All Chapters of ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: Chapter 211 - Chapter 220

ไป๋เสวี่ยไม่ลืมว่าอสรพิษทมิฬได้สร้างความแค้นเอาไว้กับเสี่ยวฮวนมากเพียงใด สำหรับนางแล้วดีมาต้องดีตอบ แต่หากว่าร้ายมาก็ต้องร้ายตอบเช่นเดียวกัน อสรพิษทมิฬตัวนั้นทำร้ายเสี่ยวฮวนจนดวงจิตหลุดลอย เรื่องนี้ไม่อาจจะยอมปล่อยไปได้จริง ๆ‘ขอรับ!’ เมื่อได้ยินคำพูดของไป๋เสวี่ย เสี่ยวฮวนก็ตอบรับด้วยกระแสเสียงที่แฝงไปด้วยจิตสังหาร ความแค้นที่เคยมีจะต้องได้รับการชำระล้างอสรพิษทมิฬ ถือเป็นสัตว์วิญญาณที่แข็งแกร่งที่สุดในป่าร้อยอสูรแห่งนี้ เพราะมีเพียงมันที่อยู่ในระดับเทวะ อสรพิษทมิฬมักจะระรานสัตว์วิญญาณตัวอื่นไปทั่ว หนึ่งในนั้นก็คือหมาป่าโลหิตแม้เสี่ยวฮวนจะเป็นสัตว์วิญญาณระดับเทพก็ยังไม่อาจต่อกรกับอสรพิษทมิฬระดับเทวะได้ เสี่ยวฮวนปกป้องเสี่ยวจิงและลูกจนนาทีสุดท้าย ก่อนจะพาเสี่ยวจิงหนีออกมา แต่ก็ยังโชคร้ายที่เสี่ยวฮวนเจ็บหนักจนถึงตายอยู่ดีโชคยังดีที่ได้พบกับนายหญิง เมื่อถูกไป๋เสวี่ยผูกจิตเอาไว้ ดวงจิตของเสี่ยวฮวนที่ควรจะแตกดับในห้วงจิตก็คืนกลับมาได้ราชาหมาป่าตั้งมั่นเสมอว่าหากมันได้เจอกับอสรพิษทมิฬอีกครั้งจะล้างแค้นและเอาคืนให้สาสม เมื่อรู้ว่าไป๋เสวี่ยจะพาไปกำจัดอส

แกรกและสิ่งที่นางคิดก็ถูกต้อง หลังจากเสียเวลาไปสักพัก ไป๋เสวี่ยก็ได้ยินเสียงของบางอย่างแตกออกจากกัน ก่อนที่พลังที่ถูกดึงไปจะฟื้นคืนกลับมาอย่างรวดเร็ว แม้จะไม่ได้กลับคืนมาทั้งหมด แต่อย่างน้อยในตอนนี้ไป๋เสวี่ยก็ไม่เป็นอะไรแล้ว เมื่อเป็นอิสระก็รีบเรียกโอสถฟื้นฟูออกมากิน ก่อนที่จะหันมาสนใจสิ่งที่บรรจุอยู่ภายในหีบใบใหญ่ ทันทีที่ร่างกายได้รับการฟื้นฟูพลังไป๋เสวี่ยเปิดหีบออกและนางก็ได้พบกับม้วนกระดาษปริศนาจำนวนมากที่วางเรียงรายอยู่ในหีบอย่างเป็นระเบียบ หีบใหญ่เช่นนี้คาดว่าน่าจะมีม้วนกระดาษหลายพันม้วนเลยก็ได้มือเล็กหยิบม้วนกระดาษขึ้นมาม้วนหนึ่งและคิดที่จะเปิดออกดูว่าภายในม้วนกระดาษบันทึกสิ่งใดเอาไว้ แต่เมื่อไป๋เสวี่ยเปิดม้วนกระดาษดู ภายในนั้นกลับเต็มไปด้วยตัวอักษรมากมายที่นางไม่รู้จัก แต่ก็รู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง เพราะตัวอักษรที่บันทึกในม้วนกระดาษเป็นแบบเดียวกันกับตัวอักษรที่ถูกสลักเอาไว้บนหีบมองม้วนกระดาษในมืออย่างรู้สึกเสียดายที่อ่านไม่ออก และถึงจะอ่านไม่ออกก็ไม่คิดที่จะวางของสิ่งนี้ทิ้งเอาไว้ที่นี่ เพราะในเมื่อนางได้พบกับหีบใบนี้แล้ว ย่อมแสดงว่าม

และเมื่อมันพูดจบอสรพิษทมิฬก็เลิกสนใจเซ่ออินกับพยัคฆ์เมฆา ก่อนจะเคลื่อนกายเข้าไปใกล้ ๆ กับกลุ่มคนที่ยังยืนอยู่ได้ในตอนนี้แทนและนั่นก็คือกลุ่มของไป๋ซานนั่นเอง!ตอนนี้กลุ่มของไป๋ซานที่มีหย่งคังเล่อ เมิ่งหลาน และหวังลู่เจ๋อ ได้รวมกับกลุ่มของโจวเฟิงและคุณชายหานผู้นั้นจนกลายเป็นกลุ่มเดียวกันแล้ว เพราะคนที่ยังยืนอยู่ได้เหลือเพียงไม่กี่คนหากไป๋เสวี่ยมองไม่ผิดในกลุ่มนั้นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดคือผู้อาวุโสสามตระกูลหย่งที่อยู่ในระดับเซียนขั้นสูง แต่ว่าระดับเซียนขั้นสูงก็ยังคงห่างชั้นกับระดับเทวะขั้นต่ำอยู่ดี!ในเสี้ยวลมหายใจเดียวที่อสรพิษทมิฬกำลังจะจู่โจมใส่กลุ่มของไป๋ซาน ไป๋เสวี่ยก็ตัดสินใจกระโดดไปขวางเอาไว้และเรียกใช้กระบี่หยกดำระดับเทวะ ที่มีความสามารถพิเศษในการดูดกลืนพิษออกมาปัง!ที่เลือกใช้กระบี่หยกดำ แทนการใช้อาวุธต้องห้ามอย่างทวนอัสนี เพราะหากไม่จำเป็นจริง ๆ ไป๋เสวี่ยจะไม่ใช่ทวนอัสนีให้เกิดเรื่องยุ่งยากตามมา ความโลภในใจมนุษย์ทำให้นางไม่อยากเสี่ยง ในตอนที่ยังไม่แข็งแกร่งพอและที่สำคัญกระบี่หยกดำก็มีความสามารถในการดูดกลืนพิษพลังของอสรพิษทม

“เสี่ยวฮวนจงออกมา!”สิ้นเสียงของไป๋เสวี่ย หมาป่าโลหิตขนาดใหญ่ก็ปรากฏกายออกมา เสี่ยวฮวนมีขนสีขาวเงินนัยน์ตาสีแดงฉานราวกับสีโลหิต ไอพลังระดับเทวะเรืองรองเปล่งประกายสีทองระยิบระยับ ช่วยให้หมาป่าโลหิตตัวนี้ดูสูงส่งมากยิ่งขึ้นหากให้เทียบกันกับอสรพิษทมิฬที่มีพลังอยู่ในระดับเทวะเหมือนกัน สัตว์วิญญาณทั้งสองตัวก็ไม่ต่างอันใดกับการยืนกันคนละฝั่งฝั่งของหมาป่าโลหิตเช่นเสี่ยวฮวน เป็นสีขาวที่ดูสูงส่งน่าเกรงขาม ทำให้ผู้ที่พบเจอไม่กล้าแม้จะต่อกรส่วนฝั่งของอสรพิษทมิฬ เป็นสีดำดูร้ายกาจ น่าหวาดกลัว และยิ่งมีพิษร้ายก็ยิ่งทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้หรือแม้จะเผชิญหน้ากับมันโฮก!เมื่อเสี่ยวฮวนปรากฏกายมันก็ส่งเสียงขู่คำรามจนเสียงดังก้องกังวาน อสรพิษทมิฬชะงักไปเพราะมองเห็นหมาป่าโลหิตเบื้องหน้า กลิ่นอายแบบนี้มันคุ้นเคยและมั่นใจว่าได้สังหารไปแล้ว!“นั่นหมาป่าโลหิต เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ได้!”“ระดับเทวะ ถึงกับเป็นสัตว์วิญญาณระดับเทวะ!”“หากมันร่วมมือกับอสรพิษทมิฬกำจัดพวกเรา เราจะทำเช่นไรดี”“เจ้าเป็นหมูหรือ! เห็นหรือไม่ว่ามันถูกค

กลุ่มคนที่เคยมองไป๋เสวี่ยอย่างดูถูกดูแคลนว่านางเป็นเพียงแค่สตรีและเป็นแค่เด็ก ก็รีบสงบปากสงบคำของตนเองลงทันที ดีเพียงใดที่พวกเขาไม่ได้พูดสิ่งที่คิดออกมาก่อนหน้านี้ และจับจ้องมองไป๋เสวี่ยด้วยความสงสัยเท่านั้นเพราะถึงกับมีสัตว์วิญญาณระดับเทวะคอยคุ้มครองอยู่ นี่คงจะไม่ใช่คนที่พวกเขาสามารถล่วงเกินได้แล้วจริง ๆกีซโฮก!ในระหว่างที่ความคิดของพวกเขากำลังสับสนวุ่นวายเสียงคำรามของสัตว์วิญญาณทั้งสองตัวก็ทำให้พวกเขามีสติคืนกลับมาและพลังระดับเทวะที่ปล่อยออกมาจากสัตว์วิญญาณทั้งสองตัว ทำให้ผู้ที่มีพลังอยู่ในระดับจิตวิญญาณถึงกลับทนต่อไปไม่ไหวและล้มลงไป‘หึ! ไม่คิดว่าเจ้าจะยังไม่ตาย แต่ตกต่ำถึงกับต้องยอมก้มหัวให้มนุษย์แล้วเช่นนั้นหรือ!’ อสรพิษทมิฬพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูแคลน พลังวิญญาณที่ปล่อยออกมาก็เพื่อตั้งใจจะข่มขู่ให้หมาป่าโลหิตตรงหน้าหวาดกลัว แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทนรับพลังของมันได้และยังไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อยทั้ง ๆ ที่ความเป็นจริง หากแม้จะเลื่อนระดับขึ้นมาอยู่ในระดับเทวะแล้วก็จริง แต่ก็จำเป็นต้องฝึกปรือเป็นเวลานานจนกว่าพลังจะมั่นคง อย่างมันก็ยังใ