جميع فصول : الفصل -الفصل 20

Georgina Hindi pa tuluyang nawawala ang pagkabigla sa mukha ni Mama Cors nang mahigpit niya akong hilahin papasok ng bahay. Mabilis niyang isinara ang pintuan, saka sumilip sa maliit na bintanang nasa tabi nito. Ilang segundo niyang sinuri ang paligid, tila tinitiyak na walang nakakita sa pagdating ko. Nang makuntento siyang ligtas kami, saka lamang siya nakahinga nang maluwag. “Halika, anak. Maupo ka,” malumanay niyang aya. Tahimik akong sumunod at naupo sa lumang sofa sa maliit niyang sala. Tila hindi nagbago ang bahay kumpara sa huli kong alaala, kundi lang lumang-luma na ang mga kasangkapan, kupas na ang pintura ng mga dingding, at naroon pa rin ang amoy ng kahoy na matagal nang nakababad sa panahon. Simple lang ang bahay, pero pakiramdam ko ay nakabalik ako sa isang bahagi ng pagkabata ko na matagal kong inakalang tuluyan nang nawala. Umupo si Mama Cors sa tabi ko. Hindi siya nagsalita agad. Sa halip ay pinagmasdan niya lamang ako nang matagal, para bang natatakot siyang ali

FrancoHalos isang oras ang naging biyahe namin mula sa kapitolyo hanggang sa pinakadulong bahagi ng bayan ng Bato.Tahimik ang loob ng sasakyan. Tanging mahinang ugong lamang ng makina at paminsan-minsang pag-uusap nina Mon at ng driver ang naririnig ko.Ako naman ay nakatingin lang sa labas ng bintana habang pinagmamasdan ang unti-unting pagnipis ng mga kabahayan. Napalitan ang matataong kalsada ng malalawak na palayan, matataas na puno ng niyog, at mga daang halos wala nang dumaraang sasakyan.Pero kahit gaano kaganda ang tanawin, wala akong ganang pagmasdan iyon.Paulit-ulit lang na umiikot sa isip ko ang sinabi ni Mon kanina."She might be alive."Napakasimple ng apat na salitang iyon, ngunit sapat na para guluhin ang isip ko.Sa loob ng labinlimang taon, hindi na mabilang kung ilang beses akong umasa.May mga tumawag noon na nagsasabing may nakakita raw sa isang babaeng kamukha ni Jo sa Bicol. May nagsabing may batang babae raw na nailigtas sa dagat matapos ang isang aksidente sa

Third PersonMainit pa rin ang sikat ng araw nang makabalik si Georgina sa lumang bahay na nagsisilbi niyang taguan.Pagkaparada niya ng motorsiklo sa garahe ay agad niyang tinakpan iyon ng makapal na trapal bago pumasok sa loob. Mabilis siyang nagtungo sa silid kung saan niya iniwan ang mga gamit niya. Isa-isang hinubad niya ang motorcycle jumpsuit, gloves, at helmet bago muling isuot ang simpleng t-shirt, leggings, at rubber shoes na madalas niyang suotin kapag nasa bayan.Muli niyang tiningnan ang sarili sa salamin at nakita niya na isang ordinaryong dalaga lang ang makikita.Walang bakas ng babaeng ilang oras lang ang nakalipas ay lihim na nakipagkita sa taong nag-alaga sa kanya noong bata pa siya.Wala ring makapaghihinala na ang simpleng kasambahay ng mga Villareal ay siya ring nawawalang tagapagmana ng pamilyang Mercader.Matapos makapagpalit ay inayos niya ang kanyang buhok sa isang simpleng ponytail bago lumabas ng bahay.Hindi pa siya maaaring bumalik sa mansion dahil kailang

GeorginaTahimik ang buong unit habang ako lang ang tao sa loob nito.Katatapos ko lang maglinis ng buong condominium ni Franco. Naka-vacuum na ang sahig, napunasan ko na ang bawat sulok ng sala, nalinis ko na rin ang kusina, pati ang mga alikabok sa mga estante at display shelves ay wala nang natira.Pagkatapos ng lahat ng iyon ay dumiretso ako sa banyo para makapaglinis din ng katawan. Ayokong manatili sa pakiramdam na malagkit matapos ang ilang oras na gawaing bahay.Ngayon ay komportable akong nakaupo sa mahabang sofa sa sala, nakasuot ng maluwag na t-shirt at leggings habang tahimik na nagpapahinga.Kahapon, pagkabalik namin sa Villareal Mansion, agad na kinausap nina Ma'am Cataleya at Sir Kiko si Franco. Hindi ko man narinig ang buong usapan nila, sapat na ang ilang salitang umabot sa pandinig ko para maintindihan ang naging desisyon nila.Ngayong araw ay tutuloy pa rin si Franco sa Maynila.At gaya ng inaasahan ko ay pinasama na naman nila ako.Hindi naman ako tumutol.Sa totoo

Georgina“Georgina,” ulit ni Geoff habang hindi inaalis ang tingin sa akin. May bahagyang ngiti sa labi niya, ngunit hindi ko iyon magawang suklian. “Iyon na lang ang itatawag ko sa’yo.”Napabuntong-hininga ako nang malalim.Mukhang wala na talaga akong magagawa.Natagpuan na niya ako.At kapag si Geoff ang nakahanap sa isang tao, iisa lang ang ibig sabihin noon. Wala nang silbi ang pagtatago.Muli akong napatingin sa pintuan ng apartment.Mula nang pumasok ako rito kanina, ilang beses ko nang binalikan sa isip ang doorknob. Wala akong nakitang gasgas, ni katiting na bakas ng lock pick, o kahit anumang senyales na pinilit itong buksan.Parang normal lang ang lahat.Pero iyon ang nakakakilabot na parte.Iyon ang istilo ni Geoff.Palagi siyang nakakapasok sa lugar na gusto niyang pasukin nang hindi nag-iiwan ng kahit kaunting bakas.Noon pa man ay kilala na siya sa organisasyon dahil sa kakayahan niyang makapasok sa kahit anong gusali nang hindi namamalayan ng mga taong nasa loob.Kaya a