All Chapters of หนูดื้อนะเฮียรักไหวเหรอ: Chapter 21 - Chapter 30

“มานั่งนี่” เตโชตบตักตัวเองเรียกเด็กสาวให้มาหา“เฮียหายโกรธหนูหรือยังคะ” เมื่อไม่ได้รับคำตอบดารินทร์จึงคลานเข่าเข้าไปแทรกกลางหว่างขา เงยหน้ามองเขาด้วยแววตาออดอ้อน“เฮียยกโทษให้ดื้อ” เตโชรับดอกไม้ที่เมียเด็กตั้งใจทำมาให้ มือหนาลูบศีรษะทุยเล็กพลางก้มหน้าลงมาจูบกลางหน้าผากมนอย่างแผ่วเบา ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนตักแกร่งเมื่อหลายเดือนก่อนเขาเองก็เคยทำผิดกับเธอ ล่วงเกินเธอโดยที่เธอไม่ได้ยินยอม แม้จะเป็นความผิดที่ไม่ได้ตั้งใจก็เถอะ ครั้งนี้เขาจึงยอมยกโทษให้เธอโดยง่ายดารินทร์ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา สองแขนเรียวสวมกอดเตโชไว้แน่น เธอกินไม่ได้นอนไม่หลับมาตั้งหลายวัน คิดว่าเขาต้องโกรธเกลียดเธอไปแล้วแน่ ๆ ไม่คิดว่าเขาจะยอมให้อภัยด้วยซ้ำเตโชพาดารินทร์ลงไปทานข้าวข้างล่าง เด็กสาวเจริญอาหารทีเดียว เพราะแทบไม่ได้ทานอะไรไปหลายวัน ทานอิ่มก็เริ่มมีแรง ดารินทร์เดินตัวลอยราวกับได้ยกภูเขาออกจากอก เธอทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนโซฟาห้องรับแขกเตโชสั่งงานลูกน้องเสร็จก็เดินตรงมาหาเด็กสาว เขาสำรวจดูร่างกายของเธอโดยละเอียดอีกครั้ง ก่อนจะเห็นรอยฟกช้ำบริเวณหน้าท้องเป็นว

วันสุดท้ายของการสอบปลายภาค ดารินทร์ขับรถมาหาเตโชที่บ้านด้วยความตื่นเต้น เด็กสาวเตรียมตัวจะเซอร์ไพรส์ชายหนุ่มชุดใหญ่ แต่ทว่าเขากลับติดงานเร่งด่วนเสียอย่างนั้น“เฮียต้องไปดูงานต่างจังหวัดหนึ่งสัปดาห์”คนที่ฉีกยิ้มกว้างวิ่งมาหาเขาหัวสั่นดุ๊กดิ๊กก่อนหน้าค่อย ๆ หุบยิ้มลง เธอกวาดสายตามองข้าวของที่เขาเตรียมพร้อมออกเดินทางด้วยแววตาสุดอาลัย“งื้อ ถ้าหนูต้องรอเฮียกลับมานานขนาดนั้น หนูลงแดงตายแน่ ๆ” ดารินทร์งอแงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธออุตส่าห์เตรียมตัวมาซะดิบดี ต้องรอเซอร์ไพรส์เขาตั้งหนึ่งสัปดาห์ บ้าไปแล้ว“มันกะทันหันมากจริง ๆ ดื้อ เฮียต้องไปทำงานแล้ว ไว้เจอกันนะ” เขาดึงเธอมากอดเพียงนิด อยากปลอบเธอให้มากกว่านี้แต่ไม่มีเวลาแล้ว มือหนาสอดใต้กลุ้มผมรั้งท้ายทอยเด็กสาวเข้ามาจูบลา ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับลูกน้องหลายคนดารินทร์ได้แต่มองตามหลังเตโชด้วยความอาวรณ์ เธอวิ่งตามไปส่งเขาที่หน้าบ้าน สองมือเล็กโบกลาเขาจนสุดทางรั้ว“ชิ! เฮียไม่อยู่หนูก็ชอปปิงสิ รออะไร” เมื่อคิดได้อย่างนั้นเด็กสาวก็เดินลั้นลาก้าวขาขึ้นรถแล้วขับออกไปเช่นกันเขาไปทำงาน เธอไปชอปปิง เป็นความสุขที่ลงตัวสุด ๆหลายชั่วโมงต่อมา...“เฮ

“ปล่อยนะ ปล่อยหนูลงเดี๋ยวนี้ ฮือ ๆ” ดารินทร์ร้องไห้โวยวายตลอดทางเดิน กำปั้นน้อยฟาดกระหน่ำลงบนแผ่นหลังกว้างอย่างแรง เนื่องจากเตโชแบกเธอพาดบ่าเข้ามาในห้องนอนตุบ!“อื้อ!” เด็กสาวร้องเสียงหลงเมื่อถูกโยนลงบนเตียง เธอรีบพยุงร่างกายตัวเองลุกขึ้นหวังจะวิ่งหนีออกไปทางประตู“ดื้อ!” อ้อมแขนแกร่งตวัดรั้งเอวคอดเอาไว้ “ไม่ไปนะดื้อ”“ฮือ ๆ ปล่อยหนู หนูไม่อยากอยู่ที่นี่”“ไม่เอาไม่ไป เฮียขอโทษ เฮียขอโทษนะครับ”“หนูไม่อยากอยู่กับเฮีย ฮึก!” ดารินทร์หันไปทุบอกแกร่งอย่างระบายอารมณ์โดนลูกน้องเขาตะคอกใส่ยังไม่พอ ยังถูกเขากล่าวหาว่าเป็นขโมยอีก ไม่มีความไว้เนื้อเชื่อใจกันแบบนี้ใครจะอยากอยู่ด้วย เด็กสาวร้องห่มร้องไห้จนหมดแรงสู้และหลับไปในที่สุดเตโชประคองศีรษะทุยเล็กนอนลงบนหมอนใบใหญ่อย่างเบามือ เขาจัดระเบียบร่างกายของเธอให้นอนในท่าที่สบาย นิ้วมือหนาเกลี่ยคราบน้ำตาออกจากแก้มนวลอย่างปลอบประโลม ดวงตาคมปลาบมองใบหน้าสวยหวานพลางครุ่นคิดอยู่ในใจถ้าเธอไม่ได้ทำอะไรผิดต่อเขา แล้วเธอหนีเขาไปทำไมวันต่อมา...เตโชครางกระเส่าในลำคอหลังจากที่เผลอหลับไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน มือหนาควานไปมาทั่วเตียงกว้างหาคนที่นอนข้างกายหม

“ดื้ออยากไปเที่ยวไหมครับ” อยู่ ๆ เตโชก็ถามขึ้นในตอนที่เขากับเธอกำลังดินเนอร์กันอยู่ในร้านอาหารริมแม่น้ำหลังจากไปทำบุญไหว้พระด้วยกันมา เป็นวันธรรมดาแสนสงบอย่างที่นานครั้งจะมีสักที “ทำไมอยู่ ๆ ถามแบบนั้นล่ะคะเฮีย ปกติเฮียงานยุ่งนี่ ไปเที่ยวไกล ๆ ได้เหรอคะ” เด็กสาวถามกลับด้วยความแปลกใจ เธอเองก็อยากไปเที่ยวอยู่เหมือนกันนั่นแหละ เพียงแต่เห็นว่าเขามักจะงานยุ่งตลอดจึงไม่ค่อนอยากรบกวนสักเท่าไร นาน ๆ ทีได้เที่ยวใกล้กรุงเทพก็พอใจแล้ว “ช่วงนี้งานเฮียไม่ค่อยยุ่งแล้วล่ะ เลยว่าจะพาดื้อไปเที่ยวพักผ่อนบ้าง อยากไปภูเขาหรือทะเลดี?” “อืม ขอคิดก่อนนะคะ หนูว่าเราไปทะเลดีกว่าค่ะเฮีย รู้สึกว่าร่างกายโหยหาทะเล” เธอทำท่าสดชื่นเหมือนได้นั่งกินลมชมวิวอยู่บนชายหาดให้เขาดู พาให้เขาหัวเราะออกมาเสียงดังจนโต๊ะอื่นหันมอง ทั้งสองจึงลดเสียงลงและค้อมศีรษะขอโทษลูกค้าคนอื่น “ดื้อลองชิมนี่ดูครับ อร่อยนะ” เตโชตักสันคอหมูราดซอสพริกไทยดำให้เมียเด็กอย่างเอาใจ “ของชอบหนูเลยค่ะเฮีย” “จริงเหรอ งั้นดื้อกินเยอะ ๆ นะ” “กินเยอะ ๆ ไม่ได้ค่ะเฮีย เดี๋ยวอ้วน” “จะผอมไปถึงไหน อวบ ๆ มีน้ำมีนวลบ้างก็ได้ เฮียจะได้จับถนัดมือหน่อย” “จั

กลับถึงคอนโดดารินทร์นั่งดื่มเหล้าจนเมาก่อนจะโทรหาเตโช แต่เมื่อเขาไม่รับเธอจึงฝากข้อความเสียงไว้แทน“เฮียเตชขา ทำไมไม่รับสายหนู หนูคิดถึงมาหาหนูหน่อย”ครีม'ม : ข้อความเสียงข้อความเสียงข้อความเสียงข้อความเสียงดารินทร์ส่งข้อความเสียงไปรัว ๆ ในที่สุดเธอก็หลับไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์เช้าวันต่อมา... ดารินทร์ตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวมากจนร้องโวยวาย ก่อนจะเห็นเตโชนั่งรออยู่ตรงโซฟา เธอดีใจรีบวิ่งไปกอดเขา“เฮียมาหาหนูแล้ว” ใบหน้าหวานเงยมองเขาพลางกะพริบตาปริบ แตะนิ้วชี้ที่หน้าผากมน “จุ๊บหนูหน่อย หนูปวดหัว ปวดมาก ๆ เลย”“เฮียมีเรื่องจะคุยกับดื้อ”“ตอนนี้ไม่อยากคุยอะไรทั้งนั้น พาหนูไปอาบน้ำก่อน หนูอยากให้เฮียถูหลังให้” ดารินทร์อ้าสองแขนเร้าให้เขาอุ้มเธอไปอาบน้ำด้วยกัน ทว่าเตโชกลับยื่นซองสีน้ำตาลให้แทน “อะไรเหรอคะ?”“ดื้อเปิดดูก่อนสิ” ดารินทร์ทำตามอย่างไม่อิดออด ก่อนจะเห็นว่ามันคือเอกสารส่งมอบทรัพย์สิน ทั้งรถสปอร์ตคาร์และคอนโดล้วนเป็นชื่อของเธอ“เฮียยกให้หนูเหรอคะ” เตโชพยักหน้ารับ ดารินทร์