ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด のすべてのチャプター: チャプター 301 - チャプター 310

ใช่แล้ว ตอนนี้ไป๋เสวี่ยเป็นผู้ใช้โอสถระดับเทพแล้ว ในเมื่อบุรุษเบื้องหน้าจริงใจมา นางก็ต้องจริงใจตอบเช่นกัน“นี่คือระดับพลังของข้า” ไป๋เสวี่ยกล่าวสั้น ๆเรื่องระดับพลังนั้นอย่างไรก็ไม่ใช่ความลับ เพียงแต่ที่ต้องปกปิด เพราะว่ามันจะนำพาความวุ่นวายมาให้นางมากเกินไปตอนนี้ตระกูลไป๋ยังแข็งแกร่งไม่พอที่จะสู้รบกับผู้ใด หากว่ามีคนล่วงรู้ถึงตัวตนของนางและต้องการให้นางไปรักษาโดยใช้ตระกูลไป๋เป็นเครื่องมือต่อรอง หรือการเข้าร่วมเป็นขุมอำนาจที่อยู่ภายใต้กฎบัญญัติ ไป๋เสวี่ยคงจะขยับตัวลำบากนางไม่ต้องการให้เรื่องเป็นเช่นนั้น จนกว่าตระกูลไป๋จะแข็งแกร่งมากพอ โดยที่ไม่จำเป็นต้องเป็นขุมอำนาจที่อยู่ภายใต้บารมีของผู้ใดและไม่จำเป็นต้องก้มหัวให้ผู้ใดเช่นสำนักเฟิ่งเยี่ยน จนกว่าจะถึงวันนั้น วันที่ตระกูลไป๋พร้อม ไป๋เสวี่ยไม่คิดจะเปิดเผยตัวตนของตนเองเด็ดขาดแต่ที่ไป๋เสวี่ยเลือกบอกหูเจียนไปตามตรง อีกหนึ่งเหตุผลเป็นเพราะว่าเกาะสายลมเป็นเกาะปิด คนเหล่านี้เกลียดโลกภายนอก เรื่องระดับพลังของนางอย่างไรก็คงจะไม่ถูกแพร่งพรายออกไปอีกทั้งหูอี้เทียนและหูเจียน บุรุษตระก

ผู้คนในเกาะสายลมอยู่อย่างพึ่งพาอาศัยกัน บ้านเรือนของชาวบ้านไม่เล็กไม่ใหญ่แต่ดูแล้วช่างให้ความอบอุ่นยิ่งนัก จวนที่ใหญ่ที่สุดในเกาะสายลม เป็นจวนตระกูลหูที่เป็นผู้ปกครองดูแลเกาะแห่งนี้อีกทั้งบรรพบุรุษของตระกูลหูก็เป็นคนตั้งรกรากที่เกาะสายลมเมื่อหลายร้อยปีก่อนเป็นคนแรกกล่าวว่าบรรพบุรุษตระกูลหูเป็นผู้ใช้โอสถที่มีจิตใจดีงาม เขาสร้างที่แห่งนี้ขึ้นเพื่อให้คนชนชั้นต่ำและเหล่าผู้ยากไร้ได้มีที่พึ่งพิงในยามทุกข์ยากนี่จึงเป็นเหตุผลที่ผู้คนภายนอกต่างก็เรียกขานเกาะสายลมว่าเกาะของคนชนชั้นต่ำแต่ความเป็นจริงแล้ว ภายในเกาะสายลมหาได้เป็นอย่างที่คนภายนอกคิด เพราะพวกเขาต่างก็มีฝีมือที่ไม่เป็นสองรองใคร บุรุษและสตรีหลายคนเป็นยอดฝีมือ ที่รักเกาะสายลมยิ่งชีพแต่อย่างไรก็ตามจำนวนคนในเกาะสายลมส่วนมาก ก็มักจะเป็นคนที่ไร้พลังธาตุ ถูกทำลายเส้นปราณจนไม่อาจฝึกฝนพลังได้ คนที่บาดเจ็บและคนที่ต้องพิษ พวกเขาทั้งหมดจึงจำเป็นต้องปรับตัวและใช้ชีวิตอย่างธรรมดาสามัญ ออกล่าสัตว์ป่า ทำการเกษตรและการประมงชีวิตเช่นนี้ไป๋เสวี่ยก็คิดว่ามันไม่ได้ต่างอันใดกับผู้คนในชาติก่อนของนาง แ

ไม่เว้นแม้แต่ไป๋เสวี่ยที่เดินหายเข้าไปในเรือนหวงหลาน แม้ว่านางจะไม่ได้ดูอ่อนหวานเช่นจื่อถิง และไม่ได้ดูเย้ายวนใจเช่นเฟิ่งจิ่ว แต่พวกเขาก็ไม่อาจลืมใบหน้าและรอยยิ้มที่แสนจะบริสุทธิ์เช่นนั้นได้แม้จะยังไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นผู้ใช้โอสถ แต่ตอนนี้ความสนใจทั้งหมด ก็ได้ตกไปอยู่ที่คนทั้งสี่แล้ว...เพราะว่าคนดีเหล่านี้ พวกเขาอยากรู้จัก! ไป๋เสวี่ยไม่ได้ล่วงรู้ถึงความคิดของผู้อื่น นางเดินตามหูเจียนเข้ามาในเรือนหวงหลาน โดยที่ไม่ได้ให้คนของนางติดตามเข้ามาด้วย เพราะอย่างไรนี่ก็เป็นเรือนนอนของสตรี แม้ว่าคุณหนูตระกูลหูที่ป่วยจะยังเป็นเด็กอยู่ แต่ไป๋เสวี่ยก็ต้องรักษามารยาทขั้นพื้นฐาน และไม่ปล่อยให้เกิดคำครหาใดขึ้นได้ ถึงอย่างไรมีนางเพียงคนเดียวก็พอแล้วในเรือนหวงหลานนั้นเงียบสงบ เมื่อเดินลึกเข้ามาเรื่อย ๆ ไป๋เสวี่ยจึงได้พบกับบุรุษสองคนที่กำลังยืนรออยู่คนแรกนางรู้จักเพราะเขาคือหูอี้เทียนส่วนอีกคนเป็นชายวัยกลางคนที่ดูแข็งแกร่ง มีใบหน้าคล้ายคลึงกับหูอี้เทียนและหูเจียนมากถึงหกเจ็ดส่วน ความเหมือนที่ถอดแบบกันมาถึงเพียงนี้ ไม่ต้องเดาให้ยากก

ทันทีที่หูเจียนทักเรื่องพลัง เขาก็รีบส่งพลังของตนไปตรวจสอบพลังของไป๋เสวี่ยโดยพลัน แต่ก็ไม่อาจตรวจสอบอะไรได้และการส่งพลังของตนไปตรวจสอบพลังของผู้ที่แข็งแกร่งกว่า แน่นอนว่าอีกฝ่ายย่อมต้องรู้สึกตัวเป็นแน่ แต่ไป๋เสวี่ยกลับทำราวกับว่าตนไม่รู้ตัวและยังพูดคุยกับหูอี้เทียนอย่างปกติเรื่องนี้ทำให้หูลี่ซงสับสนอย่างหนัก คนผู้นี้แท้จริงแล้วมีพลังอยู่ในระดับใด‘เจ้ารู้หรือไม่ว่านางเดินทางมาที่เกาะสายลมเพราะเหตุใด’ หูลี่ซงถามหูเจียนอีกครั้ง คนที่มีที่มาลึกลับทั้งยังทำตัวลึกลับ จะมาที่เกาะสายลมเพราะเหตุใดกัน‘นางกล่าวว่า...ต้องการองครักษ์เพิ่ม จึงเดินทางมาที่นี่ขอรับท่านพ่อ’‘แปลกนัก ที่นี่มีเพียงคนอ่อนแอ หากนางต้องการยอดฝีมือมาเป็นองครักษ์ ที่นี่ย่อมมิใช่ตัวเลือกที่ดีนัก’‘เรื่องนี้นางได้อธิบายแล้ว’‘ว่าอย่างไร?’‘นางกล่าวว่านางไม่ได้ต้องการคนที่แข็งแกร่ง สูงหรือต่ำไม่ได้วัดกันที่ระดับพลัง นางต้องการเพียงคนที่ซื่อสัตย์และจงรักภักดีขอรับ’คำตอบเช่นนี้ทำให้หูลี่ซงไร้ซึ่งคำพูดขัดแย้งอย่างแท้จริง นานเพียงใดที่เขาไม่ได้ยินประโยคเช่นน

ไป๋เสวี่ยมองหูเจียอิงอย่างสำรวจ เด็กน้อยที่นอนอยู่บนเตียงน่าจะมีอายุราว ๆ สองปีหรือน้อยกว่านั้น ซึ่งไป๋เสวี่ยไม่อาจแน่ใจได้เนื่องจากหูเจียอิงตัวเล็กมากยามนี้ร่างกายของเด็กหญิงซูบผอมจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก ลมหายใจที่แผ่วเบาจนคล้ายกับว่าไม่ได้หายใจอยู่นั้น ยิ่งทำให้ร่างเล็ก ๆ นี้ดูน่าเวทนาอย่างไม่อาจจะหาสิ่งใดมาเปรียบได้ไป๋เสวี่ยนั่งลงข้างกายหูเจียอิง ก่อนจะยื่นมือไปจับชีพจรของเด็กน้อยที่กำลังนอนนิ่งอยู่ตรงหน้าอย่างแผ่วเบา ด้วยกลัวว่าถ้าหากนางทำอะไรรุนแรงเกินไป ข้อมือเล็ก ๆ นี่อาจจะแตกหักคามือของนางก็ได้ดวงตาหงส์กวาดมองไปรอบร่างกายที่ซูบผอม แม้ไป๋เสวี่ยจะนั่งนิ่งแต่ในหัวกลับเร่งรีบประมวลผลหาตำราทั้งหมดที่นางเคยอ่านว่าอาการเช่นนี้คืออาการป่วยของโรคใดกันแน่“ก่อนหน้านี้นางมีอาการเช่นไรบ้างรึ” ไป๋เสวี่ยเงยหน้าขึ้นและหันไปสอบถามอาการของหูเจียอิงกับท่านหมอซ่ง“ตั้งแต่ฮูหยินหูคลอดคุณหนูเจียอิง คุณหนูก็มีร่างกายที่อ่อนแอมากอยู่แล้วขอรับ พอคุณหนูเริ่มหัดเดินข้าน้อยก็คิดว่าคุณหนูจะแข็งแรงขึ้น แต่เปล่าเลย เพราะหากนางเดินจนเหนื่อยเมื่อใด คุณหนูเจียอิงก็จะ