เข้าสู่ระบบแชร์
ไร้ซึ่งคำตอบ (1)
วันที่เผยแพร่:
2026-09-04 19:00:56ไป๋เสวี่ยไม่ได้สนใจโอวหยางฉี รสชาติของสัตว์วิญญาณนั้นไม่ได้อร่อย เพียงแต่มันช่วยเพิ่มพละกำลังได้ด
บทล่าสุด
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด ก่อนออกเดินทาง (3)
“ข้ายังมีอีกหนึ่งเรื่อง”มาถึงตอนนี้เส้าหว่านโจวอ้อมแอ้มพูดขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเรื่องระหว่างเขากับไป๋เสวี่ยไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ตนเองคิดเอาไว้“อันใดอีกหรือ?”“เรื่องตำราโอสถ หากข้าเข้าใจไม่ผิด ตำราทุกเล่มเป็นเจ้าที่รวบรวมมาทั้งหมด”“ใช่” ไป๋เสวี่ยพยักหน้า พอจะเดาได้ราง ๆ ว่าเส้าหว่านโจวกำลังจะกล่าวสิ่งใด“เสี่ยวหลันบอกข้าว่าเจ้าสามารถหาสมุนไพรมาขายตามใบสั่งได้ทุกชนิด ยกเว้นพิษที่เจ้าไม่ขาย” เส้าหว่านโจวยังคงพูดต่อด้วยสีหน้าที่จริงจังขึ้นมาหลายส่วน“เรื่องนั้นก็ใช่”“เช่นนั้นจะเป็นอันใดหรือไม่ หากข้าอยากจะซื้อสูตรยาและสมุนไพรจากเจ้า”“หืม? ตระกูลหย่งและโรงโอสถก็มีตำรามากมายอยู่ในครอบครองไม่ใช่หรือ” ไป๋เสวี่ยถาม“มีมาก แต่ไม่เท่าที่จวนเจ้ามี” เส้าหว่านโจวตอบมาตามตรงเขาล้วนเคยเห็นหอตำรามามากแต่หอตำราที่เก็บรวบรวมข้อมูลเอาไว้มากที่สุด คือสถานที่แห่งนี้ต่างหาก ที่จวนตระกูลไป๋คำตอบของเส้าหว่านโจวทำให้ไป๋เสวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ตำราที่อยู่ในหอตำรามีไม่ถึงหนึ่งร้อยเล่ม และเกินครึ่งก็เป็นตำราสมุนไพร ส่วนตำราโอสถและ
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด ก่อนออกเดินทาง (2)
“ข้า...”“...”“คือข้า...”“?”“ข้า...”“พอ หากเจ้าไม่พูดก็กลับไปนั่งเถิด” ไป๋เสวี่ยยังคงไม่ชอบนั่งเดาคำพูดของผู้อื่นเช่นเคยนางยกมือขึ้นห้ามเส้าหว่านโจวที่ยืนอ้ำอึ้ง ไม่ยอมพูดคำใดออกมาเสียทีอยู่ที่เบื้องหน้าของนาง ก่อนจะยกน้ำชาขึ้นมาจิบพลางกลอกสายตาขึ้น ให้พอได้รู้ว่านางกำลังจะหงุดหงิดแล้ว“ไม่ ข้าเพียงแค่...”มือบางวางถ้วยชาลงและมองหน้าเส้าหว่านโจวที่กำลังเอ่ยพูดด้วยสีหน้าที่ดูคลุมเครือ อีกฝ่ายเองก็ชั่งใจอยู่นานก่อนจะกล้าสบสายตากับนางตรง ๆ“ข้าอยากจะขอโทษเจ้าและก็ขอบคุณ...” ในที่สุดเส้าหว่านโจวก็พูดออกมาจนได้ ไป๋เสวี่ยขมวดคิ้วลงเล็กน้อยและมองไปยังใบหูของบุรุษวัยสิบเก้าปีที่กำลังแดงก่ำคล้ายกับว่ากำลังเขินอายเขินอายหรือ?หืม?“ขอโทษและขอบคุณข้าเรื่องใด” ไป๋เสวี่ยถาม“ขอโทษที่ข้าเคยทำตัวอวดดีใส่เจ้า”แม้ว่าเส้าหว่านโจวจะไม่เคยพูดคุยกับไป๋เสวี่ยเป็นการส่วนตัว แต่ก่อนเริ่มเดินทางพอเขารู้ว่านางเป็นผู้ใช้โอสถก็รู้สึกเคลือบแคลงสงสัย อีกทั้งยังไม่เชื่อว่าเด็กอย่างไป๋เสวี่ยจะเก่งกาจเทียบเท่าตน
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด ก่อนออกเดินทาง (1)
ผ่านไปหลายวัน ยามนี้หวังลู่เจ๋อหายบาดเจ็บแล้ว และพลังยุทธ์ของเขาก็ฟื้นคืนกลับมาถึงเจ็ดส่วน ปกติแล้วกว่าพลังยุทธ์จะฟื้นคืนกลับมาได้ถึงเพียงนี้ต้องใช้เวลานานหลายเดือนแต่เพราะที่จวนตระกูลไป๋มีพลังวิญญาณที่หนาแน่นและบริสุทธิ์มากคอยหล่อเลี้ยงอยู่ อีกทั้งหวังลู่เจ๋อยังได้รับการดูแลจากไป๋หลิงและคนอื่น ๆ เป็นอย่างดี นี่จึงทำให้เขาฟื้นตัวได้เร็วมากยังไม่พูดถึงโอสถมากมายที่เด็ก ๆ นำมาทดลอง...แค่ก นำมาใช้รักษาหวังลู่เจ๋ออีกนั่นจึงเป็นเหตุผลที่ยามนี้พลังในกายของชายหนุ่ม ฟื้นกลับมาได้มากถึงเจ็ดส่วนวันนี้ไป๋หลิงจึงถือโอกาสจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ขึ้นเพื่อต้อนรับแขกผู้มาเยือน เพราะพวกเขาถือเป็นคนกลุ่มแรกที่ได้มาเยือนตระกูลไป๋หลังจากไป๋เสวี่ยได้เริ่มพัฒนาตระกูลวันนี้จึงเป็นอีกวันที่ตระกูลไป๋ครึกครื้นมากเป็นพิเศษสุราผูเถาสีรุ้งที่ไป๋ซานหวงนักหนาก็ถูกนำออกมาให้ได้ดื่มกินเป็นสิบ ๆ ไห เพราะหมักสุราไว้ดื่มกินเองไม่ได้เอาไว้ขาย สุราที่หมักได้ที่ตอนนี้จึงมีอยู่มากมายหลายไห กินทั้งคืนก็คงจะไม่หมดอาหารและขนมก็ล้วนแล้วแต่มีพลังวิญญาณแฝงอยู่ทั้งสิ้น มีน้ำหมั
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด ของขวัญจากเหวินหรง (3)
“ข้าย่อมจริงจังเรื่องของเจ้าที่สุด”“เหวินหรง!”“แก้มเจ้าแดงยิ่ง” เหวินหรงยกยิ้มอีกครั้งพลางจ้องมองแก้มเล็ก ๆ ของไป๋เสวี่ยที่ขึ้นสีแดงระเรื่อขึ้นอย่างโง่งมไม่คิดเลยว่าตนจะมีวันนี้ได้ วันที่ใจเต้นแรงเพียงเพราะแก้มของสตรี“หมดธุระก็กลับไปได้แล้ว” ไป๋เสวี่ยเอ่ยปากไล่เหวินหรงอย่างไม่พอใจในรอยยิ้มของเขา คนผู้นี้ประหลาด ยิ้มก็ประหลาด!“ข้ารู้แล้ว...ส่วนนี่คือของขวัญ” เหวินหรงกะพริบตาลงเพื่อเรียกสติของตน ก่อนจะสะบัดมือเพื่อเรียกของขวัญที่เขาตั้งใจนำมามอบให้นางโดยเฉพาะออกมา“อันใด?”“ตำราฝึกพลังขั้นแรกเริ่มของชาวแผ่นดินใหญ่ คนที่นี่ไม่อาจจะศึกษามันได้ แต่เจ้าสังหารปีศาจร้ายได้ ข้าจึงแน่ใจว่าเจ้าต้องศึกษาตำราเล่มนี้ได้” เหวินหรงอธิบาย“ข้าจะลองดู ขอบคุณท่านมาก” คนตัวเล็กพยักหน้าลงและเอ่ยขอบคุณจากใจแน่ใจว่าของที่อีกฝ่ายให้มาจะต้องมีประโยชน์และล้ำค่า อีกทั้งการเลื่อนระดับของนางก็แปลกประหลาด ไม่แน่ว่าตำราเล่มนี้อาจจะช่วยให้นางเข้าใจได้“ส่วนนี่...” ชายหนุ่มเหลือบมองไปยังกล่องไม้กล่องหนึ่งที่เขานำออกมาด้วย ขนาดมันไม
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด ของขวัญจากเหวินหรง (2)
“ท่านมีพลังอยู่ในระดับใดกันแน่” นางรู้ดีว่าคนตรงหน้าแข็งแกร่งมาก แต่ไม่คิดว่าแม้แต่ตรานิลกาฬระดับเทวะก็ยังสู้เขาไม่ได้“สีดำ ขั้นเจ็ด”“?”“ระดับพลังของชาวแผ่นดินใหญ่ แตกต่างจากระดับพลังของชาวดินแดนนี้” เหวินหรงอธิบายไปตามตรงคนตัวเล็กได้ฟังก็พยักหน้าช้า ๆ มิน่า นางถึงไม่เคยมองพลังของเหวินหรงออกเลยสักครั้ง เพราะว่ามันแตกต่างกัน และนางก็ไม่เข้าใจระดับพลังของผู้คนในแผ่นดินใหญ่ด้วยแล้วแบบนี้หากว่ามีคนจากแผ่นดินใหญ่คิดที่จะบุกมาที่จวนของนางเล่าพวกปีศาจร้ายเหล่านั้น!“อย่ากังวล ส่วนหนึ่งที่ข้าเข้ามาได้เป็นเพราะข้าไม่ได้คิดร้ายต่อเจ้า”คำพูดต่อมาของเหวินหรง ช่วยให้ไป๋เสวี่ยวางใจลงมาได้บ้าง“พูดธุระของท่านมาเถอะ” ไป๋เสวี่ยเข้าเรื่อง หลังจากที่นางได้รู้ในสิ่งที่นางต้องการแล้ว“ข้าจะให้คนของข้ามาติดตามเจ้า”“ข้าไม่ต้องการ” แทบจะทันทีที่เหวินหรงพูดจบ ไป๋เสวี่ยก็ปฏิเสธโดยไม่ต้องพิจารณาให้เสียเวลา“ข้าจะไม่อยู่สักพัก หากมีคนของข้าอยู่ข้างกายเจ้า ข้าจึงจะวางใจ” เหวินหรงอธิบาย“ข้าไม่ต้องการให้คนของ
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด ของขวัญจากเหวินหรง (1)
“เสวี่ยเอ๋อร์ลอบทำร้ายกันแบบนี้ไม่ดีเลยนะ” เหวินหรงลืมตาขึ้นมามองไป๋เสวี่ยเล็กน้อยเขานอนตะแคงข้างมองหน้าเจ้าของเตียงด้วยท่าทางแสนสบายราวคุณชายเจ้าสำราญเหวินหรงไม่คิดว่าตนจะทำตัวเสเพลเช่นนี้ได้ เขาเพียงแค่อยากจะเห็นใบหน้าของไป๋เสวี่ยเวลาที่นางได้เห็นเขาแบบนี้ก็เท่านั้น เขาอยากเห็นว่านางจะมีสีหน้าเช่นไรแล้วพอได้เห็นใบหน้าหวานที่กำลังงอง้ำแดงก่ำ เหวินหรงก็รู้สึกว่าตนคิดถูกที่ยั่วยวนนาง เพราะไป๋เสวี่ยตอนนี้น่ารักมากจริง ๆ“เงียบไปเลย! แล้วลงมาจากเตียงข้าได้แล้ว” คนตัวเล็กขมวดคิ้วไม่พอใจ อุณหภูมิใบหน้าของนางคล้ายกำลังเพิ่มขึ้นทุกขณะยิ่งสาบเสื้อของเหวินหรงเปิดกว้างจนเห็นกล้ามเนื้อตรงส่วนอกมากเท่าใด ไป๋เสวี่ยก็ยิ่งทำตัวไม่ถูกนางไม่เคยรู้สึกเช่นนี้ ถ้าจะพูดให้ถูก ไป๋เสวี่ยไม่เคยใกล้ชิดกับบุรุษมาก่อน เกือบทั้งชีวิตนางอาศัยอยู่ในป่า มีเพียงสิงสาราสัตว์เท่านั้นที่นางได้พบเจอ แล้วจะให้นางมีภูมิคุ้มกันกับแผงอกของบุรุษได้อย่างไรกัน“ข้าขอนอนพักสักพักไม่ได้หรือ” เหวินหรงถามกลับมา“ท่านก็กลับไปนอนที่จวนของท่านสิ ที่นี่มันจวนของข้าและนี่ก็
บางทีคุณอาจจะชอบ
ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย
หว่านชิงอิ๋น437.0K viewsลิขิตฟ้าหมอชายากับรัชทายาท
โม่เชียนซาง137.7K viewsร้ายพ่ายกลายรัก
LiHong25.6K viewsฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง
ดอกท้อในสายลม38.5K viewsนางเอกนิยายเรื่องนี้เหตุใดุถึงเป็นบุรุษไปได้เล่า
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า81 viewsยาพิษที่หวานที่สุด คืออ้อมกอดจากฮ่องเต้ทรราช!!
มาตารดา475 viewsใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง
moonlight -mini132 viewsสายลับทะลุมิติ ไปเป็นคุณหนูพิษไร้ค่า
น้องเหม่ยเหมย241 views
