All Chapters of ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: Chapter 281 - Chapter 290

การไม่สำนึกบุญคุณคน อีกทั้งยังกล้ายกดาบขึ้นชี้หน้าผู้มีพระคุณ ช่างเป็นการกระทำที่น่าละอายอย่างแท้จริงยิ่งไป๋เสวี่ยยังไม่เคยทำสิ่งใดผิดต่อพวกเขา อีกทั้งยังเป็นคนของนางที่ช่วยให้พวกเขารอดพ้นจากความตาย แม้ว่าจะไม่ไว้ใจ แต่ก็ไม่ควรเลยจริง ๆ ที่จะหันดาบเข้าหานางเช่นนี้บุรุษทั้งเจ็ดแม้จะห้าวหาญดุดัน แต่พอถูกสตรีตัวเล็ก ๆ กล่าวเตือนในเรื่องของบุญคุณก็ยิ่งทำให้พวกเขาปั้นหน้าได้ยากลำบาก เพราะพวกเขาไม่แม้จะกล่าววาจาขอบคุณ อีกทั้งยังปฏิบัติตัวไม่ดีและทำตัวไร้มารยาทต่อผู้ที่มีพระคุณอีกด้วย“ข้า...ขออภัยพวกท่านขอรับ”จิงเม่าคือคนที่ชักดาบใส่ไป๋เสวี่ย กล่าวขอโทษออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง อีกทั้งยังเปลี่ยนคำเรียกจาก ‘เจ้า’ กลายเป็น ‘ท่าน’ แทนแม้ว่าคำพูดจะฟังดูให้เกียรติ แต่การแสดงออกของเขาก็ยังคงไว้ท่าทีเช่นเดิมอยู่ ซึ่งไป๋เสวี่ยก็ไม่ได้ใส่ใจอันใดนักกับท่าทีขององครักษ์ผู้นี้“เจ้า...ท่านรู้จักพิษชนิดนี้แล้วรู้วิธีรักษาหรือไม่ขะ...ขอรับ” หูอี้เทียนเมื่อได้ยินคำพูดของไป๋เสวี่ยและเห็นท่าทีของเหล่าองครักษ์ จึงรู้ตัวว่าตนเองก็ทำตัวไม่ดีใส่ผู้มีพระคุณเช่นกัน ทั

ผู้ใช้โอสถใช่ว่าอยากเจอก็สามารถเจอกันได้ง่าย ๆ เพราะว่าผู้ใช้โอสถส่วนมาก จะศึกษาอยู่ที่สำนักโอสถหรือโรงโอสถ ที่ไม่บ่อยนักจะออกมาจากสำนัก พวกเขาทั้งหมดมักจะเก็บตัวปรุงยา ดูแลรักษาสมุนไพรและศึกษาตำรายาอีกทั้งผู้ใช้โอสถยังรักสันโดษไม่ค่อยคบหากับผู้ใด ผู้ใช้โอสถที่มีฝีมือเก่งกาจ ก็มักจะเร้นกาย หลบหลีกจากความวุ่นวายภายนอก บางคนก็ประหลาดนักเพราะชอบใช้ชีวิตอยู่ในป่าเขาที่กล่าวมาทั้งหมด นั่นคือสาเหตุที่ทำให้คนของเกาะสายลมตกตะลึง เพราะการได้เจอผู้ใช้โอสถ ที่สามารถนำโอสถระดับเซียนออกมาใช้ได้อย่างง่ายดายเช่นนี้เป็นเรื่องที่ไม่สามารถพบเห็นกันได้โดยง่ายแม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ว่าไป๋เสวี่ยเป็นผู้ใช้โอสถระดับใด แต่การที่นางนำโอสถระดับเซียนออกมามอบให้พวกเขาที่เป็นเพียงองครักษ์เท่านั้นอย่างไม่นึกเสียดาย แสดงว่านางต้องปรุงโอสถขึ้นมาได้เองและถ้าหากว่าไม่ใช่ก็แสดงว่านางต้องรู้จักกับผู้ปรุงโอสถระดับเซียนที่เก่งกาจอย่างแน่นอนต้องทราบก่อนว่าโอสถระดับเซียนราคาแพงมาก หากนำไปขายแลกเหรียญทองหรือหินศิลา รับรองว่าชีวิตของพวกเขาคงจะสุขสบายขึ้นมาทันทีพอรู้เช่นนี้สายตาขอ

ไป๋เสวี่ยคิดว่าหากเกาะสายลมไม่เคร่งครัดเรื่องธรรมเนียมปฏิบัติ ก็แสดงว่าจิงเม่าต้องสนิทกับหูอี้เทียนมากเป็นแน่ และหากให้นางเดา ไม่แน่ว่าคนผู้นี้อาจจะได้รับหน้าที่ดูแลหูอี้เทียนมาตั้งแต่วันที่เด็กคนนี้ยังไม่ถือกำเนิดเลยก็ได้“แล้วท่านไป๋เสวี่ยจะไปที่ใดหรือขอรับ” หูอี้เทียนถามขึ้นมา เมื่อรู้แล้วว่าต้องรีบไปจากที่นี่ แต่เขาไม่รู้ว่าไป๋เสวี่ยจะไปทางใดต่อ และมีโอกาสที่จะได้พบนางอีกหรือไม่ใจจริงหูอี้เทียนอยากจะเอ่ยปากขอให้ไป๋เสวี่ยเดินทางไปเยือนเกาะสายลมกับเขาสักครา เพื่อไปดูอาการน้องสาวของตนที่ตอนนี้กำลังล้มป่วยไม่ได้สติอยู่ แต่ด้วยรู้ดีว่าท่านพ่อและพี่ใหญ่อาจจะไม่เห็นด้วย และท่านไป๋เสวี่ยเองอาจจะไม่อยากไปเยือนที่เกาะสายลมก็ได้เรื่องเล่าลือถึงเกาะสายลมว่าเป็นเพียงเกาะของคนชนชั้นต่ำใช่ว่าเขาจะไม่รู้ แต่รู้แล้วจะไปทำอันใดได้ ท่านพ่อเคยกล่าวว่าให้คนภายนอกคิดเช่นนั้นก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี เพราะจะได้ไม่มีคนที่ดูถูกคนชนชั้นต่ำเข้ามายุ่งวุ่นวายกับเกาะสายลมนั่นจึงทำให้หูอี้เทียนรู้สึกสับสน หากไป๋เสวี่ยเชื่อข่าวลือพวกนั้นและรังเกียจเกาะสายลมหรือคนจากเกาะสายลมเล

“เช่นนั้นก็ไปกันเถิด เราอยู่ที่นี่นานเกินไปแล้ว” ไป๋เสวี่ยว่าพลางเริ่มก้าวเดินเป็นคนแรกโดยที่มีองครักษ์ของนางเดินตามมา หูอี้เทียนเมื่อได้สติก็รีบวิ่งตามมาติด ๆ โดยที่มีจิงเม่าคอยดูแลอยู่ข้างกายไม่ห่างเช่นกันส่วนองครักษ์คนอื่น ๆ แม้จะบาดเจ็บอยู่ แต่ก็ยังกระจายตัวโดยรอบเพื่อคอยคุ้มกันระวังภัยให้กับเจ้านายของตนไป๋เสวี่ยเห็นเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วลงเล็กน้อย แม้ว่าจะพอใจที่คนเหล่านี้ต่างก็ทำหน้าที่ของตนเองได้อย่างดีเยี่ยม แต่เวลานี้พวกเขาต่างก็บาดเจ็บอยู่การกระทำเช่นนี้จึงส่งผลให้ยิ่งเสียเวลามากยิ่งขึ้น และจะทำให้การเดินทางนั้นล่าช้าลงไปอีก“เรียกองครักษ์ของเจ้ากลับมา บอกพวกเขาไม่ต้องสนใจโดยรอบและให้รีบเดิน เรื่องคุ้มกันปล่อยให้เป็นหน้าที่คนของข้าแทน” ไป๋เสวี่ยหันไปพูดกับหูอี้เทียน“ขอรับ?” “เสียเวลาเกินไป คนของเจ้าล้วนบาดเจ็บ”หูอี้เทียนดูคล้ายจะไม่เข้าใจสิ่งที่ไป๋เสวี่ยพูดเท่าใดนัก แต่ก็หันไปเรียกองครักษ์ของตนให้มารวมตัวกันอยู่ดี และเมื่อเหล่าองครักษ์มาถึงเขาก็ออกคำสั่ง“พวกเจ้าบาดเจ็บอยู่ ไม่ต้องคอยคุ้มกัน รีบเดินจึงจะดีที่สุ

เกาะสายลมนั้นเงียบสงบ ภายในทะเลสาบก็มีพืชพันธุ์และสัตว์มากมายอาศัยอยู่โดยเฉพาะสัตว์น้ำ น้ำในทะเลสาบมีสีฟ้าค่อนไปทางเขียวและใส แม้จะมองไม่เห็นก้นของทะเลสาบ แต่ก็ยังพอมองเห็นปลาที่กำลังแหวกว่ายอยู่ในน้ำอย่างเป็นอิสระยิ่งเรือล่องเข้ามาใกล้ ๆ เกาะมากเพียงใด ก็จะมองเห็นกับดักจับปลาที่มีอยู่มากมายรอบเกาะไป๋เสวี่ยคาดว่าคนในเกาะสายลมน่าจะยึดอาชีพประมงเป็นหลัก การเกษตรเป็นรอง และมีส่วนน้อยที่ออกไปล่าสัตว์ป่าและของป่านางกวาดมองไปรอบด้านอย่างสำรวจ ภาพที่สวยงามเช่นนี้หากผู้ใดมาเห็นยังจะกล้าเรียกที่แห่งนี้ว่าเป็นที่อยู่ของคนชนชั้นต่ำได้อีกหรือ เพราะเกาะสายลมนั้นสวยงามและมีพลังวิญญาณที่เข้มข้นมากกว่าเมืองบางเมืองที่อยู่บนแผ่นดินเสียอีกไป๋เสวี่ยแค่นยิ้ม คนเราไม่อาจเชื่อเรื่องราวที่เล่าลือกันมาได้เลยจริง ๆเกาะสายลมมีขนาดใหญ่มาก อาจจะใหญ่กว่าพื้นที่เมืองสองถึงสามเมืองนำมารวมกัน และจุดที่เกาะสายลมตั้งอยู่ก็เป็นตำแหน่งที่ดีมาก ๆเพราะนอกจากจะได้รับการคุ้มครองจากป่าสายลม ทะเลสาบแห่งนี้ก็ยังช่วยกันคนภายนอกไม่ให้เข้าถึงเกาะสายลมโดยง่ายอีกด้วยยังไม่นั