جميع فصول : الفصل -الفصل 80

“ท่านมีพลังถึงระดับศักดิ์สิทธิ์แต่กลับไม่รู้ตัวเลยหรือว่าตนถูกพิษ” ไป๋เสวี่ยถามขึ้นด้วยแววตาดุดันที่ดูไม่เข้ากับใบหน้าน่ารักราวกับตุ๊กตามีชีวิตของนางเลยแม้แต่น้อย“ข้า...” เมิ่งหลานไม่มีข้อแก้ตัวเมื่อได้ยินคำพูดของไป๋เสวี่ยและถ้าหากไม่ได้พบนาง เขาก็คงจะไม่รู้ตัวจริง ๆ ว่าตนเองถูกพิษเข้าแล้ว“ท่านเห็นก้อนสีดำเมื่อครู่หรือไม่”“ข้าเห็น”ชายหนุ่มก้มหน้ายอมรับ ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนเด็กที่กำลังโดนผู้ใหญ่ว่ากล่าวตักเตือน แต่ภาพที่เห็นกลับเป็นผู้ใหญ่ที่กำลังโดนเด็กต่อว่าต่างหาก เพียงแค่คนทั้งคู่สลับบทบาทกันเท่านั้น“เพียงหนึ่งชั่วยาม มันจะแพร่กระจายไปทั่วทั้งร่าง จากนั้นมันจะเริ่มย้ายไปหาร่างอื่น ๆ ที่ได้สัมผัสตัวของท่าน ขอเพียงแค่สัมผัส พวกเขาก็จะถูกพิษไปพร้อมกับท่านด้วย พี่รองเข้าใจหรือไม่หากหนึ่งชั่วยามนี้ ท่านไม่เจอข้าก่อน หากหนึ่งชั่วยามนี้ท่านกลับไปที่ตระกูลเมิ่ง คิดว่ามันจะเกิดเรื่องใดขึ้นอย่างนั้นหรือเจ้าคะ” น้ำเสียงของนางจริงจังมากหากเมิ่งหลานไม่ได้พบนางก่อนที่จะกลับไปที่ตระกูลเมิ่ง แน่นอนว่าตระกูลเมิ่งต้องจบสิ้นลงแน่ เพราะพิษนี้ม

“จะว่าอย่างนั้นก็ได้” เมิ่งหลานยอมรับความจริงท่านปู่ของเขา เคยซื้อข่าวจนรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในปีนั้นแล้ว แต่เลือกที่จะไม่บอกผู้ใด เพราะกลัวว่ามันจะทำให้ท่านย่าต้องเสียใจ ตัวเขาเองก็เพิ่งมารู้เรื่องนี้เช่นเดียวกันหากไม่ใช่เพราะป้ายหยกประจำตระกูลไป๋ยังบ่งบอกว่าผู้นำตระกูลยังคงมีชีวิตอยู่ เมิ่งเสียนก็คงจะคิดว่าไป๋หลิงได้ตายไปแล้วแต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็ไม่มีข่าวคราวของคนตระกูลไป๋เลยแม้แต่น้อย แม้แต่หอขายข่าวเพลิงทมิฬ ก็ยังไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ“เช่นนั้นหากบอกว่าไม่มีเรื่องใดที่หอขายข่าวเพลิงทมิฬไม่รู้ ก็ไม่ใช่เรื่องจริงแล้วเจ้าค่ะ” ไป๋เสวี่ยยิ้ม นั่นทำให้เมิ่งหลานมีสีหน้าที่เปลี่ยนไปคล้ายกับว่ากำลังอับอาย“แฮ่ม! คนเริ่มเยอะแล้ว ไปตามหาอาวุธระดับเทพกันเถอะ” ผู้เป็นนายน้อยกระแอมไอแล้วเปลี่ยนเรื่องไป ไป๋เสวี่ยเองก็ไม่ซักไซ้“ไม่ใช่ว่ามีคนซื้อไปแล้วหรือเจ้าคะ” นางถาม“มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ข้ารู้สึกได้”เด็กหญิงไม่ได้พูดขัด เพียงเดินตามเมิ่งหลานไปยังร้านอาวุธเงียบ ๆ อาวุธระดับเทพสามารถจะหลบซ่อนตัวเองอยู่ในรูปแบบใดก็ได้ เรื่องแบบ

ไป๋เสวี่ยมองสำรวจไปรอบ ๆ ร้าน ก่อนจะเจอกับบริเวณที่เต็มไปด้วยสัตว์ป่าและสัตว์อสูร ปกติแล้วสัตว์วิญญาณจะหายากมากบนดินแดนนี้ ประชากรส่วนใหญ่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ จึงมีพลังยุทธ์อยู่ที่ระดับต่ำไปจนถึงระดับจิตวิญญาณเท่านั้นเหล่าชาวบ้านชาวเมืองต่างก็ประกอบอาชีพค้าขายทั่วไป อาหารการกินก็เป็นสัตว์ป่าและผลไม้ป่า รวมไปถึงผลไม้ที่เพาะปลูกขึ้นมาเองแต่เพราะจวนตระกูลไป๋ตั้งอยู่ในเขตป่าชั้นนอกของป่าร้อยอสูร ทำให้มีโอกาสได้พบเจอกับสัตว์วิญญาณบ้าง แต่ก็เป็นเพียงสัตว์วิญญาณระดับต่ำเท่านั้นเพราะว่าสัตว์วิญญาณระดับสูงมักจะอยู่อาศัยในป่าชั้นในเข้าไปเท่านั้นไป๋เสวี่ยโชคดีที่ไม่ได้มาเกิดในยุคที่มีศึกสงคราม ทุกคนที่นี่อยู่กันอย่างเรียบง่าย เมื่อไม่ได้ต่อสู้มากนัก พลังยุทธ์ก็เลยไม่ได้ก้าวหน้าระดับศักดิ์สิทธิ์ขึ้นไปส่วนมากจะเป็นผู้เฒ่าที่มีอายุหลายร้อยหลายพันปี ส่วนคนรุ่นเยาว์ที่สามารถขึ้นมาเป็นระดับศักดิ์สิทธิ์ได้ จะถูกเรียกว่าอัจฉริยะในโลกก่อนของไป๋เสวี่ย ก็คงจะเรียกคนพวกนี้ว่าเหล่าคนดัง ซึ่งไปไหนก็มีแต่คนรู้จักอย่างเช่นเมิ่งหลานเป็นต้นแต่คนตัวเล็กไม่ไ

ผู้เป็นเจ้าของร้านดูแปลกใจ เมื่อเห็นว่าไป๋เสวี่ยเลือกซื้อหนอนไหมที่มีท่าทางน่าเกลียดและดูใกล้ตายหนอนไหมสองตัวนี้เขาได้มาจากพ่อค้าต่างเมือง เจ้าของร้านค้าคิดว่ามันถูกดีจึงซื้อมา แต่ไม่คิดว่านับวันมันก็ยิ่งน่าเกลียดขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับว่ากำลังเจ็บป่วยแล้วมีผู้ใดจะรักษาอาการป่วยของหนอนได้ สุดท้ายแล้วหนอนทั้งสองที่ซื้อมาก็ขายไม่ได้ เจ้าของร้านจึงวางมันทิ้งไว้เช่นนั้นและไม่ได้สนใจอีกต่อไป ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมีคนสนใจอยากจะซื้อ“สองเหรียญทองแดงขอรับ” พอได้ยินเจ้าของร้านบอกราคา ไป๋เสวี่ยก็พยักหน้าลงรู้สึกว่ามันถูกมาก นางจึงตัดสินใจซื้อหนอนไหมตัวอื่น ๆ ที่อยู่ในกระบุงมาด้วยทั้งหมดไป๋เสวี่ยต้องเสียเงินซื้อหนอนไหมทั้งสิ้นสองเหรียญเงิน แต่ก็ยังถือว่าคุ้มค่าอยู่ดีได้ในสิ่งที่ต้องการก็ระบายยิ้มพอใจ ก่อนจะจับหนอนไหมรัตติกาลขึ้นมาและใช้ปลายนิ้วลูบหัวมันอย่างอ่อนโยน“ถึงบ้านเมื่อใดข้าจะหาใบหม่อนให้เจ้ากินนะ ไม่ต้องห่วง” นางว่าพลางลูบหัวหนอนตัวสีดำหน้าตาน่าเกลียดไปด้วย ซึ่งท่าทางนี้ก็ดูประหลาดยิ่งนัก“เจ้าไม่รังเกียจที่มันน่าเกลียดน่ากลัวหรือ” เสีย

ขณะที่หลานสาวร่ำไห้เสียงของผู้เป็นอาก็ดังแทรก มันอบอุ่นจนทุกคนรู้สึกได้ มือเรียวเอื้อมไปเช็ดน้ำตาให้ไป๋หลันอย่างอ่อนโยนเชื่องช้าคนในตระกูลไป๋รู้ดีถึงความเก่งกาจของคุณหนูใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลงของหมู่บ้าน และรวมทุกคนให้เป็นหนึ่งเดียวกัน กลับกลายมาเป็นคนของตระกูลไป๋อีกครั้งทั้งยังมีชีวิตและพลังที่เพิ่มขึ้น มีพลังวิญญาณและผลไม้วิญญาณมากมายให้ได้ใช้ฝึกฝนและกินอย่างไม่ขาด ชีวิตที่ดีขึ้นของพวกเขาเป็นเพราะไป๋เสวี่ยแทบทั้งหมด เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ ทุกคนต่างก็รู้สึกคลายความกังวลใจลงไปได้อย่างไม่น่าเชื่อ“ท่านอา...แต่ข้าไม่มีพลัง ไม่มีเหมือนท่าน ไม่มีเหมือนทุกคน” ไป๋หลันพูดออกมาด้วยความเจ็บปวดอย่างสุดหัวใจนางรู้ดีว่าหากมีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น แสดงว่าคนผู้นั้นคือคนที่ไร้พลัง เด็กหญิงรู้และไม่อาจจะยอมรับมันได้“เจ้ามีพลังและเป็นธาตุพิเศษเช่นเดียวกับข้า และท่านปู่ทวดของเจ้า เพียงแต่ผนึกยังไม่คลายออกเท่านั้น หากมีหินคลายผนึก เจ้าก็สามารถใช้พลังได้เหมือนกับคนอื่น ๆ” ไป๋เสวี่ยอธิบายพลางลูบหัวหลานตัวน้อยของนางอย่างเบามือ จนไป๋หลันหยุดร้องไห้“จริ