Todos los capítulos de ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: Capítulo 151 - Capítulo 160

“เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้ารักษาได้หรือไม่” หย่งคังเล่อพยายามข่มความโกรธที่มีและถามไป๋เสวี่ยด้วยสีหน้าที่จริงจัง หมายมั่นแล้วว่าหลังจากนี้ตนจะต้องลงไปควบคุมการฝึกฝนเหล่าองครักษ์ทั้งหมดด้วยตนเอง“ก็แค่ละอองพิษ เหตุใดจะรักษาไม่ได้” ไป๋เสวี่ยพอเห็นว่าตอนนี้หย่งคังเล่อมีสีหน้าที่เคร่งเครียดก็ตอบออกมาตามตรงแต่ก็อดไม่ได้ที่จะพูดจากระทบกระเทียบเส้าหว่านโจว ผู้ที่เป็นผู้ใช้โอสถระดับศักดิ์สิทธิ์ แต่กลับประมาทเลินเล่อและถือดียิ่งนัก แต่เมื่อเผชิญหน้ากับละอองพิษกลับทำสิ่งใดไม่ได้“เจ้าช่วยรักษาพวกเขาได้หรือไม่”“แต่คนของท่านอาจจะไม่อยากให้ข้ารักษาก็ได้” ไป๋เสวี่ยตอบกลับไป แล้วมองไปยังเส้าหว่านโจว ที่ตอนนี้ก็กำลังมองนางอยู่เช่นกัน“ใครไม่ยอมให้เจ้ารักษาก็ปล่อยให้รักษาตัวเองไป” หย่งคังเล่อเอ่ยเพียงแค่นั้น เพราะเขารู้สึกผิดหวังกับเส้าหว่านโจวเช่นกันคนผู้นี้โตมาพร้อม ๆ กับเขา เป็นหนึ่งในคนของตระกูลหย่งที่มีความสามารถมาก อายุยังน้อยแต่ก็เป็นถึงผู้ใช้โอสถระดับศักดิ์สิทธิ์หย่งคังเล่อรู้ว่าเส้าหว่านโจวมีนิสัยที่ถือดี และมักจะดูถูกดูแคลนผู้อื่นเสมอ แต่เขาก็ไม่

“เขามีพลังยุทธ์อยู่ในระดับสูงเท่านั้น เพราะกลัวว่ารับพลังกดดันในป่าร้อยอสูรไม่ได้ จึงได้กินโอสถกายาแกร่งเข้าไปก่อนจะเข้ามาภายในป่าร้อยอสูรชั้นใน โอสถกายาแกร่ง ช่วยให้เขาทนรับพลังกดดันภายในป่าร้อยอสูรชั้นในได้ก็จริง แต่มันป้องกันพิษไม่ได้ ทั้งสมุนไพรในการปรุงโอสถกายาแกร่ง ก็เป็นสมุนไพรที่ไม่ถูกกับพิษที่เขาได้รับไปและนั่นก็ทำให้เขาเป็นเช่นนี้”ไป๋เสวี่ยอธิบายอย่างไม่รีบร้อน ไม่ได้สนว่ามีคนกำลังนอนดิ้นอย่างทรมานอยู่ตรงหน้าโอสถกายาแกร่ง เป็นโอสถที่ปรุงไม่ยาก สามารถช่วยให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นมาชั่วขณะ ไม่สามารถกินติดต่อกันมาก ๆ ได้ เพราะจะลดทอนพลังการฝึกปรือในร่างกายของผู้ใช้ลงไปถือเป็นโอสถที่ผู้ใช้โอสถแทบทุกคนจะต้องปรุงได้ก่อนจะขึ้นมาเป็นผู้ใช้โอสถระดับจิตวิญญาณ แน่นอนว่าผู้ใช้โอสถในตระกูลไป๋ทุกคน ต่างก็ปรุงโอสถชนิดนี้ได้กันทั้งหมดแล้ว“อาการของเขาแย่มากใช่หรือไม่” หย่งคังเล่อถามไป๋เสวี่ยอีกครั้งแม้ว่าเมื่อครู่เขาจะพูดราวไม่สนใจว่าเส้าหว่านโจวจะเป็นตายร้ายดีเช่นไร แต่ถึงอย่างไรคนผู้นี้ก็เติบโตมาพร้อมกับเขา เป็นคนของตระกูลหย่งและยังเป็นหนึ่งในคนที่ซื

การจะรักษาจำเป็นต้องรีบกำจัดสมุนไพรที่มีผลกับละอองพิษจากร่างของเส้าหว่านโจวเสียก่อน เส้าหว่านโจวในยามนี้แทบจะไร้สติแล้วเพราะฉะนั้นจะหวังพึ่งให้เขาใช้พลังตนกำจัดสมุนไพรชนิดนั้นออกมาย่อมต้องเป็นไปไม่ได้และที่สำคัญไป๋เสวี่ยก็ไม่รู้แน่ชัดว่าสมุนไพรตัวใดที่มีปัญหากับร่างกายของเขา และเพราะว่าไม่รู้แน่ชัดจึงจำเป็นจะต้องกำจัดสมุนไพรที่แฝงไปกับโอสถออกมาทั้งหมด ทำให้มันเปลืองแรงนางมากเกินไปร่างเล็กขยับมายืนอยู่เบื้องหน้าของเส้าหว่านโจวและปลดปล่อยพลังของตนออกมา ก่อนจะมีเถาวัลย์สีเขียวขจีบิดเกลียวรอบ ๆ ดอกไม้สีขาวรูปร่างประหลาดตาและเปล่งแสงระยิบระยับ หากมองดี ๆ จะเห็นว่ามันคือประกายของไอเย็นตั้งแต่ไป๋เสวี่ยเรียกใช้พลังได้ พลังของนางก็มีไอเย็นแฝงเช่นนี้มาโดยตลอด ซึ่งเป็นผลพวงมาจากไอเย็นที่นางได้รับจากพิษของอสรพิษเหมันต์ นอกจากมันจะทำให้ร่างกายของนางเย็นแล้ว มันยังส่งผลต่อพลังของนางอีกด้วยโชคยังดีที่มันส่งผลไปในทางที่ดี ไม่เช่นนั้นไป๋เสวี่ยคงจะหัวเสียกับเรื่องนี้ไม่ใช่น้อยและเมื่อปล่อยพลังธาตุออกมา เถาวัลย์ก็ถูกส่งไปโอบล้อมร่างกายของเส้าหว่านโจว พยา

ไป๋ซานจัดการแบ่งเวรยามโดยใช้คนของตระกูลไป๋ทั้งหมด หย่งคังเล่อเองก็คิดอยากจะช่วยแต่เขาก็ปฏิเสธและให้เหตุผลว่าคนของตนคุ้นชินกับสถานที่แห่งนี้ดีที่สุด หากมีอันใดผิดแปลกไปจะได้มารายงานทันทีอีกทั้งไม่คิดว่าฝนพิษจะตกลงมายาวนาน อย่างมากก็สี่ชั่วยาม เวลาเพียงเท่านี้ไม่จำเป็นต้องใช้คนจำนวนมากให้วุ่นวาย สุดท้ายหย่งคังเล่อก็ทำได้เพียงแค่พยักหน้ารับอย่างไร้ข้อโต้แย้งใด ๆและเรื่องนี้ก็ทำให้เขาได้รู้ว่าเหตุใดคุณชายไป๋จึงได้เป็นพี่ใหญ่ไม่ใช่เมิ่งหลาน นั่นเป็นเพราะว่าอีกฝ่ายเหมาะสมกับฐานะนี้อย่างแท้จริงหลังจากไป๋ซานจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เจ้าตัวก็นั่งลงบนแท่นหินเพื่อฟื้นฟูพลังของตนบ้าง ซึ่งชายหนุ่มก็นั่งอยู่ไม่ไกลน้องสาวนัก องครักษ์ของตระกูลไป๋คนที่ยังไม่ต้องยืนเป็นเวรยามรอบถ้ำ ก็มายืนใกล้ ๆ กับสองพี่น้องตระกูลไป๋ราวกับกำลังจัดเวรยามอีกชั้น เพื่อป้องกันอันตรายให้คนทั้งคู่ตลอดเวลาภักดี นี่คือสิ่งที่รู้สึกได้โดยไม่ต้องพูดอันใดเลย“พวกเขาแข็งแกร่งมากพอที่จะเป็นขุมอำนาจ” หย่งคังเล่อพูดขึ้นมาและมองไปยังคนของตระกูลไป๋ทั้งหมดมันไม่ใช่แค่พวกเขาแข็งแกร่ง แต่พว

เมื่อแยกกับไป๋เตี๋ย ไป๋เสวี่ยก็ให้เสี่ยวหงพานางมายังถ้ำ ซึ่งเป็นถ้ำที่เสี่ยวฮวนอาศัยอยู่ในตอนนี้ ร่างเล็กมองไปรอบ ๆ ถ้ำ ก่อนจะพบว่าสัตว์วิญญาณตัวอื่น ๆ ในตอนนี้ต่างพากันหลบเข้าไปอยู่ในที่ของตนไม่ออกมาเพ่นพ่านซึ่งมันก็เหมาะสมแล้ว เพราะไม่มีผู้ใดอยากจะเผชิญหน้ากับทัณฑ์แห่งสวรรค์โดยไม่จำเป็นกึก“เจ้าเองก็ไปที่อื่นเถอะเสี่ยวหง” ไป๋เสวี่ยหันไปบอกเสี่ยวหงที่บินมาส่งนางถึงที่เสี่ยวหงนั้นเป็นเพียงสัตว์วิญญาณระดับเซียน แน่นอนว่ามันย่อมรับเสี้ยวพลังจากทัณฑ์อัสนีไม่ไหวเช่นกัน แม้เสี้ยวพลังเพียงไม่มาก เสี่ยวหงก็อาจจะตกอยู่ในอันตรายได้ทัณฑ์อัสนีแม้จะฟาดลงมายังเสี่ยวฮวน แต่ทุกครั้งที่ทัณฑ์อัสนีถูกปลดปล่อยลงมา ในชั่วขณะนั้นก็มักจะมีเสี้ยวพลังของทัณฑ์ลงโทษแผ่กระจายออกมาโดยรอบนี่ทำให้ผู้ที่อยู่รอบ ๆ ได้รับผลกระทบไปด้วย แม้จะไม่ถึงตายแต่ก็สามารถทำให้บาดเจ็บได้เหมือนกันและไป๋เสวี่ยก็ไม่อยากจะให้เสี่ยวหงต้องได้รับผลกระทบนี้ไปด้วยโดยไม่จำเป็น‘เจ้าค่ะ’ เสี่ยวหงรับคำนายหญิงของตน ก่อนจะกางปีกสีแดงสดราวกับไฟเพลิงและบินจากไปทันทีเมื่อเหยี่ยวเพลิง