Todos los capítulos de ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: Capítulo 181 - Capítulo 190

จื่อซู่เป็นอีกคนที่ค่อนข้างเชี่ยวชาญพื้นที่ภายในป่า นางพาเขาเข้ามาเดินสำรวจป่าร้อยอสูรอยู่บ่อยครั้ง มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ควรรู้ที่บอกเขาและเขตแดนที่อันตรายห้ามเฉียดกรายเข้าไปใกล้เป็นอันขาด ดังนั้นจื่อซู่จึงค่อนข้างจะรู้ทางหนีทีไล่เป็นอย่างดี เมื่อจื่อซู่จากไปแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดสอบถามว่าไป๋เสวี่ยสั่งให้เขาไปทำอันใด เพราะมันย่อมชัดเจนอยู่แล้วว่านางส่งให้จื่อซู่ไปสืบความด้านหน้า“ข้าไม่รู้ว่าด้านหน้ามีสัตว์วิญญาณชนิดใด แต่ที่รู้แน่ ๆ คือด้านหน้ามีพืชกลืนกิน” ไป๋เสวี่ยบอกทุกคนและเสียงของนางก็ทำลายความเงียบลงไปทันที“พืชกลืนกินหรือ?” หวังลู่เจ๋อขมวดคิ้วแน่น“รู้จักใช่หรือไม่เจ้าคะ”“ข้าย่อมรู้จัก”“ข้าเองก็รู้” เมิ่งหลานกับหย่งคังเล่อตอบกลับมา แม้ว่าคนอื่นจะไม่เอ่ยพูดคำใด แต่ก็พยักหน้าลงเพื่อแสดงออกมาว่ารู้จักพืชกลืนกินเช่นกัน“อันตราย” หวังลู่เจ๋อพูดขึ้นมาสั้น ๆ ซึ่งทุกคนก็ยอมรับ“ข้าไม่เคยเผชิญหน้ากับพืชกลืนกิน แต่ในตำราบอกว่าหากตัดแขนมันก็จะงอกขึ้นมาใหม่ หากตัดขามันก็จะงอกขึ้นมาใหม่ มันไม่มีวันตาย ถือเป็นพืชที่อันตรายเป็นอย่

ถ้าจะให้พูดกันตามตรงตั้งแต่เดินทางมา สิทธิ์การตัดสินใจก็เป็นของหย่งคังเล่อมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เนื่องจากเมิ่งหลานนั้นเบื่อหน่ายจากภาระหน้าที่ที่ต้องนำผู้คนยามอยู่ที่ตระกูลเมิ่งด้านหวังลู่เจ๋อเองก็ไม่ชอบความวุ่นวาย ใครว่าเช่นไรเขาก็ว่าตามหากไม่เป็นปัญหาเขาจะไม่พูดจาคัดค้านสิ่งใด ส่วนสองพี่น้องตระกูลไป๋ ไป๋เสวี่ยและไป๋ซาน ทำหน้าที่เพียงชี้แนะ ไม่ใช่คนตัดสินใจเพราะเหตุนี้เรื่องการตัดสินใจทั้งหมดจึงตกไปเป็นหน้าที่ของหย่งคังเล่อ โดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่ได้เต็มใจเท่าใดนักเพียงแต่ปฏิเสธไม่ได้และไป๋เสวี่ยก็คิดว่าหย่งคังเล่อนั้นเหมาะสมที่จะเป็นผู้นำที่สุดแล้ว เนื่องจากคนของเขามีมากกว่า นิสัยของเขาก็ไม่น่าเป็นห่วงเช่นเมิ่งหลาน และไม่ได้นิ่งเงียบเช่นหวังลู่เจ๋อถ้าให้เปรียบเทียบกันแล้ว หย่งคังเล่อนั้นมีนิสัยที่คล้ายคลึงกับไป๋ซาน คือเป็นบุรุษที่จริงจังและพึ่งพาได้ แต่หย่งคังเล่อจะมีความร่าเริงมากกว่า นอกนั้นก็ไม่ได้ต่างกันมากนักอ้อ ไม่นับเรื่องที่คุณชายจากตระกูลหย่งชื่นชอบการสวมใส่อาภรณ์สีแดงมากเกินไป“เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ การต่อสู้ดูเหมือนจะรุนแรงขึ้นแ

ผู้คนในเขตการต่อสู้ต่างก็ชะงักและสั่นสะท้าน เพราะสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่รุนแรงและดุดันจนพวกเขาหายใจแทบไม่ออกคนทั้งหมดรีบหันไปมองในทิศทางเดียวกันทันที ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เพราะจิตสังหารที่ใช้ข่มขวัญคู่ต่อสู้ที่น่ากลัวในยามนี้กลับมาจากเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เพียงคนเดียว! และเด็กคนนั้นก็คือ ผู้ใช้โอสถไป๋เสวี่ย!ฉึก!ไป๋เสวี่ยไม่ได้สนใจคนอื่น เพราะนางไม่มีเวลาและกำลังหงุดหงิดกับความโง่งมของพืชกลืนกินที่พยายามโจมตีใส่มือเล็กกำดาบฟ้าเวหาที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวเอาไว้แน่น ก่อนจะดึงดาบขึ้นมาจากพื้นดินที่พึ่งปักลงไป ไป๋เสวี่ยหันไปมองพี่ชายทั้งสองเพียงเสี้ยวลมหายใจ เมื่อพบว่าไป๋ซานและเมิ่งหลานเป็นอิสระจากพืชกลืนกินแล้ว ก็หันกลับมากำจัดพืชไร้สมองต่อทันทีร่างเล็กกระโดดขึ้นไปแล้วฟันลงบนส่วนหัวของพืชกลืนกินที่พยายามโจมตีใส่นาง ก่อนจะกดดาบลงบนพื้นดินอีกครั้ง เพื่อทำลายรากวิญญาณของพืชกลืนกินตรงหน้าด้วยความรวดเร็ว!กีซซซซ!เสียงกรีดร้องดังลั่นไปทั่วทั้งเขตการต่อสู้ ภายในเวลาแค่ไม่กี่อึดใจ ไป๋เสวี่ยสามารถสังหารพืชกลืนกินไปได้ถึงส

คนจำนวนเจ็ดสิบกว่าคนปะทะกับพืชกลืนกินจำนวนหนึ่งร้อยกว่าต้น หากเปรียบเทียบกันตรง ๆ อย่างไรกลุ่มของไป๋เสวี่ยก็ถือว่าเสียเปรียบ และที่สำคัญคิดจะกำจัดพืชกลืนกินมันไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะว่าพืชกลืนกินนั้นหาใช่หมูในอวย ขนาดไป๋เสวี่ยกว่าจะสามารถฆ่าพืชกลืนกินได้อย่างว่องไวเช่นนี้ก็ต้องฝึกฝนเสียหลายรอบคนที่คิดว่า ‘หากเด็กอย่างไป๋เสวี่ยสามารถกำจัดพืชกลืนกินได้ง่าย ๆ แล้วเหตุใดข้าจะทำไม่ได้’  นั่นถือเป็นความคิดที่โง่เขลาที่สุดไป๋เสวี่ยมองใบหน้าที่ถือดีของคนจำนวนหนึ่ง และไม่สนใจจะกล่าวเตือน เพราะคนประเภทนี้ถึงเตือนไปอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ ให้ประสบพบเจอเหตุการณ์โดยตรงไปเลยจะดีเสียกว่านางหันหลังให้คนเหล่านั้นและส่งสัญญาณเรียกรวมองครักษ์ของตระกูลไป๋ทั้งหมด และไม่นานนักองครักษ์ตระกูลไป๋ทั้งสิบ พร้อมด้วยไป๋ซาน จื่อจ้ง จื่อซู่ และเฟิ่งจิ่วก็มายืนเรียงรายอยู่ตรงหน้าของไป๋เสวี่ยด้วยความว่องไว“จุดอ่อนของพืชกลืนกินอยู่ที่รากของมัน หากทำลายได้มันก็จะตายทันที” ไป๋เสวี่ยย้ำเรื่องสำคัญ ไม่มีเกริ่นนำอะไรทั้งสิ้นเพราะเวลาที่มีจำกัด และสิ่งที่นางพูดก็ถือ

จื่อซู่เป็นคนที่ไป๋เสวี่ยพาไปไหนมาไหนด้วยบ่อยที่สุด เหตุเพราะตัวเขาเป็นองครักษ์ประจำกาย ดังนั้นเรื่องนิสัยและฝีมือ ไป๋เสวี่ยเชื่อในตัวของจื่อซู่เป็นอย่างมากอีกทั้งจื่อซู่ยังเป็นคนที่ไป๋เสวี่ยฝึกสอนมากับมือ วรยุทธ์ของเขาอย่างไรก็ไม่ใช่ธรรมดาสามัญอยู่แล้ว แม้จะจริงอยู่ที่องครักษ์คนอื่น ๆ ไป๋เสวี่ยเองก็เคยไปช่วยจื่อจ้งฝึกฝน แต่นั่นก็แค่ไปช่วย เพราะอย่างไรคนที่ได้เรียนรู้ทุกอย่างโดยตรงจากนางจริง ๆ ก็คือจื่อซู่ผู้นี้ด้วยเหตุนี้ไป๋เสวี่ยจึงไว้ใจเขามากที่สุด ไม่ได้ผิดไปจากที่นางกล่าวไปเลยและพอวางใจเรื่องพี่ชาย ร่างเล็กก็เริ่มมองไปรอบด้าน ซึ่งเมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งใดน่าเป็นห่วงมากนัก นางก็รีบกระโดดไปยังจุดที่บุรุษปริศนาผู้นั้นยืนอยู่เพราะมั่นใจว่าสาเหตุของเรื่องนี้จะต้องมาจากคนผู้นี้แน่นอนตุบเคร้ง!อาวุธระดับเทวะช่างทรงพลัง ไป๋เสวี่ยรับรู้ได้ถึงพลังกดดันที่น่าเกรงขาม ที่มาจากขวานขนาดใหญ่ในมือของบุรุษตรงหน้า เพียงแค่ก้าวย่างเข้ามาในขอบเขตพลังของอีกฝ่ายสำหรับไป๋เสวี่ยคนผู้นี้ไม่ได้แตกต่างจากมนุษย์ยุคหินอย่างแท้จริง แม้ว่าจะมีอาภรณ์สวมใส่ไม