Todos los capítulos de ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: Capítulo 171 - Capítulo 180

‘นายหญิงเจ้าคะ ข้าถูกส่งมาที่นี่ก็เพื่อดูแลท่านผู้ที่จะมาเป็นนายแห่งข้า นายของมิติแห่งนี้ และนายของปิ่นปลิดวิญญาณ ส่วนเรื่องอื่นข้าเองก็ไม่รู้ รู้เพียงแค่ว่ามีเพียงผู้ถูกเลือกเท่านั้นจึงจะได้ครอบครองสิ่งเหล่านี้’“แสดงว่าข้ามีหน้าที่เป็นยมทูต คอยตามไล่ฆ่าปีศาจเหล่านั้นงั้นหรือ” ไป๋เสวี่ยพึมพำด้วยความหนักใจเพราะไม่ได้อยากจะตามไล่ล่าผู้ใด นี่เป็นเรื่องยุ่งยากที่นางไม่อยากจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวเลยจริง ๆ อีกฝ่ายเป็นถึงปีศาจ สิ่งมีชีวิตที่ถูกกล่าวว่าเจ้าเล่ห์และแข็งแกร่งมากที่สุดอีกทั้งปีศาจก็ใช่ว่าจะเลวร้ายไปเสียหมด...‘ยมทูตหรือเจ้าคะ’“ช่างเถิด”‘นายหญิงไม่ต้องกังวลเจ้าค่ะ นายหญิงไม่จำเป็นต้องไปไล่ล่าปีศาจตนใด’ ไป๋เตี๋ยเอ่ยพูดเมื่อเห็นสีหน้าที่กังวลใจฉายชัดออกมาจากไป๋เสวี่ย“หากไม่ต้องไปไล่ล่าปีศาจ แล้วท่านย่าจะมอบปิ่นปลิดวิญญาณให้ข้าเพราะเหตุใด”ช่างน่าสับสนยิ่งนัก คนที่รู้เรื่องก็ไม่ยอมบอกอะไรนางสักคำ บอกเพียงแต่ว่าเมื่อถึงเวลานางจะรู้เอง จะเข้าใจเอง แล้วมันเมื่อใดกันเล่าไป๋เสวี่ยถอนหายใจ คิดไปก็เท่านั้น

สิ้นคำพูดของไป๋เสวี่ยร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทก็ปรากฏกายออกมา เหวินหรงมีสีหน้าแปลกใจที่อีกฝ่ายรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของเขา ทั้งการที่ได้พบเจอกับนางในสถานที่แห่งนี้ก็ทำให้เขารู้สึกแปลกใจเช่นกันแต่การที่จะรับรู้ว่าเหวินหรงอยู่ตรงนี้เป็นเรื่องที่ยากเพราะเขาลบกลิ่นอายของตัวเองและใช้วิชาพรางตา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระดับพลังของเขา ที่หากคิดจะซ่อนตัว ผู้ที่มีระดับต่ำกว่าอย่างไรก็ต้องหาเขาไม่พบแต่สำหรับไป๋เสวี่ย ทันทีที่นางเดินมาถึงที่ลำธารได้เพียงไม่นาน นางกลับรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของเขา ทั้งยังรู้อีกด้วยว่าผู้ที่ซ่อนตัวอยู่เป็นเขา“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเป็นข้า” เหวินหรงเอ่ยถามและมองไป๋เสวี่ยอย่างสงสัย“รู้สึกได้”“รู้สึกได้?”“ใช่”“...” เหวินหรงเงียบ มองใบหน้าไร้เดียงสาของไป๋เสวี่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อเท่าใดนักนึกย้อนไปถึงวันที่คนของเขามารายงานเรื่องที่ให้ไปสืบเกี่ยวกับนาง เหวินหรงก็ยิ่งรู้สึกว่าเด็กน้อย ไม่สิ สตรีผู้นี้น่าสนใจมาก “ไป๋เสวี่ย คุณหนูใหญ่สกุลไป๋ เป็นผู้ใช้โอสถขอรับ อายุสิบปีถูกพิษของอสรพิษเหมันต์ ถอน

“ไม่ใช่ ข้าเพียงแค่มาตามหาของบางอย่างเท่านั้น” ในที่สุดเหวินหรงก็ตอบคำถามก่อนหน้า“ของหรือ ให้ข้าช่วยหรือไม่ ข้ารู้จักที่นี่ดี” “ไม่เป็นอันใด ข้ารู้แล้วว่ามันอยู่ที่ใด”“อือ ข้าเข้าใจแล้ว” ไป๋เสวี่ยพยักหน้ารับ“...”“ข้าต้องไปแล้ว”“...”“ไว้พบกันใหม่” ไป๋เสวี่ยยิ้มให้เหวินหรง ก่อนจะเดินจากไป ในขณะที่เหวินหรงยืนนิ่งและมองตามแผ่นหลังเล็ก ๆ ไปด้วยความรู้สึกที่มันหลากหลายเป็นอย่างมากเจอกันเพียงแค่สองครั้งเหตุใดเขาจึงรู้สึกผูกพันกับนางยิ่งนัก รู้สึกเหมือนมีบางอย่างเชื่อมความรู้สึกของเขาเอาไว้จนแน่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“เสวี่ยเอ๋อร์”กึกสองเท้าหยุดเดินเพราะเสียงเรียก ก่อนที่นางจะหันกลับมาทำหน้านิ่วขมวดคิ้วใส่ร่างสูงอย่างไม่พอใจ“ห้ามเรียกข้าว่าเสวี่ยเอ๋อร์!” ตอบกลับด้วยน้ำเสียงดุดัน ไป๋เสวี่ยไม่ชอบให้ผู้อื่นเรียกว่าเสวี่ยเอ๋อร์ นอกจากคนในครอบครัว“ข้าพอใจที่จะเรียกเช่นนี้” เหวินหรงระบายยิ้มเมื่อสิ้นเสียงจี่ฝูกับจี่ซาที่แฝงตัวอยู่บนต้นไม้ถึงกลับตัวแข็งค้างจนแทบจะตกลงมาด้

ความจริงในฐานะหมอนางควรจะเดินไปตรวจดูชีพจรอีกสักรอบเพื่อความมั่นใจว่าพิษไม่มีหลงเหลืออยู่แล้ว แต่เพราะยังคงหมั่นไส้กับท่าทีจองหองของคนพวกนั้นอยู่ ไป๋เสวี่ยจึงไม่ยอมไปตรวจซ้ำ“พวกเขาดีขึ้นมากแล้วขอรับ” เป็นจื่อซู่ที่ตอบกลับเขาได้เดินไปมองดูเหล่าองครักษ์มาแล้ว แม้จื่อซู่จะไม่ใช่ผู้ใช้โอสถ แต่เพียงแค่มองสีหน้าของพวกเขาก็พบว่าดีขึ้นมากกว่าเมื่อวาน เช่นนี้ย่อมแสดงว่าดีขึ้นและหากว่าเป็นคุณหนูใหญ่ที่ลงมือรักษาด้วยตนเอง มีหรือที่จะไม่หายดี จื่อซู่คิดอยู่ภายในใจแต่ไม่ได้พูดมันออกมา“แล้วเจ้าไปสำรวจรอบ ๆ มา ได้สิ่งใดมาบ้างหรือไม่” ไป๋เสวี่ยถามต่อ“กลุ่มคนที่เข้ามาภายในป่าร้อยอสูรติดพิษ และทยอยตายไปจำนวนหนึ่งแล้วขอรับ เพราะพวกเขาฝืนเดินทางฝ่าฝนพิษและพืชมีพิษเข้าไป บางกลุ่มก็โดนทั้งพิษและสัตว์วิญญาณเล่นงาน ที่โชคร้ายที่สุดเห็นจะเป็นกลุ่มที่โดนพืชกลืนกินกัดกินขอรับคุณหนู” จื่อซู่บอกเล่า ในขณะที่ไป๋เสวี่ยพยักหน้ารับฟังพืชกลืนกินนั้นมีอยู่ทั่วทั้งป่าร้อยอสูร มันชอบกลืนกินมนุษย์และสัตว์วิญญาณเป็นอาหาร เมื่อใดที่ถูกกลืนกินจะยังไม่ตายทันที แต่จะค่อย ๆ ถูกดูดพ

กลุ่มของไป๋เสวี่ยนั้นมีคนทั้งหมดราวเจ็ดสิบคน นำโดยหย่งคังเล่อ ผู้อาวุโสรองตระกูลหย่ง หย่งเฉิงเคอ หัวหน้าองครักษ์ฟู่จินหู และองครักษ์ระดับจิตวิญญาณทั้งสามสิบคน ไม่รวมเส้าหว่านโจวที่เป็นผู้ใช้โอสถหวังลู่เจ๋อ มาพร้อมคนจากสำนักจันทราสองคน ที่เรียกขานเขาว่าศิษย์พี่ ทั้งสองคนอยู่ในระดับจิตวิญญาณขั้นกลาง ถือว่าเก่งกาจพอสมควรส่วนเมิ่งหลาน นำเพียงองครักษ์มาด้วยยี่สิบคน และทั้งหมดก็อยู่ในระดับจิตวิญญาณเช่นกันกลุ่มคนที่ดูจะมาน้อยที่สุดแต่กลับดูแข็งแกร่งมากที่สุดก็คือตระกูลไป๋ ไป๋เสวี่ย ไป๋ซาน จื่อจ้ง จื่อซู่และเฟิ่งจิ่ว มาพร้อมกับองครักษ์ทั้งหมดสิบคนเท่านั้น“เสวี่ยเอ๋อร์เราจะผ่านต้นผูเถาสีรุ้งหรือไม่” ไป๋ซานถามน้องสาวที่เดินอยู่ด้านข้าง“ผ่านเจ้าค่ะ พี่ใหญ่อยากเก็บผูเถาสีรุ้งหรือ?”ถึงแม้ว่าตอนนี้นางจะนำผูเถาสีรุ้งมาปลูกที่ไร่ตระกูลไป๋ แต่ผูเถาสีรุ้งทั้งหมดก็ยังไม่พร้อมเก็บเกี่ยว สุราผูเถาสีรุ้งเองก็มีเหลือในคลังไม่มาก แต่ก็ไม่ถือว่าน้อยเลย ถ้ากินวันละไห ก็สามารถกินได้ทั้งปีเลยทีเดียว“ไม่ เพียงแต่ว่าครั้งก่อนเจ้าบอกว่าที่นั่นมีเจ้าของ”