกับต้องเดินตัวลีบ นอบน้อมพาลูกทีมมาส่งตัวเพื่อเตรียมประจำที่ในรถแข่งซูเปอร์คาร์คันหรู

“เอ่อ... คุณไลเอินคะ... นี่น้องเมจิค่ะ พริตตี้ที่จะลงนั่งข้างคุณในรอบบ่ายนี้ค่ะ” เจ๊ญาญ่าเอ่ยแนะนำเสียงอ้อมแอ้มด้วยความยำเกรงในบารมี

‘เมจิ’ รีบปรับเปลี่ยนท่าทีเป็นอ่อนหวานเรียบร้อยขึ้นมาทันตา หล่อนนอบน้อมค้อมหัวลงเล็กน้อยพลางส่งสายตาช้อยชวนและรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม หวังจะสร้างความประทับใจแรกพบให้ชายหนุ่มตรงหน้าประทับทรง

ทว่าไลเอินทำเพียงแค่ปรายตามองนิ่งๆ แววตาไร้ความรู้สึก ก่อนจะพยักหน้ารับส่งๆ อย่างไม่ใส่ใจ และไม่มีแม้แต่คำทักทายหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักเลยสักคำ

แต่ในจังหวะนั้นเอง... ลมสนามแข่งที่พัดกรรโชกแรงกลับตวัดเอาสายตาคมให้เลื่อนผ่านร่างของเมจิ แล้วไปปะทะเข้ากับร่างสวยอวบอิ่ม ที่กำลังโชว์ส่วนเว้าส่วนโค้งอันสมบูรณ์แบบของ ‘เชอร์รี่’ ที่เพิ่งจะเดินถือร่มคันใหญ่ขยับยืนสแตนด์บายอยู่ข้างขอบสนาม

กึก...

ดั่งต้องมนตร์สะกด... ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน

ร่างสูงกำยำของสิงห์หนุ่มชะงักนิ่งไปทันที แววตาที่เคยนิ่งสนิทพลันเบิกกว้างขึ้นวูบไหว ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟสวาทอันร้อนแรง และเต็มไปด้วยความกระหายอยากครอบครอง จนบดบังทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวไปจนหมดสิ้น

“นั่นใคร...”

น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถามขึ้นมาดื้อๆอย่างไม่ทันได้รู้ตัว นัยน์ตาคมกริบราวกับสัตว์ป่ายังคงจับจ้องล็อกเป้าไปที่จุดเดียวไม่วางตา

ทำเอาเจ๊ญาญ่ารีบหันไปมองตามสายตาของมาเฟียหนุ่มก่อนจะรีบเอ่ยตอบ “อ๋อ... นั่นน้องพริตตี้มาใหม่ค่ะ ชื่อเชอร์รี่ค่ะคุณไลเอิน”

ไลเอินไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงแค่จ้องลึกเข้าไปในใบหน้าสวยหวานนั้น ไล่สายตาโลมเลียอย่างละเอียดลงมาตามลำคอระหง เลื่อนต่ำลงมาที่ทรวงอกใหญ่ที่เบียดแน่นจนแทบทะลักชุดพริตตี้รัดรูป และสะโพกมนสวย ที่ทำเอาสัญชาตญาณดิบในกายหนุ่มมันร่ำร้องว่า... 'ยัยเด็กหน้าหวานคนนี้ นมนี่แม่งโคตรดึงดูดสายตาเขาฉิบหาย!'

“คุณไลเอินคะ... มีอะไรหรือเปล่าคะ ชอบหรือไม่ชอบน้องตรงไหนหรือเปล่า” เจ๊ญาญ่าใจคอไม่ดี รีบเอ่ยถามด้วยความกังวลกลัวเด็กใหม่จะโดนสั่งไล่ตะเพิดอีกคน

“หิวน้ำ...” ไลเอินตอบโดยไม่สนใจในคำถาม เพราะสายตาของเขายังคงล็อกนิ่งอยู่ที่หน้าอกใหญ่ของเด็กสาว

“นี่ค่ะคุณไลเอิน! เมจิเตรียมน้ำเย็นๆ ไว้ให้แล้วค่ะ”

เมจิได้ทีรีบเสนอหน้าฉวยโอกาสหยิบขวดน้ำจะยื่นส่งให้ชายในฝัน ทว่าหล่อนยังไม่ทันได้ก้าวขาเข้าใกล้ บอดี้การ์ดชุดดำร่างยักษ์ของไลเอินก็ก้าวพรวดเข้ามาขวางหน้าเอาไว้ทันควัน พร้อมกับยื่นแก้วน้ำส่วนตัวของเจ้านายสวนกลับมา

“ถอยไป! คุณไลเอินจะไม่ทานน้ำที่ไม่ได้ผ่านการตรวจสอบระบบความปลอดภัยเด็ดขาด!”

“ขะ... ขอโทษค่ะ!” เมจิหน้าเสียหน้าแตกยับเยิน รีบถอยกรูดกลับมายืนก้มหน้าด้วยความอับอาย

ในขณะที่ไลเอินไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกาหรือความวุ่นวายรอบกายเลยสักนิด เขากลับกระตุกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ นัยน์ตาคมกริบวาววับสะท้อนเพียงภาพเรือนร่างอวบอิ่มของเชอร์รี่ที่ยืนสวยเด่นเป็นสง่าอยู่กลางสนามแข่ง

ก่อนที่ชายหนุ่มจะยอมแพ้ต่อแรงปรารถนาอันบ้าคลั่งในหัว แล้วเอ่ยปากสั่งญาญ่าด้วยน้ำเสียงเข้มเฉียบขาด

“กูจะเอายัยนั่น!”

“เอ๊ะ... อะไรนะคะ?” เจ๊ญาญ่าถึงกับเหวออ้าปากค้างด้วยความงุนงงสับสนกับคำสั่งกะทันหัน

ทว่าไวกว่าความคิด... ร่างสูงกำยำของไลเอินก้าวฉับๆ ตรงดิ่งเข้าไปหาหญิงสาวเป้าหมายในทันทีโดยที่ตัวเขาเองก็แทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังทำอะไรอยู่

ในขณะเดียวกัน เชอร์รี่ที่กำลังยกขวดน้ำขึ้นดื่มเพื่อคลายความร้อนถึงกับชะงักงัน ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งสติหรือขยับตัวหนี ฝ่ามือหนาของมาเฟียหนุ่มก็เอื้อมมากระชากขวดน้ำออกจากปากอิ่มของเธออย่างอุกอาจทันที

“อ๊ะ!”

แรงดึงฉับพลันทำให้น้ำดื่มในขวดทะลักพรวด หกรดลงบนลำคอระหงก่อนจะไหลซึมชโลมลงไปตามเนินเนื้อหน้าอกอวบใหญ่ จนเสื้อพริตตี้รัดรูปสีสดเปียกชุ่มแนบเนื้อ เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชวนยัาวยวนสายตาคนมอง

“ทำอะไรของคุณ...!”

เชอร์รี่อุทานลั่นด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตสั่นระริกตวัดสบเข้ากับดวงตาคมกริบของจอมเผด็จการที่จับจ้องเรือนร่างเปียกปอนของเธอเขม็งราวกับจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว ทว่าหัวใจดวงน้อยกลับยิ่งสั่นรัวและเบิกตากว้างกว่าเดิม  

เมื่อชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้มีท่าทีสำนึกผิดเลยสักนิด เขากลับจัดการยกขวดน้ำที่มีรอยลิปสติกสีหวานของเธอประทับเด่นชัดขึ้นมากระดกดื่มหน้าตาเฉย ริมฝีปากหยักทาบทับลงบนรอยปากของเธออย่างจงใจ 

อึก... อึก...

หยดน้ำใสไหลผ่านลำคอแกร่งของมาเฟียหนุ่มตามจังหวะการกลืน ทว่าดวงตาคมกลับเปลี่ยนจุดโฟกัส เลื่อนต่ำลงมาจดจ้องหยดน้ำที่เกาะอยู่ตรงเนินเนื้อหน้าอกขาวผ่องอย่างจาบจ้วง 

“หึ... ยิ่งมองใกล้ๆ ก็ยิ่งสวย... แต่ฉันอยากรู้ว่าเนื้อในที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้า มันจะสวยฉ่ำและน่าฟัดเหมือนข้างนอกไหม”

“คะ?”