“ท่านอา หลันเอ๋อร์มีพลังแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ” ไป๋หลันถามพลางยิ้มอย่างยินดี ก่อนที่ไป๋เสวี่ยจะพยักหน้ารับ นี่ทำให้เด็กน้อยดีใจที่ไม่ต้องกลายไปเป็นคนไร้พลังไป๋หลิง ไป๋ซาน และจิวอิงเองต่างก็รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก ก่อนที่ทุกคนจะมองมาที่ไป๋เสวี่ยอย่างขอบคุณเพราะถ้าหากว่าไป๋หลันกลายเป็นคนไร้พลังธาตุขึ้นมาจริง ๆ ชีวิตของนางต่อจากนี้ไปคงจะไม่ง่ายดายนัก แม้ว่าคนที่ไร้พลังจะเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น แต่ก็มักจะโดนดูถูกอยู่เสมอ ต่อให้เป็นคนดีเพียงใดก็ตามแค่คิดว่าไป๋หลันจะต้องถูกตราหน้าว่าเป็นเพียงเศษสวะ พวกเขาก็รู้สึกเจ็บปวดหัวใจยิ่งนัก“เจ้ามีพลังแล้ว ต่อไปก็ตั้งใจฝึกฝนกับท่านปู่”“เจ้าค่ะ” เจ้าตัวน้อยรับปาก นางตั้งใจแล้วว่าอย่างไรโตขึ้นก็จะต้องเก่งกาจให้ได้สักครึ่งของท่านอาเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น ไป๋หลันก็รีบพาร่างเล็ก ๆ ของนางเดินกลับไปหาบิดามารดา“เด็กคนอื่น ๆ ก็รีบมาทดสอบพลัง...คนที่ผนึกยังไม่คลายให้ไปรับหินคลายผนึกกับจื่อซู่” ไป๋เสวี่ยประกาศ ก่อนจะเรียกให้จื่อซู่มารับหินคลายผนึกไปขาทั้งสองข้างของจื่อซู่สั่นอย่างรุนแรง
آخر تحديث : 2026-07-22
