EP02: งานพริตตี้

“อ๊ะ... รับหนูแล้วเหรอคะ?” เชอร์รี่ตาโตอ้าปากค้างอย่างคาดไม่ถึง

“รับแล้วสิ! ก็ตั้งใจมาสมัครงานเป็นพริตตี้ไม่ใช่หรือไงล่ะฮะ?”

“ค่ะ! หนูตั้งใจมาสมัครเป็นพริตตี้ค่ะ” ยัยน้องรีบพยักหน้ารับคำรัวๆ

“งั้นก็ดี! เริ่มงานบ่ายนี้เลย มาเซ็นสัญญาตรงนี้ด่วนๆ เสร็จแล้วเดี๋ยวเตรียมไปเปลี่ยนชุดของสนามแข่ง หุ่นกับหน้าสวยฉ่ำอยู่แล้ว ไม่ต้องแต่งอะไรเพิ่มให้เสียเวลา ไปลุย!”

“ค่ะเจ๊! หนูพร้อมเริ่มงานค่ะ”

เชอร์รี่ฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจที่สุด เธอไม่คาดคิดเลยว่าการมาสมัครงานครั้งนี้มันจะง่ายดายและรวดเร็วขนาดนี้ ความกังวลเรื่องเงินรักษาแม่ก่อนหน้านี้ก็หายไปเกือบครึ่ง

“เดี๋ยวค่ะเจ๊ญาญ่า!”

เสียงแหลมสูงของ ‘เมจิ’ รุ่นพี่พริตตี้เบอร์ต้นของค่ายดังแทรกขัดขึ้นมาทันควัน หล่อนตวัดสายตามองเชอร์รี่อย่างริษยาจงเกลียดจงชัง เพราะเห็นชัดๆ ว่านังเด็กหน้าใหม่คนนี้ทั้งสวยเด่น หน้าอกก็ใหญ่บิ๊กบึ้ม เอวสะโพกขโมยซีนหล่อนไปโข

“จะเอาเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่ไหนไม่รู้ มาเดินงานใหญ่ระดับพันล้านแบบนี้คะ เมจิไม่ยอมนะ!”

“หุบปากไปเลยยัยเมจิ!” ญาญ่าหันไปตวาดแว้ดใส่หน้าทันที

“ตอนนี้ฉันต้องรีบหาคนไปแทนพริตตี้ชุดก่อน ที่เพิ่งโดนคุณไลเอินไล่ตะเพิดออกไปย่ะ! ถ้าบ่ายนี้หาคนไปส่งให้เขาไม่ได้ พวกเราได้เจ๊งกันหมดทั้งโมเดลลิ่ง!”

‘คุณไลเอินไล่ตะเพิดออกไป... เขาคือใครกันนะ?’ เชอร์รี่แอบคิดในใจ ดวงตาโตแป๋วแฝงแววอยากรู้อยากเห็นพลางมองสถานการณ์ตรงหน้าเงียบๆ

“แล้วแก ยัยเมจิ... ฉันขอเตือนและสั่งแกไว้ตรงนี้เลยนะ ว่าทำตัวดีๆ ด้วยล่ะ!” เจ๊ญาญ่าหันไปชี้หน้ากึ่งขู่กึ่งสั่งรุ่นพี่ตัวดี

“ครั้งนี้แกได้สิทธิ์ไปนั่งข้างเขาบนรถแข่ง แต่ฉันเตือนไว้ก่อนนะ ถ้าไปแรดทำตัวร่านยุ่งวุ่นวายเกินขอบเขตงาน... ได้โดนคุณไลเอินถีบหัวส่งออกมาจากรถแข่งแน่!”

“รู้แล้วค่ะเจ๊! กฎคือห้ามพูด ห้ามมองแบบเปิดเผย... แค่หนูได้นั่งข้างคุณไลเอินที่มีออร่าผัวเฟียส์กระแทกตาขนาดนั้น แค่นี้หนูก็พอใจแล้วค่ะ”

เมจิเชิดหน้าพ่นความจริงในใจออกมา หล่อนหวังจะหาโอกาสทอดสะพานเงียบๆ แต่ในใจก็กลัวอิทธิพลมาเฟียใจเด็ดคนนั้นใจจะขาด ทว่าสำหรับหล่อนแล้ว การได้อยู่ใกล้ชิดชายในฝันระดับเขาก็ถือเป็นบุญหัวพริตตี้อย่างพวกเธอแล้ว

ในขณะเดียวกันเชอร์รี่ยืนฟังบทสนทนาตรงหน้าพลางพยายามคิดตามอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก ดวงตากลมฉายแววฉงนอย่างหวาดหวั่น...

‘... มีถึงขั้นถีบพริตตี้ตกจากรถด้วยเหรอ ผู้ชายที่ชื่อคุณไลเอินคนนี้ทำไมถึงใจร้ายได้ขนาดนี้ แล้วตัวเธอเราจะรอดกลับมาได้เงินไปรักษาแม่ไหมเนี่ย!’

“ส่วนเราน่ะ... ชื่ออะไร?” เจ๊ญาญ่าหันขวับมาถามเด็กใหม่

“อ๊ะ... หนูชื่อเชอร์รี่ค่ะ”

“แหม... แค่ชื่อก็หวานฉ่ำเหมือนเกิดมาเพื่อเป็นพริตตี้แล้วเอาดีๆ การทำงานกับเจ๊น่ะง่ายมาก แค่เชื่อฟังและทำตามกฎเหล็กให้ได้ก็พอ”

“ค่ะ หนูจะทำตามที่เจ๊บอกทุกอย่างเลยค่ะ” เชอร์รี่ รีบรับคำรับรองอย่างขันแข็ง

“ก็ดี... เพราะนอกจากต้องเชื่อฟังเจ๊แล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือห้ามยุ่ง ห้ามสัมผัส ห้ามจับ และห้ามพูดกับคุณไลเอินถ้าเขาไม่อนุญาตเด็ดขาด! อย่าคิดหาทางลัดใช้เต้าไต่จับเขาทำผัว และอย่าทำอะไรขัดใจเขาเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น... หนูอาจจะได้ทำงานครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายในชีวิต!”

“ค่ะ... หนูจะจำให้ขึ้นใจเลยค่ะ หนูจะไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับคุณไลเอินเด็ดขาด”

เชอร์รี่พยักหน้ารัวๆ ใบหน้าหวานใสถอดสีไปเล็กน้อยกับคำขู่ ถึงเธอจะไม่เคยรู้จักเขามาก่อนว่าเขาเป็นใคร หน้าตาหล่อเหลาหรือโหดเหี้ยมแค่ไหน แต่ในใจกลับตั้งปณิธานอย่างแน่วแน่... เธอจะไม่มีวันเอาตัวเองไปเฉียดใกล้คนที่จะทำให้งานและเงินก้อนแรกที่จะเอาไปรักษาแม่ต้องมีปัญหาเด็ดขาด

“เหอะ! แหม... ทำเป็นเชื่อฟังจังเลยนะ” เมจิเบ้ปากมองบนพลางจิกกัดเสียงสะบัดพลางตวัดสายตามองหน้าอกใหญ่ของรุ่นน้องอย่างอิจฉา

“เห็นมานักต่อนักแล้ว อีพวกรุ่นใหม่รับปากดิบดีแบบนี้ สุดท้ายก็จ้องจะแก้ผ้าเอาเต้าบิ๊กๆ หาเงินทางลัดยั่วผู้ชายเพื่อจับเสือคาถ้ำอยู่ดีนั่นแหละ!”

“นี่ยัยเมจิ! รีบไปแต่งตัวได้แล้ว พูดมากเดี๋ยวฉันเปลี่ยนใจถอดแกออกจากงานบ่ายนี้ซะเลยดีไหม!” เจ๊ญาญ่าตวาดแว้ดขู่เสียงเข้ม ทำเอาเมจิร้องเสียงหลงรีบสะบัดบ๊อบเดินนวยนาดไปทางห้องแต่งตัวทันที

“ว้ายยย! ไปแล้วค่ะเจ๊ไปแล้ววว”

“ส่วนเราก็ไม่ต้องไปใส่ใจคำพูดของยัยเมจิ ยัยนี้มันปากปลาร้าอยู่แล้ว แค่เรารู้หน้าที่และทำให้ดีก็พอ”

“ค่ะ… หนูเข้าใจค่ะ”

“อืม… งั้นเราไปเตรียมตัวเถอะ”

“ค่ะ”

เชอร์รี่ประเมินสถานการณ์ตรงหน้าเงียบๆ อย่างเข้าใจโลก เธอฉลาดและมีไหวพริบพอที่จะรู้ว่าสิ่งไหนควรทำหรือไม่ควรทำ เพื่อประคองให้ตัวเองได้ทำงานนี้ต่อไปได้เรื่อยๆ โดยไม่มีปัญหากับใคร และที่สำคัญ... เธอไม่เคยคิดจะใช้เรือนร่างหรือเอาเต้าไต่เพื่อหาเงินทางลัดสกปรกแบบที่รุ่นพี่คนนั้นตราหน้าเลยสักนิด แค่ได้ทำงานสุจริต ได้เงินไปรักษาแม่และส่งน้องเรียน... สำหรับเธอมันก็เพียงพอแล้ว

 @ สนามแข่งรถระดับเวิลด์คลาส…

เชอร์รี่อยู่ในชุดแต่งกายที่สวยโดดเด่นจนผู้คนพากันเหลียวมองเป็นตาเดียว ท่วงท่าการเยื้องกรายและออร่าความสวยรูปร่างอวบอิ่มสะกดสายตาของพวกผู้ชายในสนามแข่งได้อยู่หมัด

เจ๊ญาญ่าที่สังเกตเห็นสายตาโลมเลียเหล่านั้นหันมามองเด็กสาวในสังกัดด้วยความพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด

“เชอร์รี่... เรานี่มันเป็นหน้าเป็นตาให้โมเดลลิ่งของเจ๊จริงๆ เลยนะ บอกตรงๆ เมื่อกี้มีแต่ผู้ใหญ่ระดับวีไอพีมาถามเจ๊กันให้ควั่ก ว่าเราน่ะรับงานกินข้าวเอ็นเตอร์เทนบ้างไหม”

“ไม่ค่ะเจ๊... หนูไม่ได้รับงานประเภทนั้น ขอทำงานพริตตี้อย่างเดียวดีกว่าค่ะ”

“ดีมาก... คิดแบบนี้แหละดีแล้ว อย่าไปหวังทางลัดเงินง่ายจากตรงนั้นเลย ไม่งั้นชื่อเสียงเราจะเสียเอา... แล้วนี่เราน่ะกลัวความเร็วไหมเชอร์รี่? ถ้าเกิดเจ๊จะส่งไปรับงานเป็นสาวสวยนั่งข้างสนามแข่งในรถซูเปอร์คาร์”

“ไม่ค่ะเจ๊... หนูไม่ได้กลัวความเร็ว”