บททั้งหมดของ The Governor's Lost Heiress: บทที่ 61 - บทที่ 70

GeorginaNanlaki ang mga mata ko habang nakatitig nang diretso kay Reed. Parang bawat salitang lumalabas sa labi niya ay sunod-sunod na kulog na dumadagundong sa loob ng tahimik na study room, at bawat isa ay may dalang bagong tanong na hindi ko alam kung handa ba akong harapin.Is he thinking the same way?Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Mabilis na nagwala ang dibdib ko habang pilit kong inuunawa ang sinabi niya.Iniisip din ba niya na maaaring ang mga Villareal ang totoong may kagagawan ng lahat ng trahedyang nangyari sa pamilya ko? Na baka hindi aksidente ang nangyari sa mga magulang ko? Na baka may mas malalim pang dahilan kung bakit bigla na lamang gumuho ang buhay namin?“Wala pa akong nakukuhang matibay na ebidensya laban sa kanila,” seryosong saad ni Reed.Bahagyang kumunot ang noo niya habang umiwas ng tingin. Nakakuyom ang kanyang mga kamay, at kahit hindi siya nagsasalita nang malakas, malinaw kong nakikita ang bigat na pasan niya sa mga balikat. Para bang ilang taon

FrancoHuwebes pa lang kagabi ay hindi na ako mapakali. Kaya ngayong Biyernes, imbes na gaya ng dati na sa hapon pa ako lumuluwas ng Manila, maaga pa lang ay narito na ako sa loob ng condo ko.Hindi ko alam kung ano ba talaga ang gusto kong gawin.Ang alam ko lang, gusto kong pumunta sa bahay ni Reed.Gustong-gusto kong sumugod doon, harapin siya, at itanong mismo kung bakit naroon si Georgina. Gusto kong malaman kung ano ang pinag-uusapan nila at kung bakit kailangan pa niyang pumunta roon nang hindi man lamang nagpapaalam sa akin.But I had no reasonable excuse.If I ask him why Georgina went to his house, baka magtaka siya kung paano ko nalaman.At siguradong hindi magtatagal bago niya maisip na pinasusubaybayan ko siya—o kaya naman ay pinasusubaybayan ko si Georgina.And that's definitely not a good thing.Ayokong magtaas siya ng depensa laban sa akin. Ayokong malaman niyang may mga taong sumusunod sa bawat galaw niya. Higit sa lahat, ayokong isipin sinuman sa kanila na naaapektuh

Third PersonIsang kamay ang dahan-dahang humawak sa baso ng mamahaling whisky bago iyon marahang inikot-ikot ni Anton Rodriguez.Umikot ang amber-colored na likido sa loob ng kristal na baso, kumikislap sa ilalim ng malabong ilaw ng eleganteng chandelier sa kanyang pribadong opisina. Nanatiling malamig ang kanyang mga mata habang nakatitig sa whisky, na para bang may mas mahalaga siyang iniisip kaysa sa inuming hawak niya.Tahimik ang buong silid. Tanging mahinang ugong ng air-conditioning at ang paminsan-minsang tunog ng yabag ng kanyang mga tauhan na naglalakad sa labas ng silid ang maririnig. Sa kabila ng katahimikan, may mabigat na tensyon na tila nakabitin sa ere.“Kamusta ang plano?” basag ni Anton sa katahimikan.Madiin at puno ng awtoridad ang kanyang boses, sapat para bahagyang tumigas ang balikat ng lalaking nakatayo sa kanyang harapan. Hindi man siya sumigaw, malinaw na hindi iyon isang simpleng tanong. Isa iyong utos na nangangailangan ng eksaktong sagot.Nakatayo nang tu

GeorginaNagising ako sa isang tila kakaibang tunog ng kaluskos na unti-unting pumukaw sa aking kamalayan. Sa una ay pilit ko pa iyong hindi pinansin, iniisip na baka bahagi lamang iyon ng panaginip na ayaw pa akong pakawalan. Ngunit nang maulit ang kaluskos, napakunot ang noo ko at dahan-dahan kong idinilat ang aking mga mata.Mabigat pa rin ang aking mga talukap mula sa mahaba at malalim na tulog. Ilang segundo akong nakatitig lamang sa kisame habang sinusubukang alalahanin kung nasaan ako at kung anong oras na. Pagkatapos ay dahan-dahan kong inilibot ang paningin ko sa paligid ng silid upang hanapin ang pinagmulan ng ingay.At doon ko siya nakita.Si Franco.Kasalukuyan niyang itinataas ang kanyang mga kamay upang hubarin ang sariling t-shirt. Bahagya niyang hinahatak pataas ang laylayan nito nang sa eksaktong sandaling iyon ay tila may kung anong kutob siyang lumingon sa aking kinaroroonan.Mabilis na nagtagpo ang aming mga mata.Nanatili kaming ganon nang ilang segundo.Ako, naka

FrancoAng kagandahan sa shipping company na ito ay nandito rin mismo sa aming isla ang main office nito, ilang kilometro lamang ang layo mula sa aming mansyon at malapit lang din sa kapitolyo. Hindi ko na kailangang bumiyahe nang ilang oras para lamang makapunta sa headquarters, at para sa isang kumpanyang matagal nang bahagi ng buhay ng aming pamilya, masasabi kong malaking advantage iyon.Sa pagkakaalam ko, nagmula sa isang liblib na lugar sa norte si Tito Gabriel at umalis siya roon upang makipagsapalaran sa maingay at magulong Maynila. Bata pa lamang ako nang paulit-ulit kong marinig ang mga kuwento tungkol sa kanyang buhay—kung paano raw nagsimula siya sa halos wala, kung paano niya pinilit na makahanap ng oportunidad, at kung paano unti-unting nagbago ang kanyang kapalaran dahil sa mga desisyong ginawa niya sa tamang panahon.Ngunit may hindi inaasahang kaganapan na nagbago sa takbo ng kanyang buhay, dahilan upang mapadpad siya rito sa isla.Biglaan din ang naging pagpasok ni T