Todos los capítulos de ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: Capítulo 191 - Capítulo 200

“ว่าอย่างไร?”“ไม่เจ้าค่ะ” ไป๋เสวี่ยปฏิเสธโดยที่ไม่จำเป็นต้องคิดแม้จะรับรู้ถึงความแข็งแกร่งของคนตรงหน้าที่ไม่ได้แสดงออกมาทั้งหมด แต่ไป๋เสวี่ยตอนนี้ยังไม่คิดอยากจะมีอาจารย์ ทั้งยังเป็นอาจารย์ที่ดูลึกลับและแปลกประหลาดเช่นนี้ด้วย“ดี ต่อไปเจ้าเป็นศิษย์ของข้า!”“ข้าบอกว่าไม่อย่างไรเล่าเจ้าคะ!” คนตัวเล็กทักท้วงเสียงดัง เมื่อครู่นางปฏิเสธไปแล้ว คนผู้นี้ประสาทรับเสียงมีปัญหาหรืออย่างไร“ข้าได้ยินเจ้าตอบตกลง”“ข้าปฏิเสธ!”“โอวหยางฉี”“?”“ชื่ออาจารย์ของเจ้า” อีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยใบหน้าที่สงบนิ่งจนน่าหงุดหงิด“ข้าไม่ได้ถามชื่อท่าน และท่านก็ไม่ใช่อาจารย์ของข้า”ไป๋เสวี่ยไม่เคยถูกกวนอารมณ์มากเช่นนี้มาก่อน หมีตรงหน้าช่างเอาแต่ใจยิ่งนัก ใบหน้าเรียวเล็กงอง้ำลงอย่างที่ไม่เคยเป็น ในขณะที่โอวหยางฉีผู้ยัดเยียดฐานะลูกศิษย์ให้ไป๋เสวี่ยก็ไม่ได้สนใจเสียงเล็ก ๆ ที่กำลังร้องโวยวายและหันหน้ากลับมาหยอกล้อกับพืชกลืนกินและหมีวายุต่อ“เจ้าเป็นศิษย์ของข้าแล้วนังหนู ไว้ข้าสังหารหมีโง่ตัวนี้ได้ เจ้าค่อยมากราบข

เพราะยิ่งนานพลังยุทธ์ก็จะยิ่งถูกใช้ไปโดยเปล่าประโยชน์ แม้ว่าการสังหารพืชกลืนกินจะไม่จำเป็นต้องใช้พลังยุทธ์จำนวนมาก แต่หากว่าพืชกลืนกินมามากถึงเพียงนี้ สิ่งที่ไม่จำเป็น ก็จำเป็นจะต้องดึงออกมาใช้จนเกินขีดจำกัด“ข้าจำเป็นต้องตรวจสอบท่านให้แน่ชัด” ไป๋เสวี่ยพูดต่อโดยไม่รอให้โอวหยางฉีได้พูดแทรก เพราะรู้ว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดนั้นมักจะไร้สาระเสมอ“ตรวจสอบรึ? เอาสิ” โอวหยางฉีไม่คิดสิ่งใดมากมาย ด้วยเป็นคนสบาย ๆ จึงตอบรับศิษย์รักของตนทันทีไป๋เสวี่ยกลอกตาขึ้น เมื่อเห็นรอยยิ้มที่ดูไร้พิษสง ไม่สิ รอยยิ้มที่ดูจงใจให้ไร้พิษสงของโอวหยางฉี ซึ่งถูกบดบังด้วยหนวดสีน้ำตาลเข้มไปมากกว่าครึ่ง คล้ายกับหมีที่กำลังแยกเขี้ยวอย่างไรอย่างนั้นนางสะบัดไล่ความคิดของตน ก่อนจะส่งพลังเข้าไปตรวจสอบร่างกายของโอวหยางฉีและเมื่อบุรุษคล้ายหมีสัมผัสได้ถึงพลังที่แปลกปลอม ซึ่งกำลังตรวจสอบเขาอยู่ก็ชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอันใด เพราะรู้ดีว่านี่เป็นพลังของศิษย์ตนแต่ที่ทำให้โอวหยางฉีต้องชะงัก เพราะพลังธาตุที่ถูกส่งมาหาเขา แข็งแกร่งเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังตรวจสอบไม่ได้ด้วยว่าอีกฝ่า

เท่าที่ไป๋เสวี่ยใช้พลังธาตุตรวจสอบร่างกายให้โอวหยางฉี นางก็พบว่าต้นเสน่ห์จันทราใกล้จะโตเต็มที่แล้วและหากมันโตขึ้นเมื่อใด กลิ่นของมันก็จะกำจายออกมา ถึงครานั้นไป๋เสวี่ยมั่นใจว่าสัตว์วิญญาณมากมายจะต้องมุ่งตรงมาที่แห่งนี้อย่างแน่นอน“เช่นนั้นข้าต้องกำจัดมันอย่างไร?” คำถามของเขาทำให้ไป๋เสวี่ยนิ่งไป ไม่ใช่ไม่รู้ แต่นางไม่คิดว่าตัวเองจะได้ยินคำถามที่ดูจะมีสาระจากหมีผู้นี้“ไม่ยาก ท่านต้องใช้พลังในกายของท่านกำจัดมัน ต้นเสน่ห์จันทราหลบซ่อนอยู่ในตัวของท่าน ท่านต้องหามันให้พบและทำลายทิ้งเสีย” ไป๋เสวี่ยบอกให้โอวหยางฉีทำลายต้นเสน่ห์จันทราทิ้งไป ทั้ง ๆ ที่ความจริงสามารถนำเอาต้นเสน่ห์จันทราออกมาจากร่างกายก็ได้แต่เพราะอีกไม่นานต้นเสน่ห์จันทราจะเติบโตเต็มวัย เมื่อถึงตอนนั้น บริเวณที่นางอยู่ในตอนนี้จะต้องโกลาหลมากเป็นแน่สัตว์วิญญาณมากมายจะรีบตามกลิ่นที่แสนจะเย้ายวนของต้นเสน่ห์จันทรามาเยือนที่แห่งนี้ มนุษย์ที่เผลอสูดดมกลิ่นของต้นเสน่ห์จันทราเข้าไปก็จะลุ่มหลงมัวเมา หากเป็นเช่นนั้นนางคงจะต้องเจอเรื่องยุ่งยากที่มากกว่าเดิม ก่อนจะไปถึงอสรพิษทมิฬ“ข้าเข้าใจ

ผ่านไปราวสามชั่วยาม ในที่สุดพืชกลืนกินต้นสุดท้ายก็ถูกกำจัดลงด้วยฝีมือของโอวหยางฉี แต่เดิมโอวหยางฉีไม่ได้สนใจจะขยับตัวให้เปลืองแรง เพียงแต่สงสารศิษย์รักที่เริ่มมีอาการเหนื่อยล้าออกมาให้เห็น อาจารย์ผู้แสนดีเช่นเขาจึงลงมือช่วยเหลือนางทันทีอ่า เขาช่างเป็นอาจารย์ที่ประเสริฐยิ่งนักร่างสูงใหญ่ดุจหมีพลิ้วกายไปยืนข้างกายไป๋เสวี่ย ยิ่งมายืนเคียงข้างกับร่างเล็กของเด็กหญิงวัยสิบปีที่แสนจะดูบอบบางซื่อใส นี่ก็ยิ่งทำให้โอวหยางฉีดูน่ากลัวมากยิ่งนัก“นี่” บุรุษทั้งหมดต่างชะงักเมื่อเห็นชายแปลกหน้าที่ดูแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก กระโดดมายืนข้างกายนางไป๋ซานและเมิ่งหลานตั้งใจจะขยับเข้าไปปกป้องน้องสาวของพวกเขา แต่ก็ถูกพลังกดดันที่ไม่ธรรมดาเสียเลยหยุดร่างกายเอาไว้กับที่ จะขยับตัวตามใจย่อมทำไม่ได้แข็งแกร่งขนาดไหนกันแน่บุรุษผู้นี้!“เก็บพลังกดดันของท่านเสีย นี่พี่ชายข้า” ไป๋เสวี่ยขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจนักพลังกดดันของโอวหยางฉีทำอันใดนางไม่ได้ นางเองก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน เพราะว่านางไม่ได้ให้ไป๋เตี๋ยแผ่พลังออกมาปกป้องเหมือนอย่างเคย แต่ตอนนี้ไป๋เสวี่ยก็ไม

พรึ่บ!และในขณะที่จื่อซู่กำลังแจกจ่ายยา โอวหยางฉีก็เรียกหมีวายุร่างยักษ์ทั้งสิบตัวออกมาจากแหวนมิติของตนซากหมีวายุขนาดใหญ่กองอยู่เบื้องหน้าคนทั้งหมด หมีวายุขนาดใหญ่เช่นนี้ มีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นสัตว์วิญญาณระดับเซียนขั้นสูง หรือไม่ก็อาจจะเป็นสัตว์วิญญาณระดับเทพเลยก็ได้ ทุกคนได้แต่มองโอวหยางฉีอย่างสนใจ ก่อนจะสะดุดตากับแหวนมิติระดับเทวะบนนิ้วมือของเขา!ถึงกับมีแหวนมิติระดับเทวะอยู่ในครอบครอง! คนผู้นี้เป็นใครกันแน่!ทุกคนต่างก็มีความคิดที่แตกต่างกันไป แต่ที่กำลังคิดหนักที่สุด ก็คงจะเป็นคนกลุ่มหนึ่งที่มีใจจะกำจัดไป๋เสวี่ย ที่น่าจะเป็นตัวปัญหาในการครอบครองสัตว์บรรพกาลฟู่จินหูมองเด็กหญิงอย่างเคียดแค้นไม่พอใจ เขาเป็นคนของตระกูลหย่งก็จริง แต่ในความเป็นจริง ครอบครัวของเขาเคยถูกตระกูลหย่งสังหารจนสิ้น โชคดีที่มารดาพาเขาหนีรอดมาได้เพราะเหตุนี้จึงแฝงตัวเข้ามาในตระกูลหย่งเพื่อรอเวลาล้างแค้น แต่การเข้าถึงนายท่านแต่ละคนไม่ง่ายนัก ฟู่จินหูจึงพยายามทำตัวเป็นคนดี จนกระทั่งสวรรค์มีตา ท่านซ่างเฉินยอมรับเขาเป็นศิษย์ และยังไว้ใจเขามากในที่สุดฟู