Todos los capítulos de ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: Capítulo 201 - Capítulo 210

ไป๋เสวี่ยลืมตาขึ้นมาหลังจากครบกำหนดที่นางตั้งเอาไว้ ดวงตากลมโตกวาดมองไปโดยรอบก่อนเป็นอันดับแรกว่ามีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่ คนอื่น ๆ กำลังเดินพลังกันอยู่ มีส่วนน้อยที่นอนหลับพักผ่อนและกินอาหารท้องฟ้าตอนนี้มืดครึ้มแล้ว ไป๋เสวี่ยรู้สึกว่าตัวเองกำลังเสียเวลายิ่งนัก ไม่รู้ว่าวันแห่งคำทำนายจะมาถึงเมื่อใด หากมาถึงวันนี้วันพรุ่งนี้ อย่างไรก็คงจะเดินทางไปไม่ทันกาลหากให้เสี่ยวหงพาไปป่านนี้คงจะถึงที่นั่นแล้ว ไป๋เสวี่ยถอนหายใจออกมาเล็กน้อยนางทำเช่นนั้นไม่ได้ เพราะไม่สามารถพาคนทั้งเจ็ดสิบขึ้นไปบนหลังของเสี่ยวหงได้“ศิษย์รัก!”“ท่านพูดดี ๆ ไม่เป็นหรือ เหตุใดต้องตะโกนเสมอ” ไป๋เสวี่ยหันไปต่อว่าโอวหยางฉี แต่ในตอนที่หันไปมองเขาเต็ม ๆ ตา นางก็สังเกตเห็นซากกระดูกกองโต“ท่านกินหมีวายุไปกี่ตัวกัน?” ถามออกมาด้วยความสงสัย กระดูกเยอะเช่นนี้ไม่ใช่ว่ากินหมดไปสิบตัวหรือ“ข้าไม่ได้นับ ข้ากินจนหมด”“ท่านเป็นหมูรึ เหตุใดจึงกินเยอะเช่นนี้” ไป๋เสวี่ยมองโอวหยางฉีอย่างไม่อยากจะเชื่อ ตอนนี้นางไม่แปลกใจแล้วที่อีกฝ่ายตัวใหญ่ขนาดนี้“เพ้ย! เจ้าว่าอาจารย์เป็นหมูไ

มีส่วนน้อยที่จะรู้อายุที่แท้จริงของไป๋เสวี่ย ไป๋เสวี่ยเองก็ไม่ได้ขัดข้องอันใด เพราะนางได้เลือกเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดในการเดินทางครั้งนี้แล้วทางเส้นนี้เต็มไปด้วยต้นไม้และสมุนไพรพิษ แน่นอนว่าสัตว์ทั้งหลายต้องไม่อยากจะเข้าใกล้แต่ว่ากลุ่มของไป๋เสวี่ยนั้นกินโอสถสลายพิษเข้าไปแล้ว พิษเหล่านี้จึงทำอันตรายต่อพวกนางไม่ได้ ทางเดินนี้จึงปลอดภัย ประหนึ่งเดินในพรมแดงที่ถูกปูเอาไว้เพื่อพวกเขาโดยเฉพาะมาครั้งนี้ไป๋เสวี่ยไม่ได้พาไปเจอกับผูเถาสีรุ้งและเลี่ยงมาอีกทาง เพราะนางไม่อยากเสียเวลาไปกับสัตว์วิญญาณที่เป็นเจ้าของผูเถาสีรุ้งเนื่องจากไม่รู้ว่าวันแห่งคำทำนายจะมาถึงเมื่อใด ทุกคนจำต้องรีบเดินทางเพื่อไปถึงที่แห่งนั้นให้เร็วที่สุดทั้งยังไม่รู้ว่ามีขุมอำนาจอื่น ๆ ไปถึงตรงจุดนั้นแล้วหรือไม่ ทางเดินไปจุดกึ่งกลางแน่นอนว่าย่อมมีหลายทิศทาง กลุ่มของหย่งคังเล่อเลือกเข้ามาทางทิศเหนือของเมืองเวหา ซึ่งถ้าเลือกทิศเหนือ ทางเดินที่ปลอดภัยย่อมต้องเหลือเพียงแค่ทางนี้ แต่ขุมอำนาจอื่น ๆ ก็อาจจะเลือกทิศทางอื่นก็ได้เช่นกัน เมื่อเดินกันมาเรื่อย ๆ พอยิ่งลึกท

“หืม? ถึงกับมีเด็กอยู่ในขบวนด้วย น่าแปลกใจยิ่งนัก” บุรุษในชุดขาวพูดต่อ“ไม่เจอกันเสียนาน เจ้า ‘งดงาม’ ขึ้นมากเลยทีเดียว คุณชายหาน” เป็นหย่งคังเล่อที่เป็นฝ่ายตอบกลับไป ไป๋เสวี่ยสังเกตเห็นใบหน้าของคุณชายหานผู้นั้นบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย ก่อนจะเหยียดยิ้มที่มุมปากออกมา“เจ้าก็ยังคงมี ‘วาจาคมคายจนน่าหลงใหล’ ไม่เปลี่ยน”“อืมเรื่องนั้นเป็นเพราะความ ‘งดงามของเจ้า’ อย่างไร”ระหว่างที่บุรุษสองคนโต้ตอบกัน ไป๋เสวี่ยก็รับรู้ได้ถึงความกดดันที่แผ่กระจายออกมาจากพวกเขา คำพูดที่ดูคล้ายจะไม่มีสิ่งใด แต่ดูเหมือนว่านั่นจะเป็นสิ่งที่อีกฝ่ายล้วนไม่ชอบการสนทนาที่ไร้ซึ่งถ้อยคำหยาบคาย แต่ทำให้บาดลึกได้ ไป๋เสวี่ยเองก็ไม่เข้าใจนัก นางเป็นคนบ้านป่า แม้จะรู้กฎของสังคม แต่บางทีสังคมก็ซับซ้อนมากเกินไปจนน่ารำคาญ ไม่ว่าจะยุคสมัยใดก็ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไปเลย“ความงามของข้าหรือจะสู้ ‘ความรัก’ ของคุณชายหย่งกับคุณชายหวังกัน”“หืม?” ไป๋เสวี่ยหันหน้าไปมองแผ่นหลังของบุรุษที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของนางเดินทางมาด้วยกันหลายวัน หย่

“พยัคฆ์เมฆา!”“หรือว่า...”“เป็นท่านเซ่ออิน! ผะ ผู้ใช้มิติระดับเทวะ!” “ท่านเซ่ออิน!”เสียงร้องของกลุ่มคนจำนวนมากดังขึ้นมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดกลัว เพราะชายผู้มาใหม่มีนามว่า ‘เซ่ออิน’ กว่าร้อยปีแล้วที่พวกเขาทั้งหมดได้ยินชื่อของบุคคลในตำนานผู้นี้ และไม่มีผู้ใดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่รู้จักเขาเพราะบุรุษผู้นี้ก็คือท่านเซ่ออินผู้ใช้มิติระดับเทวะ เพียงหนึ่งเดียวในดินแดนศักดิ์สิทธิ์!เซ่ออินเป็นชายชราท่าทางดูเรียบง่ายไร้พิษสง ตัวไม่ได้สูงใหญ่หากให้เทียบกับบุรุษทั่วไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ แต่ก็ไม่ได้ตัวบางร่างเล็กเช่นสตรี เรือนกายแฝงไปด้วยความน่าเกรงขามและลึกลับ ถึงแม้ว่าระดับพลังของเขาจะอยู่เพียงแค่ระดับจิตวิญญาณขั้นสูงเท่านั้นเซ่ออินมักจะปรากฏกายในชุดขาวขลิบทองดูสูงส่ง เส้นผมของเขาเป็นสีดอกเลา แม้จะบอกว่าคนผู้นี้เป็นชายชรา แต่ความเป็นจริงนั้นเขากลับไม่ได้ดูแก่ชราคล้ายกับว่ามีอายุเพียงห้าสิบหกสิบปีเท่านั้นทั้ง ๆ ที่ความจริงคงอายุราวหลายร้อยปีได้แล้วคนรุ่นหลังไม่มีผู้ใดเคยพบเจอกับเซ่ออินมาก่อนเพราะเขาเร้นกายไป

ไป๋เสวี่ยตอนนี้สวมชุดสีขาวตัดเหลืองทำมาจากผ้าไหมรัตติกาลและผ้าไหมเมฆขาวปักลายดอกไม้โดยจิวอิงดูสดใสน่าทะนุถนอมดวงตาสุกสกาวกลมโตดูบริสุทธิ์ แต่สำหรับเซ่ออินที่อยู่มาอย่างยาวนานย่อมรู้ดีว่าลักษณะภายนอกไม่อาจตัดสินคนได้ และไป๋เสวี่ยก็เข้ามาจนถึงป่าร้อยอสูรชั้นใน เพราะเหตุนี้จึงไม่อาจจะดูแคลนนางได้อย่างแท้จริง“ใช่แล้วล่ะเด็กน้อย พวกเจ้าไม่อาจเข้าไปภายในถ้ำแห่งนี้ได้โดยง่าย” เซ่ออินดึงสายตากลับคืนก่อนจะตอบออกมาไป๋เสวี่ยนั้นไม่ได้สนใจสายตาของเซ่ออิน เพราะว่าสายตาที่ชายชรามองมานั้นมีเพียงความสงสัยใคร่รู้เท่านั้น หาได้มีการดูถูกดูแคลน หรือคิดอะไรที่มันไม่เหมาะไม่ควร เด็กหญิงจึงยืนนิ่งและปล่อยให้ชายชราผู้นั้นได้มองนางอย่างพิจารณาเซ่ออินมีพลังยุทธ์อยู่ในระดับจิตวิญญาณขั้นสูง นางสามารถรับรู้ได้ แต่พลังของไป๋เสวี่ยเซ่ออินไม่อาจจะรับรู้ได้ เพราะพลังยุทธ์ของนางนั้นอยู่สูงกว่า“เพราะเหตุใดหรือขอรับ” คราวนี้เป็นหย่งคังเล่อที่ถาม“เพราะมิติถูกปิดกั้นอยู่อย่างไรเล่า หากจะฝืนเข้าไป...” เซ่ออินอธิบายไม่จบแต่กลับหยิบหินขึ้นมาและโยนไปยังปากทางเข้าถ้ำ ก่อนที่มั