All Chapters of ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: Chapter 91 - Chapter 94

“เสวี่ยเอ๋อร์หยุดก่อน ฟังพี่ก่อน”“พี่ใหญ่ ข้าเอาไปแค่สองไหเองนะเจ้าคะ” ร่างเล็กหยุดเดินก่อนจะกลอกตาขึ้นเล็กน้อยพี่ใหญ่ของนางจะติดสุรามากเกินไปแล้ว สุราผูเถาสีรุ้ง แม้ไป๋เสวี่ยจะได้ลองชิมมาบ้าง แต่นางก็ไม่ได้ชื่นชอบอันใดเป็นพิเศษ อาจเพราะนางไม่ชอบสุรา จึงไม่เข้าใจการกระทำของพี่ชายตัวเองในตอนนี้นักตัวสุราผูเถาสีรุ้งนั้นมีสีที่ใสสะอาดและเป็นประกายสีรุ้งทั้งยังมีพลังวิญญาณ สุรามีกลิ่นหอมยั่วยวนจนใครที่ได้กลิ่นต่างก็อดใจแทบไม่ไหว โดยเฉพาะบุรุษ แม้แต่ท่านผู้เฒ่าไป๋เองยังชื่นชอบมากชายชราเห็นว่านี่เป็นสุราชั้นเลิศที่รสชาติดียิ่งนัก ก็เลยคิดจะแบ่งปันให้กับสหายและน้องสาวของตน จึงให้ไป๋เสวี่ยนำสุราที่หมักได้ที่แล้วไปให้เมิ่งเสียนกับไป๋เหลียนที่จวนตระกูลเมิ่งที่สำคัญเลยคือนายท่านผู้เฒ่าสกุลไป๋อยากให้หลานสาวได้ออกไปท่องเที่ยวบ้าง เพราะตอนนี้ไป๋เสวี่ยตั้งใจฝึกฝนตัวเองอย่างหนักและไม่ได้ออกไปที่ใดอีกเลยนับตั้งแต่ไปสำรวจป่าร้อยอสูรกับพวกของไป๋ซานเมื่อครั้งก่อนวันทั้งวันนางเอาแต่ปลูกพืชพันธุ์และผลไม้พลังวิญญาณ ฝึกปรุงโอสถ ฝึกวรยุ

เรื่องพวกนี้ถือเป็นเรื่องพื้นฐานที่ต้องรู้กัน ยิ่งตอนนั้นเขาไร้พลัง คนก็ยิ่งไม่เห็นความสำคัญ ดังนั้นชายหนุ่มจึงได้รู้ความลับมากมาย ที่คนพวกนั้นมักพูดคุยกันต่อหน้าเขาต้องรู้ก่อนว่าผู้ที่มีพลังยุทธ์อยู่ในระดับเทพ ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์นั้นมีไม่ถึงสิบคน ส่วนระดับเทวะ ตอนนี้เป็นตำนานไปแล้ว ผู้ที่มีระดับเทวะอาจจะมีไม่ถึงห้าคนด้วยซ้ำ และพวกเขาเหล่านั้นต่างก็เร้นกาย ไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้ใดนานแล้วหากไม่เกิดเรื่องใหญ่ที่เป็นภัยต่อดินแดน ก็คงจะไม่ปรากฏกายออกมาอย่างแน่นอน นี่จึงไม่แปลกที่ขุมอำนาจต่างก็ให้การเคารพต่อหม่าเซียวหราน“แล้วท่านหม่าเซียวหรานผู้นั้น มาที่เมืองเวหาเพราะเหตุใดหรือ” ไป๋เสวี่ยถามต่อ“เรื่องนี้ไม่มีผู้ใดรู้ขอรับ”“เช่นนั้นก็ช่างเถอะ ไม่เกี่ยวกับเรา” คนตัวเล็กส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ อย่างไรเสียเรื่องของคนใหญ่คนโตพวกนั้น ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอันใดกับนางอยู่แล้วไป๋เสวี่ยเลิกสนใจคนมากมายที่ตบเท้าเข้ามาในเมืองเวหา ก่อนที่นางจะเดินทางไปยังจวนตระกูลเมิ่ง ถ้าจะพูดให้ถูก นี่เป็นครั้งแรกเลยที่นางมาที่จวนตระกูลเมิ่งแห่งนี้จวนตระกูลเมิ่