All Chapters of หนูดื้อนะเฮียรักไหวเหรอ: Chapter 11 - Chapter 20

“ปล่อยนะครีมจะขุดดินปลูกดอกกุหลาบตรงนี้”“ปลูกไม่ได้ค่ะคุณครีม” สาวใช้สองสามคนช่วยกันยื้อจอบและเสียมเอาไว้“ปล่อย! ครีมจะปลูก” ดารินทร์ยื่นคำขาด เธอตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะปลูกดอกกุหลาบตรงนี้ ใครหน้าไหนก็ห้ามเธอไม่ได้“ดื้อ!” เตโชที่เดินมาพร้อมกับลูกน้องเอ่ยเรียกดารินทร์แต่ไกล สนามหญ้าที่เขาหวงนักหวงหนาถูกขุดจนเสียหายหมดแล้ว“เฮียขาช่วยครีมด้วย ครีมอยากปลูกดอกกุหลาบ แต่พวกพี่ ๆ เขาไม่ให้ครีมปลูก” ดารินทร์รีบวิ่งมาฟ้องเจ้าของบ้าน สองมือเล็กกอดแขนเขาไว้พลางเบ้ปากอย่างน่าสงสารเตโชชอบอะไรโล่ง ๆ โดยเฉพาะสนามหญ้าหน้าบ้านคือมุมโปรดของเขา ไม่ค่อยอยากเห็นอะไรที่มันขัดหูขัดตาเท่าไร จึงไม่เห็นด้วยกับการกระทำของดารินทร์“ไม่เอาดื้อ ไปกินข้าวได้แล้ว” เขาจูงมือเธอกลับเข้าบ้าน แต่มือเล็กกลับสะบัดมือเขาทิ้ง “ดื้อ!”“ครีมสั่งต้นกุหลาบเอาไว้ตั้งยี่สิบต้น เย็นนี้เขาจะเอามาส่ง ถ้าเฮียไม่ให้ครีมปลูกตรงนี้ ครีมจะเอากลับไปปลูกที่คอนโด” คนงอนตุ๊บป่องพูดประชดประชัน ก่อนจะเดินไปใช้เท้ากลบหลุมที่ขุดไว้แบบลวก ๆ “ช่วยให้คนขับรถของเฮียไปส่งครีมด้วย ครีมจะแวะซื้อกระถางเตรียมดินปลูกดอกกุหลาบเย็นนี้”“ไม่กลับนะดื้อ” เต

เตโชอุ้มดารินทร์เข้ามาในห้องนอน ก่อนจะวางร่างเล็กลงบนเตียงอย่างเบามือ เขาปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ด ริมฝีปากหยักได้รูปบรรจงจูบเธออย่างละเมียดละไมดารินทร์เงยหน้ารับจูบจากเตโช ริมฝีปากนุ่มนิ่มอ้าออกรับเรียวลิ้นอุ่นชื้นอย่างให้ความร่วมมือ สองหนุ่มสาวเพิ่มระดับความร้อนแรงจนกลายเป็นจูบดูดดื่มอ้อมแขนแกร่งโอบรัดเด็กสาวจนทุกส่วนของร่างกายแนบชิดกัน มือหนาลูบวนสะโพกมนเบา ๆ แล้วยกขาข้างหนึ่งมาพาดกับเอว ขณะที่ริมฝีปากดื่มด่ำแลกรสหวานอย่างหนักหน่วง“อื้อ...” มือเล็กทุบหน้าอกแกร่งพลางร้องประท้วงในลำคอ จูบสูบวิญญาณของเตโชทำเอาดารินทร์หายใจหายคอแทบไม่ทันนานนับนาทีกว่าเตโชจะยอมถอนจูบออก ดารินทร์สูดอากาศหายใจเข้าเต็มปอด มือหนาถกเสื้อเธอขึ้นพร้อมปลดตะขอบราเซียร์อย่างชำนาญ“ดื้ออย่าหลับใส่เฮียอีกนะครับ ไม่งั้นอย่าหาว่าเฮียไม่เตือน” เขาขอร้องและคาดโทษเธอน้ำเสียงแหบพร่า ริมฝีปากหนาไล่ละเลงลิ้นโลมเลียใบหน้าสวยทั่วทั้งดวงหน้าอย่างเอาใจ มือหยาบกร้านลูบสะโพกมนไล้ขึ้นไปสัมผัสแผ่นหลังเรียบเนียน จากนั้นจัดการดึงบราเซียออกและโยนมันทิ้งไป เผยให้เห็นเต้าอวบอิ่มแลดูเต็มไม้เต็มมือ ก่อนจะถอดกางเกงยีนตัวสั้นและแพนตี้ต

คำเตือน!!!สิ่งที่รี๊ดจะได้อ่านต่อไปนี้ มีความรุนแรงทางด้านเนื้อหา ตัวละครมีพฤติกรรมไม่เหมาะสม โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน รี๊ดท่านใดจิตใจอ่อนไหวง่าย โปรดข้ามตอนนี้ไปนะคะ หลังจากทานข้าวอิ่มท้อง ดารินทร์นอนเล่นโทรศัพท์สลับกับอ่านทบทวนวิชาที่ต้องสอบวันจันทร์อยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่นเตโชสั่งงานลูกน้องเสร็จก็เดินตรงมาอุ้มเธอไปยังห้อง ๆ หนึ่งของบ้าน ซึ่งไม่ใช่ห้องนอนของเขา“เฮียขา...เฮียพาหนูไปไหน เราไม่ได้ไปอาบน้ำกันเหรอคะ” คนสงสัยเอ่ยถาม สองแขนเรียวกอดรัดลำคอหนาไว้หลวม ๆ พร้อมกับซบใบหน้าหวานลงบนอกแกร่ง“เฮียพาดื้อมาดูของเล่นของเฮียไงครับ”“ของเล่นของเฮียเหรอ?”“ครับ ของเล่นชิ้นโปรดของเฮีย” เขาปล่อยคนตัวเล็กให้ยืนอย่างอิสระเด็กขี้สงสัยวิ่งแจ้นไปเปิดดูของเล่นในตู้ใหญ่ ตามประสาคนอยากรู้อยากเห็นเตโชกอดอกเอนหลังพิงประตูมองดูอยู่เงียบ ๆ เขาตั้งใจเอาไว้แล้วว่าดารินทร์หยิบจับของเล่นชิ้นไหน เขาจะใช้สิ่งนั้นกับเธอ“ทำไมของเล่นเฮียมีแต่ของแปลก ๆ เต็มไปหมดเลย” เด็กสาวหยิบท่อสแตนเลสสีเงินขึ้นมาดู มีห่วงเหล็กและปลอกรัดสี่จุด ปรับขนาดความยาวของท่อได้ “ไม้อันนี้เล่นยังไงเหรอคะ”“เดี๋ยวเฮียพาเล่นครับ” เตโ

หลายวันต่อมา...ดารินทร์ขับรถมาหาเตโชที่บ้านหลังจากเลิกคลาสเรียน สองสามวันมานี้เขาไม่ได้ไปหาเธอที่คอนโดจึงไม่อาจนิ่งนอนใจรออยู่เฉย ๆ ทว่าพอเธอมาถึงก็กลับไม่เจอเขาอย่างที่คิด“นายไม่อยู่ครับคุณครีม” ลูกน้องของเตโชรายงานอย่างสุภาพ เนื่องจากรู้ว่าเธอคือคนพิเศษของเจ้านาย“เฮียเตชไปไหนเหรอคะ เขาได้บอกไว้ไหม”“นายไปประชุมต่างจังหวัด อีกหลายวันเลยครับกว่าจะกลับ”ดารินทร์พยักหน้ารับรู้ แต่ในใจกลับห่อเหี่ยวจนเกินบรรยาย ความน้อยใจปะทุขึ้นดั่งลาวาร้อนใต้ภูเขาไฟ เธอไม่เคยเซ้าซี้ไม่ว่าเขาจะไปไหน ทำอะไร ขอเพียงแค่บอกกันสักนิดให้เธอไม่ต้องเป็นห่วงมากเท่านั้นเอง“ถ้าครีมจะขึ้นไปเอาของที่ห้องเฮียเตชได้ไหมคะ”“ได้ครับ สำหรับคุณครีมนายอนุญาตอยู่แล้ว”ดารินทร์ยิ้มรับ ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของบ้าน สองเท้ามุ่งตรงไปยังกีต้าร์ของเธอ ซึ่งวางอยู่ข้างโซฟาตัวยาวในห้องนอนของเตโชนับตั้งแต่เธอถูกหลอกให้มาที่นี่มันก็ถูกวางทิ้งไว้แบบนี้ ดารินทร์เห็นตั้งแต่หลายวันก่อนแล้วแต่ลืมหยิบมันกลับคอนโด ว่าง ๆ จึงถือโอกาสเอากลับไปดีดเล่นซะหน่อยกลับมาถึงคอนโดดารินทร์ก็เปลี่ยนเป็นชุดสุดเซ็กซี่ หยิบกล้องถ่ายรูปในท่วงท่า

ดารินทร์นอนพลิกตัวไปมาด้วยความสับสนในใจ เธอไม่ชอบตัวเองที่เป็นแบบนี้เลย อยู่กับเตโชเธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน แต่ทุกครั้งที่นึกถึงเจฟเธอกลับมีรอยยิ้มอย่างไม่มีเหตุผล“ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย ไม่ได้อยากเป็นวันทองสองใจซะหน่อย” คนนอนไม่หลับลุกขึ้นมานั่งหลังจากที่ดินเนอร์กันเสร็จ เตโชก็มาส่งเธอที่หน้าคอนโด ไม่ได้ขึ้นมาส่งถึงที่ห้องด้วยซ้ำ เนื่องจากมีธุระต้องไปต่อ เด็กสาวได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันคิดว่าเขาจะนอนค้างที่คอนโดกับเธอครีม’ ม : เฮียขา พรุ่งนี้หนูไม่มีเรียน ไปดูหนังกันไหมคะเฮียเตช : พรุ่งนี้เฮียไม่ว่างครับ ติดประชุมบ่ายครีม’ ม : งื้อเฮียเตช : ทำไมดื้อยังไม่นอน ดึกมากแล้วนะครีม’ ม : 😓เฮียเตช : เดี๋ยวเฮียชดเชยให้วันหลัง จัดดื้อให้หนัก ๆครีม’ ม : หนูไม่คุยกับเฮียแล้วเฮียเตช : ทำไมขี้งอนจัง ไปนอนได้แล้วครับเมื่อความคิดฟุ้งซ่านเล่นงานจิตใจ น้ำสีไสจึงไหลออกมาอย่างไม่อาจหักห้าม พยายามฮึบไว้แล้วแต่มันไม่ทันจริง ๆ“ฮึก!” สองมือเล็กพยายามเช็ดน้ำตาที่ยังไหลไม่หยุด ไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องไปคาดหวังกับเขาด้วยพอลองคิด ๆ ดูแล้ว เตโชก็ไม่ได้รักเธอนี่นา คนที่เตโชรักคือผ