Todos los capítulos de ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: Capítulo 161 - Capítulo 170

มันคิดว่าไป๋เสวี่ยอาจจะสร้างเรื่องหลอกลวงก็เป็นได้ เพราะตัวมันได้ตกลงกับภรรยาเอาไว้แล้ว ว่าหากเกิดเรื่องใดขึ้นมาก็ให้นางพาลูกหนีไปอยู่ที่อื่นทันที ไปให้พ้นจากอสรพิษทมิฬ“หากเจ้าไม่รู้เช่นนั้นข้าจะบอกเจ้าเอง เพราะว่าเสี่ยวจิง นางรักเจ้ามากกว่าสิ่งใดบนโลกใบนี้อย่างไรเล่า ความโกรธความเกลียดในใจนาง หรือจะสู้ความรักที่นางมี”แม้ว่าเจ้าตัวจะไม่ได้รู้ซึ้งในเรื่องของความรักเท่าใดนักเพราะตัวนางไม่เคยมีความรัก ไร้ซึ่งครอบครัว ไร้ซึ่งทุกสิ่งอย่าง ไป๋เสวี่ยไม่รู้ว่ารักมันเป็นสิ่งใดและรู้สึกเช่นไร จนกระทั่งนางได้มาอยู่ที่โลกใบนี้ ได้มาอยู่ในตระกูลไป๋ นั่นจึงทำให้ได้เข้าใจถึงเรื่องนี้ และหากว่าเป็นนางที่ต้องเลือก ไป๋เสวี่ยก็พร้อมทิ้งได้ทุกอย่างเช่นกัน เพื่อคนที่นางรัก‘ข้าอยากเจอนาง’ เสี่ยวฮวนตัดสินใจพูดออกมาด้วยความสับสน“ตอนนี้ไม่ได้ เพราะนางกำลังจะคลอด และที่สำคัญทัณฑ์อัสนีกำลังจะฟาดลงมาแล้ว”ไป๋เสวี่ยปฏิเสธและมองเสี่ยวฮวนตรง ๆ ต่อให้ตอนนี้เสี่ยวฮวนจะยังไม่ยอมรับ แต่เขาก็ไม่มีทางทำสิ่งใดได้แล้ว‘แล้วเจ้ามาทำอันใดที่นี่’ เสี่ยวฮวนถ

เสี่ยวฮวนไม่ได้ตอบรับคำพูดของไป๋เสวี่ยแต่ก็ยอมนั่งลงเดินพลังแต่โดยดี แม้จะรู้สึกเคลือบแคลงสงสัยในทวนที่อยู่ในมือเล็กแข็งแกร่งมาก...นั่นคือสิ่งที่รับรู้ทันทีที่ทวนอัสนีคำรามปรากฏเบื้องหน้าพลังกดดันที่แผ่กระจายไปจนทั่วทั้งบริเวณ เกือบทำให้ตัวมันที่เป็นถึงสัตว์ระดับเทพและกำลังจะขึ้นเป็นสัตว์ระดับเทวะหายใจไม่ออกแม้ว่าจะสงสัยแต่เจ้าหมาป่าก็เลือกที่จะไม่ถามออกไปและสงบนิ่งลงเพราะตอนนี้สิ่งที่เสี่ยวฮวนต้องให้ความสำคัญคือทัณฑ์อัสนีต่างหาก พูดกันตามตรงเสี่ยวฮวนเองก็ยังไม่รู้เรื่องใดเกี่ยวกับไป๋เสวี่ยนัก แต่เพราะเป็นสัตว์ในพันธสัญญา มันจึงรู้ระดับพลังที่แท้จริงของเด็กหญิงถ้าเทียบกันตามอายุ เสี่ยวฮวนยอมรับว่าไป๋เสวี่ยเป็นอัจฉริยะผู้หนึ่ง แต่ถ้าให้เทียบกับตน ไป๋เสวี่ยยังไม่เหมาะสมที่จะเป็นเจ้านายของมันอยู่ดีเสี่ยวฮวนสลัดความคิดทุกอย่างทิ้งไป ก่อนจะหลับตาลงและเริ่มเดินพลังที่กำลังจะปะทุออกมาไป๋เสวี่ยที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็ขยับมาหาเสี่ยวฮวน ทำราวกับกำลังปกป้อง ดวงตาเรียวของนางตอนนี้ไม่ได้มองที่สัตว์ในพันธสัญญาของตน แต่เลือกที่จะมองขึ้นไปบนฝากฟ้าท

การตอบโต้ทัณฑ์อัสนีมีเพียงวิธีเดียวเท่านั้น นั่นก็คือการตั้งรับ เพราะไม่สามารถโจมตีกลับไปได้ เนื่องจากไม่รู้ว่าจะโจมตีกลับไปที่ใด เพราะจุดกำเนิดของทัณฑ์อัสนีมาจากฟ้าเบื้องบนเสี่ยวฮวนมองไป๋เสวี่ยที่กำลังปกป้องมันจากทัณฑ์แห่งสวรรค์อย่างตื่นตะลึงความเกลียดชังที่เคยมีอยู่ในใจเบาบางลงจนแทบจะไม่มีหลงเหลือมนุษย์มีเลวย่อมต้องมีดี แต่หมาป่าโลหิตเช่นเสี่ยวฮวน อาศัยอยู่ในป่าชั้นในของป่าร้อยอสูรมาหลายร้อยปี ทุกครั้งที่มันได้พบมนุษย์ มนุษย์เหล่านั้นย่อมโลภและอยากจะได้ตัวมันไปเป็นสัตว์ในพันธสัญญา ทั้งยังชั่วช้า ทั้งฆ่าฟันสัตว์วิญญาณไปเป็นจำนวนมากเสี่ยวฮวนไม่เคยพบเจอมนุษย์เช่นไป๋เสวี่ยมาก่อนตอนนี้มันเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใด เสี่ยวจิงจึงละทิ้งความโกรธเกลียดลงไปได้ เสี่ยวฮวนย่อมรับรู้ได้ว่าเสี่ยวจิงนั้นเคารพไป๋เสวี่ยด้วยใจ เนื่องจากสัตว์ทั้งสองเป็นคู่บำเพ็ญกันเข้าใจแล้ว เพราะตัวของไป๋เสวี่ยเองต่างหากที่ทำให้เสี่ยวจิงสามารถเคารพนางได้ด้วยใจเพราะไป๋เสวี่ยเป็นมนุษย์คนแรกที่เสี่ยวฮวนรับรู้ได้ว่านางมีจิตใจที่บริสุทธิ์ต่อตนจริง ๆ เมื่อเป็นเช่นนั้นม่านหมอกในใ

เพียงแค่ได้ยินชื่อ ไป๋เสวี่ยก็รู้ได้ทันทีว่าปิ่นที่ได้รับมาไม่ใช่เครื่องประดับธรรมดา ไม่ใช่ของสามัญที่นางควรครอบครองเพียงแค่ได้ยินชื่อร่างกายก็สั่นเทา“ปิ่นนี้คือ...”“มันคือดวงชะตาของเจ้า หลานข้า”ร่างเล็กนิ่งงัน ดวงชะตาของนางเช่นนั้นหรือ คราวก่อนคนตรงหน้าก็บอกว่านางต้องผ่านเคราะห์กรรม จึงทำให้ต้องเจอเรื่องเลวร้ายเหล่านั้น เหตุใดไป๋เสวี่ยถึงรู้สึกว่าตัวเองกำลังแบกเรื่องบางอย่างอยู่บนบ่า โดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านี่มันเป็นเรื่องอะไรกันแน่“ดวงชะตาของข้าหรือเจ้าคะ?”“เมื่อถึงเวลาเจ้าจะรู้เองไป๋เสวี่ย และเจ้าจะรู้ด้วยว่าปิ่นที่ข้าให้เจ้าไป มันใช้สำหรับอะไร เจ้าจงเชื่อมั่นในความรู้สึกของตน อย่าได้ลังเล อย่าได้หวาดกลัว ข้าเชื่อว่าเจ้าต้องทำได้”“...”“หมดเวลาแล้ว ข้าขอให้เจ้าโชคดี”วูบไป๋เสวี่ยยังไม่ทันได้ตอบกลับ ก็รับรู้ได้ว่าร่างกายของตัวเองกำลังเย็นขึ้นเรื่อย ๆ อีกครั้งภาพตรงหน้าเริ่มจางหายไปจนมองไม่เห็น แสงสว่างมากมายสาดส่องมาที่ตัวของนาง เด็กหญิงสับสนและในความสับสนก็รู้สึกได้ว่าพลังในร่างกายกำลังป

“แล้วเจ้าเล่า เหตุใดจึงแปลงกายเป็นมนุษย์กัน” คราวนี้ไป๋เสวี่ยหันมาถามเสี่ยวฮวนบ้าง‘ข้ามาคารวะนายหญิงขอรับ’ พูดจบเสี่ยวฮวนก็คุกเข่าลงตรงหน้า แสดงออกชัดเจนว่ายอมรับไป๋เสวี่ยด้วยใจแล้วจริง ๆ“ลุกขึ้นเถิด เจ้าไม่เกลียดชังมนุษย์แล้วรึ” ถามอย่างไม่จริงจังมากนัก เรื่องที่เสี่ยวฮวนยอมรับนาง ไป๋เสวี่ยรับรู้ได้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วและนางก็มั่นใจว่ามันจะต้องเป็นเช่นนี้ เพราะว่านางเอาตัวเองไปปกป้องเสี่ยวฮวนจากทัณฑ์อัสนี หากอีกฝ่ายไม่ซาบซึ้ง ก็คงใจแข็งเกินไป‘ข้า ไม่เกลียดนายหญิง’“อ๋อ เป็นเช่นนั้นเอง” ไป๋เสวี่ยพยักหน้ารับ ไม่เกลียดนางแต่ยังคงเกลียดชังมนุษย์คนอื่น ๆ อยู่สินะ“แล้วเสี่ยวจิงเล่า” นางถามต่อ‘นางใกล้จะคลอดแล้วขอรับ’“เจ้ารู้กำหนดหรือไม่” ไป๋เสวี่ยถามไป๋เตี๋ยที่น่าจะรู้ดีมากที่สุด ยามนี้เสี่ยวจิงอ่อนแอเป็นอย่างมากเพราะว่าต้องแบ่งพลังวิญญาณไปหล่อเลี้ยงลูกที่อยู่ในครรภ์ของมัน‘ข้าคิดว่าไม่น่าจะเกินเดือนนี้เจ้าค่ะนายหญิง’ ไป๋เตี๋ยตอบหลังจากที่คิดคำนวณดูเป็นอย่างดีแล้ว“เช่นนั้นก็นำโอสถฟื้นฟูไปให้นาง ยามที่คลอดจะได้ไม่